ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]

        การมาของโจวซู่อิงทำให้ซ่งเป่าจูและโจวซู่ซินผวา ซ่งเป่าจูตาถลนและตะโกนด่าใส่ “อิงจื่อ เจ้าเดินมาเงียบๆ เช่นนี้ เจ้าอยากเห็นข้าตกใจตายหรือ？”

        อิงจื่อเกลียดนางมาตลอด นางคงมิได้ยินที่พวกนางคุยกันหรอกนะ หากได้ยิน พวกนางจะทำอย่างไร？

        โจวซู่ซินใจเย็นกว่าซ่งเป่าจู นางกำลังคิดอยู่ในใจว่าโจวซู่อิงได้ยินที่พวกนางคุยกันหรือไม่

        “ข้าเข้ามาก่อนหน้านี้แล้ว เหมือนจะได้ยินว่าพวกเจ้าพูดถึงเรื่องลดตำแหน่งกับป่วนห้องหอ”

        โจวซู่อิงยิ้มเต็มหน้า ใบหน้าธรรมดาของนางงดงามเทียบโจวซู่ซินมิได้เลยสักนิด

        มิแปลกใจที่ท่านปู่จะชอบโจวซู่ซินมากกว่า ทั้งที่ดูจากความฉลาด โจวซู่อิงมิได้ด้อยไปกว่าโจวซู่ซิน อย่าคิดว่านางจะอยู่เอื่อยเฉื่อยไปวันๆ เชียว นางแสร้งทำตัวอ่อนแอไร้น้ำยาต่างหาก

        “เจ้าเข้าใจผิดแล้ว พี่สะใภ้ห้าของข้าจะโดนลดตำแหน่งได้อย่างไร” ซ่งเป่าจูพยายามช่วยโจวซู่ซินปิดบัง

        “เป่าจูซุกซน อยากไปป่วนห้องหอ นางเลยถามว่าข้าจะไปด้วยหรือไม่” โจวซู่ซินหัวเราะเมื่อเห็นโจวซู่อิงมองมา

        “เป่าจู เจ้าซุกซนเกินไปแล้ว พี่จื่อเฉินกับพี่สะใภ้เล็กจะเข้าหอกัน หากพวกเราไปป่วน จะกลายเป็นเรื่องใหญ่” โจวซู่อิงมิเชื่อว่าพวกนางพูดกันเพียงแค่นี้ สัญชาตญาณของนางบอกว่าต้องมีเรื่องอื่นเกิดขึ้นด้วยแน่

        “ข้ามิเห็นว่าจะเป็นเรื่องใหญ่” โจวซู่ซินยิ้มพลางตบไหล่ซ่งเป่าจูเบาๆ เป็นนัยว่าอย่าพูดผิดไป

        “น้องซู่ซิน เจ้าเข้ามาช่วยเป็นลูกมือให้พวกเราหน่อยได้หรือไม่” เสียงของเฉินซื่อดังออกมาจากห้องเอ่อร์ฝาง เมื่อโจวซู่ซินได้ยินที่เฉินซื่อเรียก นางจึงรีบเดินไปทันที

        “เป่าจูเอ๋ย พี่ห้าของเจ้ามิได้ชอบญาติผู้พี่ของข้าเลย หากพี่ห้ากับพ่อของเจ้ารู้เข้าว่าเจ้าพยายามจับคู่ให้พวกเขา เขาจะปล่อยเจ้าไปหรือ？” โจวซู่อิงหวังให้ซ่งเป่าจูกับโจวซู่ซินโกรธกัน หลังจากที่โจวซู่ซินเดินเข้าห้องไปแล้ว โจวซู่อิงก็ลดเสียงพูดลง นางรู้มาตลอดว่าญาติผู้พี่ของนางแค่อยากหลอกใช้ซ่งเป่าจู มิได้อยากเป็นพี่น้องกับนางเลย

        “คนที่พี่ห้ารักที่สุดคือพี่ซู่ซิน เขาเพียงแค่ซาบซึ้งใจซย่าจิ่นเซวียนเท่านั้น” ซ่งเป่าจูนี่โง่จริงๆ โจวซู่อิงเห็นว่าซ่งเป่าจูเต็มใจช่วยโจวซู่ซินเช่นเดิม นางเลยมิพูดความจริงกับซ่งเป่าจูอีก

        “เหมือนข้าวจะเสร็จแล้ว พวกเรารีบมาช่วยยกออกไปข้างหน้ากันเถิด” โจวซู่อิงดูแคลนซ่งเป่าจูมาก นางคิดว่าซ่งเป่าจูก็แค่คนโง่ผู้หนึ่ง

        นางตัดสินใจว่าจะคุยกับจิ่นเซวียนตอนทานอาหาร และถือโอกาสบอกเรื่องโจวซู่ซินกับจิ่นเซวียนด้วย

        ห้องหนังสือ！

        จิ่นเซวียนและซ่งจื่อเฉินกำหนดกฎระเบียบบ้านขึ้นมาใหม่เรียบร้อยแล้ว ระบบเงินรายเดือนที่นางใช้มิต่างกับครอบครัวส่วนใหญ่นัก เพียงแต่ของนางยึดหลักการคนเก่งย่อมได้มากกว่ามาใช้

        คนในบ้านซ่งเข้าถึงวิธีทำธุรกิจได้ นางคาดไว้แล้วว่าต่อให้เวลานี้ยังคิดมิออกว่าจะทำธุรกิจใด ก็เอาสิ่งรอบตัวมาใช้ให้เกิดประโยชน์เสียก่อน 

        เวลานี้นางมีสองโครงการอยู่ในมือ อย่างแรกคืองานเก้าอี้พับ อย่างที่สองคือร้านเครื่องประดับถงซิน นางตัดสินใจเขียนหนังสือกลยุทธ์ให้ร้านเครื่องประดับถงซินฉบับหนึ่ง เพื่อสร้างความประทับใจกับฉิวจั่งกุ้ย

        ซ่งจื่อเฉินหยิบแผ่นกระดาษพวกนั้นขึ้นมาดู เขาอดที่จะพูดแขวะซ่งเป่าจูมิได้

        “พวกเรากำหนดเงินรายเดือนให้ซ่งเป่าจูต่ำที่สุดเช่นนี้ นางต้องโวยวายแน่”

        “ดีเพียงใดแล้วที่ข้าออกเงินรายเดือนให้นาง นางยังจะกล้าโวยวายอีกหรือ” จิ่นเซวียนหยิบกระดาษขึ้นมาดู ความจริงแล้วกฎระเบียบของบ้านข้อแรกๆ นางแกล้งตั้งไปอย่างนั้น ข้อที่สำคัญคือข้อแปด ข้อสิบเก้า ข้อยี่สิบ กฎสามข้อนี้มิเพียงใช้ควบคุมความประพฤติของทุกคนแล้ว ยังใช้เหตุผลตัดสินด้วยว่าผู้ใดควรถูกลงโทษหรือให้รางวัล และปรับเงินผู้ที่ทำผิดกฎบ้านที่เขียนเอาไว้อย่างชัดเจน

        เมื่อใดที่มีคนเจตนาทำผิดกฎข้อตกลง สองครั้งแรกจะถูกตักเตือนและลงโทษ หากเกินสามครั้งขึ้นไป จึงจะเลิกจ้างงานตลอดไป

        “ภรรยา ขอบคุณเจ้าที่ยินดีใช้ชีวิตอยู่กับข้า” ซ่งจื่อเฉินจับมือจิ่นเซวียนและมองนางอย่างรักใคร่ เมื่อจิ่นเซวียนถูกดวงตาอันงดงามของซ่งจื่อเฉินมอง นางก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

        นางค่อนข้างตกใจที่เขาสารภาพรักนางต่อหน้าทุกคน

        ในเมื่อนางเลือกที่จะอยู่กับเขาแล้ว เรื่องบางอย่างต้องพูดกันให้ชัดเจน นางมิชอบคนมากชู้หลายเมีย นางจึงเลือกที่จะพูดเรื่องที่มิน่าฟังก่อน

        “สามี ข้าดีใจมากที่ท่านชอบข้า แต่บางเรื่องต้องพูดกันให้ชัดเจน ข้ามิชอบอยู่กันแบบหลายภรรยา หากในวันข้างหน้า ท่านสอบได้จอหงวน ต้องมีคนอยากคบหากับท่านแน่ การผูกมิตรเป็นสิ่งสำคัญมาก ซึ่งการแต่งงานก็เป็นหนึ่งในวิธีนั้น”

        บุรุษหลายคนเมื่อประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงแล้ว มักจะเอาเมียรักรูปงามมาโอบกอดประคองไว้ทั้งซ้ายขวา มิเหลียวแลภรรยาคนแรก อย่างเฉินซื่อเหม่ย[1] นั่นก็เป็นตัวอย่างที่ดี

        “ภรรยา ข้าสาบานต่อเจ้า ข้าจะมีเจ้าเป็นภรรยาเพียงผู้เดียว” ซ่งจื่อเฉินรู้ดีว่าตนเองต้องการสิ่งใด ปีนั้นพ่อแท้ๆ ของเขาแต่งงานกับท่านแม่เพียงผู้เดียวเช่นกัน ด้วยเหตุนี้ ท่านแม่จึงตกเป็นเป้าความเกลียดชังของสตรีทุกคนในแคว้นซีหลิง

        “ข้ามิต้องการคำสัญญา ข้าต้องการความจริงใจ หากวันใดท่านไปรักผู้อื่นแล้ว หากอยากให้ข้าเปิดทางให้ ข้าจะทำให้ท่านสมปรารถนาเอง” คำสัญญาสวยหรู แต่ทำได้ยากยิ่งนัก จิ่นเซวียนต้องการความสุขที่แท้จริง มิใช่สิ่งที่เรียกว่าคำสัญญา

        บนโลกนี้ ประโยคที่ว่าข้ารักเจ้า ผู้ใดก็พูดได้ทั้งนั้น แต่พวกเขามิรู้ความหมายที่แท้จริงของมันเลย มันมิได้เป็นเพียงคำพลอดรัก แต่เป็นความรับผิดชอบและหน้าที่อย่างหนึ่งด้วย

        “ภรรยา ข้าจะใช้การกระทำพิสูจน์ให้เจ้าเห็นว่าเจ้าคิดถูกที่เลือกข้า” ซ่งจื่อเฉินจับมือของจิ่นเซวียนขึ้นมาและจรดริมฝีปากลงไปเบาๆ แม้พวกเขาจะเป็นสามีภรรยากันแล้ว แต่หากจิ่นเซียนมิยินยอม เขาก็มิบังคับให้นางเข้าหอ

        “สามี ก่อนที่ข้าจะแต่งงานกับท่าน ข้าเคยคุยเรื่องโครงการทำเงินโครงการหนึ่งไว้กับท่านอาเขยเล็ก ท่านรู้จักพวกพี่ชายในบ้านดีกว่าข้า ท่านช่วยพูดถึงพวกเขาให้ข้าฟังได้หรือไม่” จิ่นเซวียนบอกเรื่องโต๊ะพับได้กับซ่งจื่อเฉิน เขาค่อนข้างประหลาดใจ เขามิคิดว่าจิ่นเซวียนจะมีชั้นเชิงในการหาเงินมากเช่นนี้

        “ในบรรดาพวกพี่ชายของข้า พี่สามเป็นคนที่ซื่อสัตย์ที่สุด แต่มิได้มีหัวทางธุรกิจ หากเป็นการทำไร่ทำนายังพอได้ หากให้เขาไปทำธุรกิจ คงมีแต่จะวุ่นวาย ส่วนพี่ใหญ่กับพี่สองเฉลียวฉลาด น่าเสียดายที่พี่ใหญ่ขี้ระแวง และพี่สะใภ้ใหญ่ก็เป็นคนเจ้าแผนการ ข้าแนะนำให้สังเกตดูท่าทีของพวกเขาก่อน แล้วเจ้าค่อยตัดสินใจลงมือขั้นต่อไป”

        ซ่งจื่อเฉินกลัวว่าจิ่นเซวียนจะเสียเปรียบ เขาเลยอยากให้นางดูก่อนว่าคนพวกนั้นจะกลับใจได้หรือไม่

        “ข้าเห็นว่าพี่สองเองก็ขี้ระแวงเช่นกัน ส่วนพี่ตงชิงเป็นสตรีชนบทธรรมดา นางเพียงต้องการให้ลูกๆ ของตนเองมีชีวิตที่ดีขึ้น มิได้ทำเรื่องน่ารังเกียจ”

        จิ่นเซวียนบอกมุมมองที่นางมีต่อซย่าตงชิงให้ซ่งจื่อเฉินฟัง ซ่งจื่อเฉินชื่นชมและส่งยิ้มให้กับนาง “เจ้าเดาถูกแล้ว พี่สะใภ้สองเพียงแค่ปากร้าย มิได้เลวร้าย อีกทั้งเฉียวซื่อยังมิชอบนางด้วย”

        “เฉียวซื่อมิได้เกลียดเพียงพี่สะใภ้สอง ยังมีพี่สะใภ้สามและพี่สี่ ข้าเห็นนางปฏิบัติกับพี่สี่เช่นนั้นแล้ว น่าหดหู่ใจยิ่งนัก”

        ในบ้านซ่ง นางเห็นใจซ่งเหมยที่สุด พวกนางสองคนมีจุดคล้ายกัน ตรงที่นางได้รับความโปรดปรานมาตั้งแต่เล็ก แต่แม่เลี้ยงคอยกีดกันอยู่ตลอด

        หลังจากที่ท่านปู่จากไป นางก็ตกทุกข์ได้ยากมิน้อย

        “เฉียวซื่อแอบใส่บางอย่างในยาของข้า หากข้ามิรู้วิชาแพทย์ เวลานี้ข้าคงถูกนางวางยาตายไปแล้ว หลายหนที่ข้ามิเอาเรื่องนางก็เพราะท่านพ่อ”

        เรื่องนี้ซ่งจื่อเฉินมิได้บอกกับซ่งผิง เพราะกลัวว่าซ่งผิงจะลำบากใจ

        มิมีผู้ใดเทียบความอำมหิตของเฉียวซื่อได้ แม้เฉินซื่อจะใจดำและเลือกปฏิบัติ แต่นางเพียงแค่พูด มิเคยลงมือวางยาเขา

        “นางวางยาพิษท่านเช่นนี้ โหดร้ายเกินไปแล้ว หากท่านมิรังเกียจ ข้าช่วยกำจัดนางให้ท่านได้” จิ่นเซวียนสงสารซ่งจื่อเฉินยิ่งนัก เพียงเดินมิได้ เขาก็รู้สึกเวทนาตนเองมากพอแล้ว เฉียวซื่อยังวางยาเขาอีก

เชิงอรรถ

[1] เฉินซื่อเหม่ย หมายถึง ตัวละครในเรื่องเปาบุ้นจิ่นที่เกิดในครอบครัวยากจน อยู่กับภรรยาและลูกๆ อีกสองคนอย่างมีความสุข ภรรยาทำงานหนักหาเงินให้เขาไปสอบจอหงวน แต่เมื่อเขาไปก็ขาดการติดต่อไปหลายปี จนภรรยาพาลูกๆ ออกตามหาเพราะเป็นห่วง สุดท้ายเจอหน้ากลับทำเป็นจำพวกนางมิได้