เมื่อได้พูดคุยกับทั้งสามคนมาระยะเวลาประมาณหนึ่งแล้ว เยี่ยมามาก็ดูออกว่าแต่ละคนมีนิสัยคร่าวๆ เป็อย่างไร จึงพูดขึ้นว่า “่นี้ท่านอ๋องไม่อยู่วัง พวกเ้าสามคนก็อยู่ในเรือนส่วนในชั่วคราวไปก่อน ไว้ท่านอ๋องกลับมาค่อยว่ากันใหม่”
เมื่อหลิวอวี้หนูเห็นว่าเยี่ยมามาไม่แจ้งว่าจะให้พวกนางทำอะไร ก็รู้สึกสงสัยกำลังจะอ้าปากถาม แต่ก็ถูกสี่เจินแอบดึงเสื้อของนางเอาไว้เสียก่อน
นางคิดแล้วถึงได้แค่กลืนคำพูดที่อยากถามลงคอไป เพิ่งมาถึงวังอ๋องยังต้องสงบเสงี่ยมเอาไว้ก่อนจะดีกว่า
วันที่สอง เสี่ยวชุนมาส่งข่าว
คงเป็เพราะไป๋สู่ขุย เฟิงสี่เจินและหลิวอวี้หนูเป็คนที่จวนไท่เว่ยซึ่งเป็บ้านยายของท่านอ๋องส่งมา เยี่ยมามาจึงมอบหมายให้พวกนางสามคนรับผิดชอบทำความสะอาดบริเวณโดยรอบของชิ่งสี่ถังซึ่งเป็ที่พักที่ท่านอ๋องพักบ่อย
หลิวอวี้หนูรีบถามเสี่ยวชุนว่า “แล้วตัวห้องของชิ่งสี่ถังละ ใครเป็คนรับผิดชอบทำความสะอาด”
เสี่ยวชุนยิ้ม ตอบว่า “ท่านพี่รุ่ยสยากับท่านพี่จิ่นสยาเป็ผู้ดูแล!”
เฟิงสี่เจินยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วพูดเบาๆ ว่า “พอท่านอ๋องกลับมา ยังจะแบ่งหน้าที่แบบนี้อีกไหม”
ไป๋สู่ขุยมองเฟิงสี่เจิงแวบหนึ่งแล้วรู้สึกนับถืออยู่ในใจ คิดว่า เฟิงสี่เจินคนนี้ไม่พูดก็คือไม่พูด แต่พอได้อ้าปากพูดแล้วนางก็พูดแต่จุดสำคัญ หากยังแบ่งหน้าที่กันแบบนี้อยู่ รุ่ยสยากับจิ่นสยาก็จะเป็คนที่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับท่านอ๋องมากกว่าคนอื่นๆ
เสี่ยวชุนมองเฟิงสี่เจิน หัวเราะแล้วพูดว่า “กว่าท่านอ๋องจะกลับก็คงสิ้นปี ท่านแม่บุญธรรมพูดแล้วว่าให้ทำแบบนี้ไปก่อนจนกว่าท่านอ๋องจะกลับมา แล้วนางค่อยแบ่งหน้าที่ให้ใหม่”
สู่ขุยได้ยินเสี่ยวชุนเรียกเยี่ยมามาแบบนั้น จึงรู้ว่าที่แท้เสี่ยวชุนเป็ลูกบุญธรรมของเยี่ยมามา นางจึงหันไปมองเสี่ยวชุนและพิจารณาดีๆ จึงเห็นว่าแม้นางจะไม่ถือว่าสวยมากแต่กลับน่าคบหา ซึ่งถูกใจสู่ขุย
ดังนั้นหลังจากนี้เป็ต้นไป ตามกฏของวังอ๋องทุกเช้ายามเหม่า[1]สามเวลาสู่ขุย สี่เจินและอวี้หนูต้องเริ่มทำความสะอาดลานชิ่งสี่ถังให้ตรงเวลา
โดยกวาดลานชิ่งสี่ถังหนึ่งรอบ รดน้ำต้นไม้ดอกไม้อีกหนึ่งรอบ เช็ดหน้าต่างทุกบาน แบบนี้จึงจะนับว่าทำหน้าที่ของวันนั้นได้เสร็จสมบูรณ์
หลังจากนั้นไม่นานอวี้หนูที่หัวไวอยู่แล้วก็พบความลับอย่างหนึ่งเข้า นั่นก็คือเยี่ยมามาี้เีมาก ในสิบถึงยี่สิบวันนางถึงจะมาตรวจสักครั้งหนึ่ง ดังนั้นจึงไม่เห็นสองพี่น้องรุ่ยสยากับจิ่นสยาไปทำความสะอาดห้องของท่านอ๋องเลย แต่พอเยี่ยมามาจะเข้าตรวจพวกนางก็จะรู้ล่วงหน้า และค่อยไปทำความสะอาดห้องของท่านอ๋อง
หลังจากรู้ความลับนี้แล้ว อวี้หนูจึงมีความคิดบางอย่าง
นางปรึกษากับสี่เจินก่อนจึงมาคุยกับสู่ขุย
สู่ขุยนั่งฝึกเขียนตัวอักษรจีนอยู่หน้าหน้าต่างห้องทางทิศใต้ เมื่อเห็นอวี้หนูเดินมายังอาคารรองฝั่งทิศตะวันตกด้วยสีหน้าเหมือนมีเื่อะไรในใจแล้ว นางจึงวางพู่กันบนถาดและกวักมือเรียกให้อวี้หนูเข้ามา
อวี้หนูเข้ามาในห้องทางทิศใต้ มองเห็นกระดาษ หมึกและพู่กันวางอยู่บนโต๊ะก็รู้ว่าสู่ขุยกำลังฝึกเขียนอักษรอยู่ นางจึงคิดอย่างไม่พอใจว่าพวกนางทุกคนเป็เพียงแค่เด็กรับใช้ที่ต้องทำงานเหนื่อยทั้งวัน แต่สู่ขุยกลับทำตัวเหมือนเป็ลูกคนรวยที่ฝึกเขียนอักษรและอ่านหนังสือทั้งวัน อยู่ด้วยกันมาสามปีแล้ว ใครจะไม่รู้กำพืดกันอีก
ในใจนางนั้นไม่ชอบที่สู่ขุยไม่เหมือนคนอื่นๆ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้าอย่างชัดเจน นางดูกระดาษที่เขียนไปครึ่งหน้าแวบหนึ่ง ยิ้มถามสู่ขุยว่า “เ้ากับพวกข้าก็เป็แค่สาวใช้เหมือนกัน เดือนๆ หนึ่งได้เงินแค่หนึ่งตำลึง ทำไมเ้าจึงมีเงินเหลือไปซื้อพวกพู่กัน หมึก กระดาษเหล่านี้อีก”
สู่ขุยเก็บของบนโต๊ะไปด้วยและพูดยิ้มๆ ว่า “เงินเดือนแค่เพียงนิดเดียว ถึงอย่างไรก็ต้องใช้หมดอยู่ดี ใช้ไปกับของพวกนี้ก็ต้องลดการใช้ไปกับของอย่างอื่น!”
อวี้หนูต้องเก็บเงินและวานให้คนส่งไปให้ที่บ้านสำหรับใช้จ่าย แต่สู่ขุยนั้นต่างกับอวี้หนูนัก ในเมื่อแม่เลี้ยงของสู่ขุยขายนาง แล้วเหตุใดนางต้องส่งเงินไปให้ซุนเอ้อร์เหนียงด้วย
อีกอย่างนางก็ชอบเขียนอักษรจีนซึ่งไม่ได้สร้างความเดือนร้อนให้ใคร
อวี้หนูกับสู่ขุยมีบางอย่างที่พูดไม่เข้ากัน จึงเปลี่ยนเื่ นางยื่นมือของตนเองให้สู่ขุยดู “สู่ขุยเ้าดูมือของข้าสิ!”
สู่ขุยมองเห็นแค่มือขาวๆ บางๆ ที่ราวกับไม่เคยผ่านงานหนักอะไรมาก่อนของนางแล้วก็ยิ้มให้อวี้หนู
อวี้หนูพูดว่า “ตอนอยู่เปี้ยนจิงข้าสู้ใช้น้ำหอมและขี้ผึ้งบำรุงดูแลมือของข้าอย่างยากเย็นกว่าจะขาวนุ่มสวยแบบนี้ พอมาถึงที่นี่กลับให้ข้าถือไม้กวาดกวาดลานบ้านทุกวัน จนมือของข้าเปลี่ยนเป็หยาบกระด้างหมดแล้ว!”
สู่ขุยเห็นนางออเสาะแบบนี้ก็ได้แต่ยิ้มพูดตรงๆ ว่า “พอแล้วละ! ทุกครั้งที่เ้ากับสี่เจินแอบี้เี งานส่วนมากข้าก็เป็คนทำไม่ใช่เหรอ!”
แม้สู่ขุยจะรู้ทัน แต่อวี้หนูก็ไม่รู้สึกละอายใจอะไรทั้งยังพูดออกมาว่า “สู่ขุย พวกเราทำงานอยู่ในชิ่งสี่ถังนานเท่าไหร่แล้ว ั้แ่เดือนแปดถึงสิ้นเดือนเก้า เดือนกว่าแล้วใช่ไหม แต่เ้าเคยเห็นใบหน้าของท่านอ๋องหรือยัง ข้าไปสืบได้ความมาว่าท่านอ๋องจะกลับมากานซู่ตอนสิ้นเดือน! ท่านอ๋องไม่อยู่ในวัง เช่นนั้นชิ่งสี่ถังขนาดใหญ่แห่งนี้ก็จะไม่มีคนอยู่ทั้งวัน ที่พวกเราขยันขันแข็งทำงานกันเช่นนี้ก็เหมือนทำให้ตาบอดดู”
สู่ขุยได้ฟังอวี้หนูพูดก็เข้าใจความ้าของนางในทันที อวี้หนูคิดจะอู้งานแต่ก็กลัวถูกจับได้ จึงอยากชวนให้นางอู้งานไปด้วยกัน ถ้าถูกจับจะได้ถูกลงโทษด้วยกันทั้งหมด
นางครุ่นคิดแล้วจึงมองอวี้หนู “อวี้หนู หากถงมามาจับได้ล่ะ วันๆ หนึ่งงานของพวกเราก็มีแค่นี้ ข้าว่าพวกเราตั้งใจทำต่อไปดีกว่าไหม ไม่เหนื่อยด้วย!”
อวี้หนูหัวเราะ พูดว่า “รุ่ยสยากับจิ่นสยาก็ไม่เห็นไปทำเลย พวกนางเป็ถึงคนที่องค์รัชทายาทส่งมาเลยนะ หากเกิดเื่ก็มีพวกนางรับด้วย!”
สู่ขุยได้แต่นิ่งเงียบ
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/003a2929fa2dd28f0e5a0bbc981a208f
[1] ่เวลาตีห้าถึงเจ็ดโมงเช้า
![นายท่าน...เป็นของข้าเถอะ [pwp] มี Ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746893688_11595353.webp)
777
![หยุดรัก, ไม่ให้รัก [YURI]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689258192_50843906.webp)
