“ เลิศภพ ข้ารักเ้า ข้าจะอยู่ดูเลเ้าไปตลอดกาล ” มัจฉานั่งซ้อมร้องเพลงในกลางดึกโดยหารู้ไม่ว่าในวันพรุ่งนี้จะเกิดเื่
เช้าวันใหม่…
“ มัจฉาตื่นได้แล้วลูก ” มธุรสผู้เป็แม่กล่าว แล้วยกมือลูบหัวมัจฉาเบาๆ
มัจฉาค่อยๆตื่นขึ้นและบิดี้เีเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มร่าเริงสดใสราวกับเทพธิดา
“ เ้านี่ บอกกับแม่ว่า จะไปจ่ายตลาดวันนี้ เ้าลืมแล้วรึ ” มธุรสผู้เป็แม่ดุ มัจฉาเล็กน้อย ก่อนที่มัจฉาจะหันไปหอมแก้มใต้ฟ้าที่กำลังนอนหลับอยู่ แล้วกล่าวว่า
“คะ แม่ข้าจะรีบไปจ่ายตลาด ”
30 นาทีต่อมา…มัจฉาเดินไปฮัมเพลงไป และพบเลิศภพ กำลังคุยกระหนุงกระหนิงกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ตลาด จึงรีบเข้าไปเบียดแทรกกลางระหว่างสองคนในทันที ก่อนส่งเสียงร้อง
“ อรุณสวัสดิ์ เลิศภพ วันนี้ก็หน้าตาหล่อเหลาอีกแล้วนะ ”
“ เ้าไม่ต้องมาหลอกข้า ข้ารู้ตัวเองดี ว่าข้าหน้าตาธรรมดา ” เลิศภพกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
“ แต่สำหรับข้า หน้าตาเ้าหล่อเสมอ ” มัจฉากล่าวแล้วส่งยิ้มให้ ก่อนจะหันไปยืนยิ้มให้ผู้หญิงคนที่เลิศภพคุยด้วย จนเธอรู้สึกอึดอัดและถอยไปเอง
ในขณะที่เลิศภพกำลังจะพูดอะไร จู่ๆก็มีสิงโตนรกตัวหนึ่งวิ่งเข้ามาในหมู่บ้าน
“ว้ายยยยย ช่วยด้วย ” ผู้หญิงคนที่คุยกับเลิศภพกำลังตกอยู่ในอันตราย เมื่อเลิศภพเห็นเช่นนั้น ก็รีบคว้าไม้เข้าไปสู้กับสิงโตนรก
“ แก! ย้ากกกกกกกก ” เลิศภพกล่าวแล้วใช้ไม้ฟาดสิงโตนรกไปเต็มแรงแต่มันกลับไม่เป็อะไรและตะปบเลิศภพกลับมาทีเดียวจอด
“ เลิศภพพพพพพพพพพพ!!! ” มัจฉา รีบทิ้งตะกร้าแล้วหันไปเผชิญหน้ากับสิงโตนรก
ณ วินาทีนั้น มัจฉา คิดจะยอมตายเพื่อให้รอดภพรอด จึงได้เข้าสู้กับอสูรร้ายตนนั้น ทั้งที่ไม่มั่นใจในพลังปราณของตน
สิงโตนรก กระโจนเข้าใส่มัจฉา ด้วยพลังแห่งความชั่วร้าย แต่กลับถูกมัจฉา ตอบโต้อย่างหนัก จนมันจำต้องถอยไป…
เมื่อสิงโตนรกจากไป มัจฉาก็เข้าไปอุ้มร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของ เลิศภพ
“ ไม่นะ เลิศภพเ้าต้องไม่ตาย ” มัจฉากล่าว พร้อมกับจูบเข้าไปที่ปากของเลิศภพ เพื่อถ่ายพลังปราณอาคมที่มีทั้งหมดของเธอให้ เลิศภพรอด
จากเดิมที่เลิศภพ หายใจรวยริน สีหน้าซีดเผือด ก็ค่อยๆมีเืฝาดขึ้น มัจฉาถ่ายพลังปราณอาคมทั้งหมดที่เธอฝึกมาถึง 16 ปี อย่างไม่เสียดาย
และแล้วเหมือน์ช่วย เลิศภพกลับมาหายใจเป็ปกติอีกครั้ง ทว่า…
เปรี๊ยะะะะะ!!! เสียงปราณอาคมของมัจฉาไหลออกจากร่างจนหมด กลายเป็เพียงแค่คนธรรมดา แต่เธอก็ไม่นึกเสียดายเลย
เลิศภพ ค่อยๆลืมตาขึ้นและทราบเหตุการณ์ทั้งหมดที่ มัจฉาได้ช่วยชีวิตของเขาไว้ทำให้เขาโกรธเธอมาก
“ เ้าช่วยข้าทำไม ข้าไม่ได้ขอร้องเ้า ” เลิศภพกล่าวอย่างไร้เยื่อใย และสะบัดแขนของมัจฉาออกไป เป็เวลาเดียวกับที่พวกทหารองครักษ์มา
“ ใครทำร้ายสิงโตนรกทรงเลี้ยง ของกษัตริให้เกิดาแย์ ผู้นั้นต้องถูกลงโทษจำคุกตลอดชีวิต ”
ทหารองครักษ์พูดไม่พูดเปล่า พวกเขาได้ลงมือเตรียมจับกุมทุกคนในตลาดนั้น
“ เป็ข้าเอง ข้าเป็คนทำเอง คนอื่นไม่เกี่ยว ” มัจฉา กล่าวอย่างกล้าหาญ เด็ดเดี่ยว เหมือนวีรสตรีในตำนาน
เมื่อเหล่าองครักษ์ได้ฟังก็เข้ามากรุ้มรุมจับ มัจฉา
ในขณะที่จะนำตัวมัจฉาไปตัดสินโทษ มัจฉาก็หันหน้ามาหาเลิศภพ
“ เลิศภพ ท่านได้โปรดจูบลาข้าเป็ครั้งสุดท้ายจะได้มั๊ย ข้าจะจดจำวินาทีนี้ไปจนวันตาย ” มัจฉา กล่าววิงวอนขอร้องเลิศภพ
แต่ทว่า…เลิศภพกลับสะบัดมือมัจฉาอย่างไม่ใยดี แล้วกล่าวว่า
“ เ้าคือความอับอายของ วงศ์ตระกูลและหมู่บ้านนี้ ” ก่อนที่จะหันไปจับมือกลับผู้หญิงคนที่เลิศภพคุยด้วย แล้วกล่าวว่า
“พวกเราไปกันเถอะ อย่าได้สนใจผู้หญิงกาลกิณีผู้นี้เลย ”
มัจฉาเมื่อได้ฟังก็ให้รู้สึกเศร้าใจ เธอค่อยๆมองแผ่นหลังของเลิศภพกำลังจากไป แต่ก่อนที่จะลับตา มัจฉาก็ะโไล่หลังเลิศภพ
“ สักวันหนึ่งข้าจะกลับมา และท่านต้องมองข้าใหม่ ข้าจะเป็ผู้หญิงสุดที่รักของท่านให้ได้ ”
ทหารองครักษ์ที่ได้ยินต่างพากันหัวเราะเยาะเธอ เสียงดังสนั่น และกล่าวว่า
“ เ้าเป็ที่อับอายของหมู่บ้าน จงทำใจซะเถอะ เ้าไม่มีวันได้กลับมาที่หมู่บ้านนี้ 55555+ ”
และแล้ววันเวลาก็ผ่านไป มัจฉาได้ถูกนำตัวมาจองจำไว้ที่ ะนคร เป็เวลา 1เดือน…
“ ข้าชื่อ ไม้หอม เ้าชื่ออะไรเหรอ ” ผู้หญิงคนหนึ่งกล่าวถามเมื่อเห็นมัจฉา ถูกจับมาร่วมห้อง
“ ข้าชื่อ มัจฉา ”มัจฉากล่าวอย่างสุภาพ
“ พวกเราต้องร่วมห้องกันอีกนาน มีอะไรก็เล่าให้ข้าฟังได้นะ ” ไม้หอมกล่าว แล้วลูบหัวมัจฉาเบาๆ เพราะผมมัจฉาสวยมาก นุ่มสบายทุกครั้งที่ได้ัั แถมมีกลิ่นหอมของดอกไม้อ่อนๆ
มัจฉานั่งชันเข่า แล้วเริ่มเล่าเื่ให้ไม้หอมฟัง
“ ที่หมู่บ้านข้ามีชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อเลิศภพ แม้ครอบครัวเขาจะยากจน แต่ก็มีจิตใจดี โอบอ้อมอารี รักและเคารพผู้คน และเป็สุดที่รักของข้า ”
“ ถ้างั้นเ้าจะบอกว่าเ้าเป็แฟนกับเขางั้นซิ ” ไม้หอมแซวมัจฉา อย่างเป็กันเอง
“ ไม่ใช่แฟน คนรักต่างหาก ” มัจฉากล่าวอย่างอายๆ
“แล้วเขาสารภาพรักกับเ้ายังไงเหรอ ” ไม้หอมกล่าว
“ เขาบอกว่า ข้าจะรอ ข้าจะรอเ้าตลอดไป นั่นคือสิ่งที่ข้าจดจำได้ไม่มีวันลืม และข้าจะจดจำมันไปตลอด่ชีวิตสุดท้ายของข้า ” มัจฉา กล่าวอกกมา แล้วค่อยๆมีน้ำตาไหลริน ทว่า มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความเศร้า มันคือน้ำตาแห่งความสุขต่างหาก อย่างน้อย เลิศภพ ก็ได้บอกมัจฉา ว่าจะรอเธอตลอดไป
ไม้หอมเมื่อเห็นเช่นนั้น ก็พยายามปลอบใจ และยกน้ำดื่มให้ พร้อมกล่าวว่า
“ทำใจให้สบายๆนะ มีอะไรก็ใจเย็นๆค่อยๆพูดค่อยๆจากัน ”
มัจฉา เอามือปาดน้ำตา ก่อนจะนึกถึง อรนุช เพื่อนสนิทของเธอ ว่าตอนนี้คงเป็ห่วงเธอมาก และกำลังวิ่งเต้นช่วยเธออยู่
และในตอนนั้นเอง เหมือนฟ้าเป็ใจ ฟ้าได้ผ่าลงมาที่ผนังคุกห้องของเธอ จนผนังคุกถล่ม
“ มัจฉา เราหนีกันเถอะนะ ถ้าไม่หนีตอนนี้จะหนีตอนไหน” ไม้หอมกล่าวอย่างดีใจ ซึ่งมัจฉาเองก็เห็นด้วย
ทั้งสองต่างวิ่งหลบหนีกลับไปที่หมู่บ้านของมัจฉาในคืนนั้น ทว่า…
เปรี๊ยงงงง!!! ราวกับสายฟ้าฟาด เมื่อมัจฉาได้กลับถึงหมู่บ้านของเธอ และได้ทราบข่าวร้าย
แม่กับน้องสาวของเธอ ถูกชาวบ้านรุมประชาทัณฑ์จนตาย ข้อหา ทรยศชาติ
มัจฉาแทบจะเข่าทรุดแต่ก็ยังกัดฟัน กลับไปหาเลิศภพ และต้องพบกับข่าวร้ายอีกข่าว นั่นคือเลิศภพแต่งงานแล้ว และภรรยาของเลิศภพกำลังจะมีลูก
ข่าวร้ายสองข่าวที่ มัจฉาได้รับทำให้เธอหมดสิ้นอะไรตายอยาก และราวกับเธอได้ยินเสียงกระซิบของปีศาจ มัจฉาได้หยิบหินแหลมข้างทางขึ้นมาเพื่อจะแทงตัวเองตายหน้าหลุมศพ แม่ และน้องสาว
“ แม่ ใต้ฟ้า พี่กำลังจะตามไปหาพวกเ้าแล้ว ขอให้ิญญาของพวกท่านบน์ โปรดรอข้าด้วย ”
ฉึก!!! และแล้วทุกสิ่งในสายตามัจฉาก็ดับวูบไป…
*****************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
85K
