ตลอดเวลา 30 กว่าวันที่ติดอยู่ในเกมส์บ้า ๆ เกมส์นี้
ออสการ์เลือกที่จะวางตำแหน่งของตัวเองเป็นายพรานนักล่า เขาเลือกที่จะใช้ธนูเป็อาวุธหลักในการล่าสังหาร อาศัยการซุ่มโจมตีตัดกำลังเหล่าสัตว์ร้ายก่อน หลังจากนั้นจึงค่อยเข้าไปโรมรันฟันแทงด้วยดาบ
หมาจิ้งจอก แมวป่า หมูป่า ไฮยีน่า หรือแม้แต่นกเหยี่ยว เด็กหนุ่มจัดการกับบอสของเขตต่าง ๆ มาด้วยการเสาะสำรวจหาข้อมูลมาวางแผนการโจมตีล่วงหน้าทั้งนั้น
เขาแทบจะไม่เคยได้รับาเ็ร้ายแรงเลย ด้วยฝีมือการยิงที่ยอดเยี่ยม ลูกธนูที่ปล่อยไปแต่ละดอกไม่เคยพลาดเป้า อาจมีบ้างที่ไม่เข้าจุดตาย แต่อย่างน้อยก็สร้างความเสียหายตัดกำลังเ้าบอสพวกนั้นได้พอสมควร
ถ้าไม่นับเหตุสุดวิสัยที่เกิดขึ้นจากฝูงหมาป่าสีเทา ออสการ์แค่เกือบได้เป็ เดชไอ้ด้วน! นักล่าหน้าบาก! นักล่าตาเดียว! อย่างละครั้งเท่านั้น
มือซ้ายขาดเพราะแมวป่า! ตาขวาบอดเพราะนกเหยี่ยวจิก! โดนหมูป่าาเ็ชาร์จใส่จนไส้ไหล!
จะเห็นได้ว่ามันไม่มีอะไรร้ายแรงเลย…
เอ่อ… อื่ม…
ที่อยากจะบอกก็คือ สถานการณ์ที่ผ่านมาไม่เคยมีครั้งไหนวิกฤตเท่าครั้งนี้เลย
าแ อาการาเ็ที่ออสการ์เคยได้รับมาก่อนหน้า มันไม่ทำให้เขาตายอย่างฉับพลัน
ยาฟื้นฟู 1 เม็ดกับเวลาประมาณ 3 วินาที ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ร่างกายกลับมาอยู่ในสภาพเดิม
แต่การโจมตีของเ้าเสือใหญ่ตัวนี้!
ถ้าโดนเข้าไปจัง ๆ สักที
เฮ้อ! ไม่อยากจะคิด…
“ไอ้บ้าเอ้ย!! แบบนี้มันขี้โกงชัด ๆ”
เร็วเกินไป เร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ เร็วเสียยิ่งกว่าแมวป่าที่เขาเคยจัดการได้เสียอีก ทั้ง ๆ ที่ขนาดตัวใหญ่กว่าเป็ 10 เท่า ถ้าอย่างนี้ไม่เรียกว่าขี้โกงแล้วจะให้เรียกว่าอะไร?
ตอนนี้ออสการ์ต้องเลิกคบกับโมกขศักดิ์เป็การชั่วคราว นั่นเป็เพราะไม่อยากให้โมกขศักดิ์เปลี่ยนสภาพกลายเป็ ‘หอกหัก’ ไปจากการโจมตีอันรุนแรง
มือทั้ง 2 ข้างของเด็กหนุ่มตอนนี้ถือหอกสั้นอยู่ ใจนึกเสียดายอยู่บ้างที่ไม่เอาโล่กับดาบมาแทน ถ้าเป็ดาบ! คมของมันอาจจะสร้างาแให้เ้าเสือบ้านี่ได้บ้าง ส่วนการใช้หอกสั้นฟาดใส่อย่างที่เขาทำอยู่ตอนนี้ แทบจะไม่ต่างอะไรกับการทุบแก้เมื่อยให้อีกฝ่ายเลย
‘กลับตัวก็ไม่ได้ ให้เดินต่อไป ก็ไปไม่ถึง’
วลีสั้น ๆ จากเพลงฮิตตลอดกาลบ่งบอกสภาพของออสการ์ในตอนนี้ได้ดีที่สุด จะสู้ก็ไม่เห็นทางชนะ จะหนีก็ไม่เห็นทางรอด ที่ร้ายไปกว่านั้น! ถ้าไม่ตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง เขาจะหมดแรงตายไปในตอนท้ายเช่นกัน
พลั่ก!
ออสการ์หมุนตัวฉากหลบพร้อมกับฟาดหอกสั้นเข้าใส่ก้านคอของเสือร้ายอย่างจัง แม้เสียงจะดังกังวานก้อง แต่ความเ็ปและเสียหายที่เกิดขึ้นนั้นน้อยมาก เ้าเสือใหญ่แทบจะไม่รู้สึกรู้สาเลยด้วยซ้ำ มันทิ้งตัวลงพื้นและหมุนกลับมาจ้องเขม็งอยู่ที่เขา พร้อมกับเคลื่อนที่ออกด้านข้างอย่างช้า ๆ รอจังหวะในการเข้าโจมตีครั้งต่อไป
ต่อให้ฉลาดแค่ไหน มันก็ยังคงเป็แค่สัตว์ป่าตัวหนึ่ง อาวุธและรูปแบบการโจมตีที่ใช้ได้ไม่หลากหลายซับซ้อนมากนัก พุ่งหลอกล่อเปลี่ยนทิศทางมาตะปบด้วยกงเล็บ หรือพุ่งอ้อมไปด้านหลังแล้วกระโจนใส่เพื่อขบหัวเหยื่อด้วยเขี้ยวอันแข็งแรงและแหลมคม
ออสการ์อ่านจังหวะการโจมตีออก เขาตอบสนองเพื่อป้องกันหรือหลบเลี่ยงการโจมตีได้ทัน หอกสั้นทั้ง 2 เล่มจะถูกใช้ไขว้กันเป็โล่กันกรงเล็บ และดึงจังหวะฉีกตัวหลบพร้อมกับการฟาดสวนเข้าใส่ถ้าเ้าเสือร้ายพุ่งอ้อมเข้ามาขบหัว จนถึงตอนนี้เด็กหนุ่มทำได้อย่างสมบูรณ์ไม่เพลี่ยงพล้ำ
ปัญหาเดียวก็คือ?
ออสการ์ถูกบังคับให้หมุนวนหลบหลีกอยู่ที่เดิมมาเกือบ 20 นาทีแล้ว เ้าเสือบ้าตัวนี้เหมือนจะเดินวนหาจังหวะและตำแหน่งการโจมตีแบบสุ่ม แต่มันไม่ใช่เลย!
ตึง!
เสียงกรงเล็บปะทะเข้ากับหอกดังขึ้นมาอีก ร่างอันใหญ่โตของเ้าเสือโคร่งเบงกอลพุ่งโยกหลอกล่อเข้ามาตะปบด้วยอุ้งเท้าข้างซ้าย ออสการ์รับเอาไว้และพุ่งตัวถอยหลังเพื่อลดแรงปะทะ ใช้ความพยายามอย่างยิ่งในการจัดระเบียบร่างกายไม่ให้ตัวเองล้มลง
การตะปบครั้งนี้ทำให้หอกสั้นทั้ง 2 เล่มแทบจะหลุดออกจากมือ โดยเฉพาะเล่มที่ถือเอาไว้ด้วยมือข้างซ้าย ‘หักแล้วอย่างแน่นอน!’ เด็กหนุ่มบอกกับตัวเองอย่างนั้น แขนซ้ายของเขาใกล้จะหมดสภาพเต็มที
“หูกับตา!”
ออสการ์พึมพำออกมาเบา ๆ หอกในมือขวาถูกพลิกสลับไปเป็การจับแบบกลับหัว ตำแหน่งของมืออยู่แทบจะติดกับใบหอก มันเหมือนกับการจับมีดสั้นที่มีด้ามยาวมากกว่าการจับหอกเสียอีก
เขาตัดสินใจจะเสี่ยง! และหวังว่าครั้งนี้เ้าเสือบ้าจะพุ่งเข้ามาขบหัวจากทางด้านหลัง
ฟุ่บ!
ได้ตาม้าเหมือนมีใครเขียนสคริปต์เอาไว้ล่วงหน้า เ้าตัวใหญ่ลายพาดกลอนกระโจนพุ่งไปทางซ้ายเพื่อหลอกล่อ
ฟุ่บ!
ทันทีที่ตกถึงพื้น มันก็อาศัยความยืดหยุ่นของร่างกายบิดตัวกระโจนสูงเข้าใส่ออสการ์จากทางมุมอับสายตา
นี่เป็สัญชาตญานการโจมตีที่ฝังลึกอยู่ในเสือเกือบทุกตัว กระโจนเข้าใส่จากด้านหลังและฝังคมเขี้ยวลงที่ก้านคอเหยื่อ และในกรณีที่เหยื่อมีขนาดตัวเล็กแบบนี้ คือการขบกะโหลกให้แหลกไปในคำเดียว
ออสการ์ไม่ขยับหนี บอกแล้วว่าเขา้าจะเสี่ยง! เด็กหนุ่มหมุนตัวมาเผชิญหน้าการโจู่โจมด้วยวิธีชักเท้าซ้ายไปด้านหลัง ตัวย่อลงเล็กน้อยอย่างพร้อมที่จะทิ้งตัวลงนอนราบกับพื้น หอกในมือซ้ายถูกตวัดขึ้นอย่างรุนแรงและแม่นยำ
ฉึก!
ปลายหอกเสียบทะลุผ่านใต้คางของเ้าเสือใหญ่สร้างเป็าแแรกของการต่อสู้ครั้งนี้ขึ้นมาได้ และมันยังไม่จบ ออสการ์หมุนตัวกลางอากาศในท่าที่ไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้ หอกในมือขวาปักเข้าไปที่รูหูของเ้าเสือร้าย
สวบ!
“เก็บ!”
ตึง!! พลั่ก!!
“ชิบ...เอ้ย!!!”
เด็กหนุ่มสบถหยาบคายออกมา และโดยไม่สนใจอาการจุกเสียดที่เกิดขึ้นจากการกระแทกพื้นแบบมีเสือตัวใหญ่หนักเกือบตันทับอยู่้า เขาสะบัดมือเก็บหอกสั้นทั้ง 2 เล่ม และรีบกระเสือกกระสนพาตัวเองออกจากสถานการณ์อันน่ากระอักกระอ่วนนี้ก่อนทันที
“ทำไมถึงได้ตายยากตายเย็นแบบนี้!”
ระหว่างที่วิ่งหนียืดระยะออกไปเพื่อตั้งหลัก ออสการ์สบถพึมพำอย่างหัวเสีย แต่แววตานั้นเริ่มมีประกายแห่งความหวังออกมา เขาฆ่ามันได้!!
การเสี่ยงครั้งแรกเกือบได้ผล หอกที่ 2 พลาดจุดตายไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น มันไม่เสียบผ่านหูเข้าไปถึงสมองของเ้าเสือบ้าอย่างที่้า แต่ไพล่ไปเสียบทะลุต้นคอด้านหลังกะโหลกแทน
ในเมื่อมันไม่ตาย ออสการ์ก็เก็บซากเพื่อแลกเป็คะแนนไม่ได้ และกลายเป็โดนเ้าเสือร้ายตกกระแทกใส่อย่างจัง
“โฮกกกก!!!!!!”
เสียงขู่คำรามอย่างเกรี้ยวกราดดังขึ้นจากด้านหลังพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่พาเ้าเสือาเ็พุ่งตามมา มันเรียกรอยยิ้มจาง ๆ ออกมาจากมุมปากของเด็กหนุ่มแทนที่จะเป็ความตื่นตระหนก
ควับ!
โมกขศักดิ์หอกยาวถูกเรียกออกมาถือเอาไว้ในมือ ออสการ์หมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว ขาทั้ง 2 ข้างยืนแยกออกจากกันและย่อลงเล็กน้อย มือทั้ง 2 ข้างกระชับด้ามหอกแน่น
แม้จะเสียเวลาไปนาน แต่ในที่สุดสถานการณ์ก็กลับมาให้ใช้แผนที่วางไว้ตอนต้นได้อีกครั้ง
เ้าเสือบ้าที่กำลังโกรธจัด มันต้องกระโจนมาตายกับหอกของเขาอย่างแน่นอน!
“เชี่ยแล้ว!”
ตึง!!!
ระหว่างที่ลอยสูงอยู่กลางอากาศ เด็กหนุ่มได้แต่บ่นพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย
“ให้ตายสิ! แกเป็เสือจริง ๆ ใช่มั้ย? ทำไมถึงได้พุ่งดับเครื่องชนเหมือนวัวกระทิงแบบนี้”
ตูม!!
ซ่า!!!
“เฮือก!!”
ออสการ์ทะลึ่งตัวให้พ้นผิวน้ำขึ้นมา แผ่นหลังรู้สึกปวดแปลบแสบซ่านไปทั่ว นี่ขนาดตกลงมาในน้ำยังเจ็บขนาดนี้ ถ้าตกกระแทกพื้นดิน และรวมอาการหน้าอกถูกกระแทกยุบจนเป็รอยด้ามหอกพาดทแยงจากไหล่ซ้ายไปจนถึงซี่โครงขวาด้วยแล้ว
เขาไม่คิดว่าตัวเองจะรอดชีวิตได้เลย!
“หึ! ในที่สุดฉันก็มีโชคกับเขาบ้างสินะ!”
ออสการ์พึมพำออกมาอย่างปวดร้าว ระดับน้ำบริเวณที่เขาแช่อยู่ตอนนี้ไม่ได้ลึกมากนัก แขนซ้ายถูกใช้เท้าลงไปเพื่อยันตัวให้ลุกขึ้น มือขวาสะบัดเก็บหอกยาวเข้าช่องเก็บของ ขั้นตอนต่อไปคือการเรียกเม็ดยาฟื้นฟูออกมากิน
“อ๊ากกส์!!!”
เด็กหนุ่มร้องลั่นออกมาสุดเสียง เพราะก่อนที่เขาจะสะบัดมือขวาซ้ำเพื่อเรียกเม็ดยา แขนซ้ายที่พยุงตัวอยู่ก็ถูกกัดงับอย่างแรง
และเ้าของเขี้ยวฟันที่แหลมคมพวกนั้นกำลังจะลากออสการ์ไปสู่บริเวณที่น้ำลึกขึ้นกว่าเดิม…