หมวยเหลืออด จึงหันไปพูดแบบไม่มีเสียง แต่ออกรูปปากเป็วงกลม ห่อปากเป็สระโอที่คนฟังเข้าใจได้ชัด
“ฟ ว ย”
วินคนแรกถึงกับลุกยืน “โหย น้องหมวย ด่าพี่ไปเถอะ พี่ไม่โกรธหรอกนะ เพราะยิ่งด่าแปลว่ายิ่งร้ากกกก”
ลูกคู่มันตบบ่าคนพูด “ฮิ้วววว น้องหมวยไม่สนใจอย่างเราสองคนหรอกเพ่ ต้องอย่างไอ้แทนโน่น ต้องนั่งซ้อนมอไซค์กะไอ้แทนคนเดียว คงอยากเป็เมียมันละม้างงงง”
คราวนี้หมวยด่าออกเสียง “เมียพ่องมึงเหอะ”
หมวยไม่กลัวไอ้พวกนี้หรอก เห็นมาั้แ่เด็กยันโตเป็สาว กะโหลกกะลาหมาวัดไม่เคยเปลี่ยน สันดานเดิมคือปากสุนัขจนคนแถวนี้ระอา ชอบคิดว่าตัวเองโจ๋คุมซอย ครั้นจะมายืนต่อล้อต่อเถียงกับพวกมันก็ไร้สาระ จึงสะบัดก้นเดินไปจากตรงนั้น แต่แทนก็มาพอดี
รายนี้กลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เปลี่ยนมอเตอร์ไซค์มาเรียบร้อย ก็ปกติแทนจะใช้อีกคันรับจ้างขี่มอเตอร์ไซค์ที่วินนี้ประจำ พอตกดึกถึงจะใช้ ‘ไอ้เท่’ ลูกรักของแทน ที่เป็มอเตอร์ไซค์แต่งซิ่งเอาไปแว้น
“มึงไปมหาลัยมาเหรอ กลับดึกเชียว”
“อืม กูี้เีอยู่บ้าน”
กู ๆ มึง ๆ เป็คำปกติจนชินปากหมวยไปซะละ แม้แทนจะอายุมากกว่าเธอตั้งสามปี แต่มึงมาพาโวยจนอีกฝ่ายไม่ถือ
“งั้นไปแว้นกัน กลับไปเปลี่ยนชุด เดี๋ยวไปส่ง”
“ไม่อ่ะ ของดอาทิตย์นึงได้มะ โดนม้าหักค่าขนม นี่ก็เหลือติดตัวไม่ถึงร้อย วันนี้ก็แค่อยากออกไปนั่งรถเล่นกินลม หายใจทิ้งบ้างไรบ้าง”
“งั้นกูไปส่งบ้าน เดี๋ยวไปกับพวกเด็กซอยสิบห้าเอาก็ได้”
“ฟรีป่ะ ห้ามคิดตังนะ”
“เออ แต่มึงอย่าลืมช่วยกูจีบเหมยนะ”
“เชื่อมืออีหมวยเหอะน่า”
ทว่ายังไม่ทันที่หมวยจะซ้อนมอเตอร์ไซค์ของแทน สายตากลับกวาดไปเห็นผู้ชายตัวสูงลงมาจากรถยนต์คันหรู ซึ่งจอดเทียบริมทางเท้า เปิดไฟหน้ากะพริบเอาไว้
ผู้ชายซึ่งอยู่ในระยะโฟกัสของสายตา เห็นแวบเดียวกลับคุ้นเคย
เขาเป็ลูกครึ่ง!
หมวยไม่เสียเวลาสำรวจรูปร่างร่างหน้าตาเขาคนนั้นช้าไปเพียงวินาทีเดียว บอกกับแทนรัวเร็ว “เดี๋ยวหมวยไปซื้อของที่เซเว่นตี้แวบนะ”
เสียงแทนตะไกนไล่หลังมา “ซื้อไรวะหมวย”
ในหัวเธอแล่นเร็วจี๋ยิ่งกว่าปลายเท้าเสียอีก ตอบแบบขอไปที “ซื้อหนมแวบนึง”
ครั้นมาหยุดยืนอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ จึงเห็นได้ชัดว่าเขาคนที่เธออยากเห็นหน้าใกล้ ๆ ตัวสูงโปร่งเหมือนเสาไฟฟ้า คำนวณจากสายตาสักร้อยเก้าสิบห้าเห็นจะได้ แต่งตัวเรียบ ๆ แต่โคตรเท่ ทุกอย่างยังไม่ดึงดูดเท่ากับความเป็หนุ่มลูกครึ่ง
แต่เขากำลังซื้ออะไรอ่ะ! ถึงยืนอยู่ใกล้ประตูเข้าออก
เธอดันตาดี เห็นละ นั่นกล่องสีดำสอง กล่องสีชมพูหนึ่ง กล่องสีเงินอีกหนึ่ง
เธออยากจะร้องเหี้ยหนักมาก!!
ผู้ชายอะไรเซ็กซ์จัดเบอร์นี้!!!
ว่าแต่…ทำไมหน้าคุ้น ๆ ชิบ นึกสิอีหมวยเอ้ยยย
ยังนึกไม่ทันออก เขาก็จ่ายเงิน รับสินค้าเรียบร้อย ประตูเปิดปุ๊บ เธอรีบหันหลังกลับปั๊บ ไม่รู้ความแรด ความคันที่มีมันหายวับไปตรงไหน แล้วทำไมหัวใจมันถึงเต้นแรงผิดปกติ ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย จะหนีหน้าเขาไปทำไม
ครั้นกลั้นใจอึดเดียว หันกลับไปอีกรอบ ดั๊นนนน…ชนกับร่างสูงของเขาพอดี
คนที่ตัวเล็กกะทัดรัดอย่างหมวย จึงเป็ฝ่ายเซล้มไปกองกับพื้น แต่ทำไมไม่ล้มไปตัวเปล่า มือดันกระชากเอาถุงพลาสติกในมือของเขามาด้วย ที่สำคัญ ของในถุงนั้นร่วงเกลื่อนพื้น มันไม่ใช่แค่สี่กล่องอย่างที่เห็น แต่มันมีเป็สิบอ่ะ
หมวยจึงทำได้แค่ยิ้มแห้ง ๆ
เธอหวังดี หยิบของพวกนั้นขึ้นมาจะยัดกลับถุงพลาสติกรักษ์โลก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเอามาพลิกดู แถมยังปากไว รู้ดีอีก
“นี่มันไซส์ 54 ทั้งนั้นเลย โห นี่มันกลิ่นสตรอเบอร์รี่ อันนี้แบบบางเฉียบ นี่มันแบบขรุขระ…” เธอพลิกของในมือไปมา ยังมิวายถามเขาหน้าแอ๊บซื่อ “นี่คุณจะซื้อไปใช้หมดคืนนี้เลยเหรอคะ”
ถามไปแล้วก็หน้าแดงแจ๊ด ตะครุบปากตัวเอง รีบยันตัวลุกขึ้นแล้วยัดถุงพลาสติกคืนใส่มือเขา ก้มหน้าก้มตาวิ่งกลับไปหาแทน ไม่กล้าเหลียวกลับไปมอง
“ไปเหอะ”
“ไหนละหนม ไม่เห็นซื้อมา”
ครั้นขึ้นนั่งมอเตอร์ไซค์ของแทนได้ ก็แอบชำเลืองไปทางรถคันนั้นเล็กน้อย และพบว่ารถยนต์ของเขาคนนั้นกำลังแล่นมาทางนี้ และหักเลี้ยวเข้าซอยนี้
ใจหมวยเต้นแรงไปหมด
ความแรดมาเยือน รีบสะกิดแทน
“มึง ตามรถเก๋งคันนั้นไปที”
ไม่รู้แหละ ถ้าหนุ่มลูกครึ่งคนนี้ตรงใจกับที่คิดเอาไว้ เขานี่แหละ ว่าที่ผัวของหมวย
/////////////////////////////////จบบทนำ
นางแรดั้แ่ต้นยันจบเื่
320
