บทที่ 13 พบกับ ‘เ้านาย’
"ฮ่า ๆ ๆ เมื่อไหร่จะพาลูกมาให้ฉันดูบ้างล่ะ !" หลิวเมิ่งเจียพูดพลางยื่นนามบัตรให้
"อันนี้เป็งานพากย์เสียง สัปดาห์หน้าพวกเขาอาจจะรับคน พี่ชายฉันทำงานอยู่ที่นั่น สัปดาห์หน้าเธอลองไปดูตามที่อยู่นี้สิ !"
"ขอบคุณนะ !" ถังซีเหมียนจับมือหลิวเมิ่งเจียแน่น "เจียเจีย ถ้าต่อไปฉัน้าอะไร จะนึกถึงเธอก่อนเลย !"
หลังจากที่ถังซีเหมียนแปลมาสองครั้ง เธอก็เริ่มชำนาญขึ้น คืนนั้นเธอก็เริ่มยุ่งทันที
เธอจุดตะเกียงน้ำมันแต่ก็ยังรู้สึกว่าแสงไม่ค่อยดีนัก ถังซีเหมียนพยายามบังแสงไว้ พยายามไม่ให้รบกวนคนอื่น
วันจันทร์หลังจากทำงานเสร็จ เธอก็กลับมาทำงานของตัวเองต่อ
ขณะที่เธอก้มหน้าก้มตาแปล ซ่งเว่ยกั๋วก็เดินเข้ามาหายื่นซาลาเปาไส้หมูให้เธอ "ยุ่งอะไรอยู่น่ะ ?"
"ก็ยุ่งหาเงินน่ะสิ !"
หลี่เฟยเฟิ่งพูดอย่างอิจฉา "หัวหน้าซ่งคะ คุณดีกับเสี่ยวถังมากเลยนะ ! ถึงกับซื้อซาลาเปาไส้หมูให้ด้วย !"
หัวหน้าซ่งมองด้วยสายตามีเลศนัย "คุณหลี่ ถ้าคุณสามารถทดสอบผ่านในครั้งเดียวได้ ผมจะให้คุณสองลูกเลย ! สำคัญที่ว่าคุณทำงานเป็มืออาชีพหรือเปล่า !"
หลี่เฟยเฟิ่งถูกทำให้อึ้งไปชั่วขณะ
หลี่เฟยเฟิ่งทนไม่ได้ที่คนอื่นดีกับถังซีเหมียน !
ถังซีเหมียนก็แค่เด็กสาวมัธยมปลายจากชนบทเท่านั้น ! อย่างน้อยเธอก็เป็คนในเมือง หล่อนมีสิทธิ์อะไรที่จะเก่งกว่าเธอในทุกด้าน ทั้งยังมีมนุษยสัมพันธ์ดีกว่าอีก !
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนที่เก่งและมีความสามารถ แต่กลับมีพื้นฐานด้อยกว่าตัวเอง หลี่เฟยเฟิ่งทั้งอิจฉาทั้งแค้น การเห็นถังซีเหมียนหาเงินได้มากกว่ามันทำให้เธอรู้สึกแย่ยิ่งกว่าตอนที่ตัวเองเสียเงินเสียอีก
ถังซีเหมียนไม่สนใจว่าคนคนนี้จะคิดอะไร เธอเพียงแค่อธิบาย "หัวหน้าคะ หลังจากทำงานเสร็จแล้ว ฉันก็รับงานแปลมาทำนิดหน่อย คิดว่าจะได้หาเงินเพิ่ม ทำยังไงได้ที่บ้านมีเื่ส่วนตัวนิดหน่อยน่ะค่ะ ฉันอยากหาเงินให้มากขึ้น ในเมืองของเรามีโอกาสค่อนข้างเยอะเลยค่ะ"
หัวหน้าซ่งนึกถึงขาของฉู่เจียงชวน จึงพยักหน้า "จริงด้วย แล้วขาของสามีเธอเป็ยังไงบ้าง ?"
"ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ก่อนหน้านี้กินดื่มไม่ค่อยได้ เืลมไหลเวียนไม่ค่อยดีน่ะค่ะ" เมื่อพูดถึงฉู่เจียงชวน ดวงตาของถังซีเหมียนเต็มไปด้วยความรัก ทั้งตัวราวกับอ่อนโยนลงในทันที
หัวหน้าซ่งพยักหน้า "ดีแล้ว อีกสองวันนี้ฉันต้องไปประชุมที่เมืองหลวง ถ้าเจอยาที่เหมาะสมจะซื้อมาฝากนะ !"
"ขอบคุณหัวหน้ามากค่ะ!" ถังซีเหมียนยิ้มอย่างสง่างาม
โจวเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พูดอย่างขำขันว่า "โอ้โห พอพูดถึงบางคนขึ้นมา ดูสิตาของ เหมียนเหมียนของเราถึงกับเป็ประกายเชียว !"
ถังซีเหมียนมองค้อนเธอ "เลิกแซะเถอะน่า"
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ !"
เมื่อนึกถึงฉู่เจียงชวนก็อดนึกถึงสองคืนที่ผ่านมาไม่ได้ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น แต่ดูเหมือนว่าจะเร็วเกินไป พอคิดดูดี ๆ ก็รู้สึกว่ามันเป็เื่ที่เป็ไปตามธรรมชาติ...
แม้ว่าเขาจะ...แต่ก็อ่อนโยนมาก ยกเว้นความเ็ปในตอนแรก หลังจากนั้น...
ถังซีเหมียนแก้ตัวว่าจะไปห้องน้ำ และพยายามปกปิดใบหน้าอันแดงก่ำไว้
วันพุธ ถังซีเหมียนแปลเอกสารทั้งสองชุดเสร็จเรียบร้อย หลังจากตรวจสอบแล้วก็ส่งออกไปทางไปรษณีย์
ชุดนึงมีหนึ่งหมื่นเจ็ดพันตัวอักษร อีกชุดนึงเป็ภาษาอิตาลีมีสามพันตัวตัวอักษร
สามวันมานี้เธอยุ่งจนแทบบินได้ นอกจากการนอนที่จำเป็ในแต่ละวัน แม้แต่ตอนกินข้าวเธอก็ยังแปลงาน และตรวจทานให้เรียบร้อย
โชคดีที่วันพุธนี้ทุกอย่างจบลงอย่างสมบูรณ์
ถ้าทุกอย่างราบรื่น วันศุกร์เธอก็จะได้รับการตอบกลับแล้ว !
สิ่งที่ถังซีเหมียนไม่คาดคิดก็คือ วันศุกร์หลังจากที่เธอทำงานของตัวเองเสร็จก็ได้รับข่าวจากห้องประชาสัมพันธ์ว่ามีคนมาหา
หลังจากที่ไปถึงเธอถึงได้รู้ว่าอีกฝ่ายก็คือ เทพเ้าแห่งความมั่งคั่งของเธอ น้าชายของหลิวเมิ่งเจีย ลวี่เจี้ยนเยี่ย
ลวี่เจี้ยนเยี่ยไม่คิดว่าถังซีเหมียนจะเป็เด็กสาวอายุน้อยกว่าหลานสาวของตัวเอง ทั้ง สองคนต่างรู้สึกประหลาดใจ
"คุณน้าคะ ขอโทษนะคะการแปลมีปัญหาตรงไหนหรือเปล่าคะ ?" ถังซีเหมียนรู้สึกไม่สบายใจ ตามหลักแล้วการแปลของเธอไม่น่าจะมีปัญหานะ
"ไม่มีปัญหาหรอก ฉันแค่อยากมาดูว่าเธอเป็คนยังไงน่ะ !" ลวี่เจี้ยนเยี่ยพูดพลางยื่นมือออกมา
"สวัสดีถังซีเหมียน"
"สวัสดีค่ะ!" ถังซีเหมียนจับมือทักทายอย่างเป็ทางการ เมื่อเห็นว่าเขาจับมือเธอแค่ครึ่งฝ่ามือ ความประทับใจที่มีต่อเขาก็ยิ่งดีขึ้น
"เงินครั้งนี้รวมทั้งหมดสองร้อยสี่สิบเจ็ดหยวน และฉันก็เอาเอกสารใหม่มาให้ด้วย ! งานภาษาอิตาลีมีแค่ชิ้นเดียวที่เหลือส่วนใหญ่เป็ภาษาอังกฤษและฝรั่งเศส เธอแปลได้ลื่นไหลกว่าคนที่ทำงานกับฉันอีก อยากดึงตัวเธอไปทำงานด้วยจริง ๆ !" ลวี่เจี้ยนเยี่ยพูดอย่างอารมณ์ดี
ถังซีเหมียนคลี่ยิ้มเล็กน้อย "ถ้าคุณน้ามีงานก็แบ่งมาให้ฉันบ้างนะคะ ไม่ต้องมากหรอกค่ะ แค่นี้ก็พอ ! ถ้าไม่มีก็ไม่เป็ไรค่ะ ฉันยังหาทางอื่นได้ !"
"ฉันได้ยินมาว่าเธออยากรีบหาเงิน ที่บ้านมีปัญหาอะไรหรือเปล่า ? เธอกับเจียเจียสนิทกันเร็วมาก ฉันยินดีจะช่วยเธอนะ !"
ลวี่เจี้ยนเยี่ยเป็คนที่เห็นคุณค่าของคนมีความสามารถ
"ค่ะ งั้นฉันไม่ปิดบังคุณน้านะคะ หลานสาวของฉันเป็โรคหัวใจแต่กำเนิด ฉันต้องเก็บเงินให้มาก ๆ เพื่อรักษาเธอค่ะ" ถังซีเหมียนตอบตามตรง
"ต่อไปถ้ามีงานเงินดี ๆ ฉันจะคอยดูให้นะ เธอเป็เด็กสาวที่อยู่ข้างนอกคนเดียวไม่ใช่เื่ง่าย แต่อย่าไปทำอะไรที่ไม่ดีเข้าละ !" น้ำเสียงของลวี่เจี้ยนเยี่ยฟังดูเหมือนกำลังพูดกับหลานสาวของตัวเอง
"ขอบคุณคุณน้ามากค่ะ!" ถังซีเหมียนรับเงินมาแล้วส่งลวี่เจี้ยนเยี่ยกลับไปอย่างนอบน้อม
หลังจากได้เงินมาถังซีเหมียนก็ไม่ลืมเพื่อนร่วมหอพัก เธอซื้อถังหูลู่มาสี่ไม้ก่อนกลับ ตอนนี้ยังมีเวลาเหลือสักพักก่อนถึงเวลาอาหารกลางวัน เธอจึงตรงไปที่หอพักเลย
"ว้าววว ซื้อถังหูลู่มาด้วยเหรอ ?!" โจวเสวี่ยดีใจมาก "เธอยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม ? ฉันตักมาให้เรียบร้อยแล้ว !" เธอยิ้มพลางพูด "วันนี้อาหารง่าย ๆ ถังหูลู่ก็ตอบแทนได้นะ !"
ถังซีเหมียนพยักหน้า "ขอบคุณนะ !"
"เธอขอบคุณอีกแล้ว ทำไมต้องสุภาพขนาดนั้นด้วย" โจวเสวี่ยโบกมือ
หลิวเมิ่งเจียยิ้มกริ่มขยับเข้ามาใกล้ "ไปเจอใครมาเหรอ ? คงไม่ใช่สามีเธอหรอกนะ !"
"ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ว่า...คนที่มาคือน้าของเธอน่ะสิ"
"ใครนะ ?" หลิวเมิ่งเจียร้องเสียงหลง "น้าของฉันเหรอ ? เขามาหาเธอแต่ไม่มาหาฉันเนี่ยนะ ฉันไม่ยอมปล่อยเื่นี้ไปแน่ ! เขาไม่เคยมาเยี่ยมฉันเลย !"
ทุกคนได้ยินแบบนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้
ถังซีเหมียนยื่นความสามัคคีอันยิ่งใหญ่ให้หลิวเมิ่งเจีย "ฉันให้เธอ !"
หลิวเมิ่งเจียไม่รับ แต่กลับดึงธนบัตรห้าหยวนจากมือเธอ "เื่สำคัญพูดแล้ว ห้ามคืนคำ ! ที่บ้านเธอก็คงไม่ได้สบายนักหรอก !"
หลี่เฟยเฟิ่งกินถังหูลู่ แต่ในใจกลับเปรี้ยวยิ่งกว่าลูกพุทรา "เจียเจีย อย่าทำแบบนั้นสิ พวกเขาไม่ได้ขัดสนเื่เงินสักหน่อย ! โอ๊ย เมื่อไหร่ฉันจะได้หาเงินแบบนี้บ้างนะ ถ้าฉันหาเงินได้แบบนี้ ฉันจะเลี้ยงเป็ดปักกิ่งพวกเธอไปเลย !"
ถังซีเหมียนพยักหน้า "ใช่แล้ว เมื่อไหร่เธอจะรวยล่ะ ! บางทีอาจจะเร็ว ๆ นี้ก็ได้นะ~"
หลี่เฟยเฟิ่งรู้สึกอึดอัดในใจ ก่อนจะกินถังหูลู่ด้วยความคับแค้นใจ
"กินของคนอื่นแล้วยังพูดจาไม่ดีกับคนเขาอีก !" โจวเสวี่ยกลอกตา
สัปดาห์ที่แล้วเหลือเงินเจ็ดหยวน สัปดาห์นี้มีสองร้อยยี่สิบสี่หยวน...
ถ้าคำนวณจากความเร็วของตัวเอง ถังซีเหมียนรู้สึกว่าเงินสามหมื่นหยวน ช่างเป็ภาระที่หนักหนา และหนทางยังอีกยาวไกลจริง ๆ !
เธอจำเป็ต้องเร่งความเร็วของตนเองแล้ว
สัปดาห์นี้เมื่อกลับบ้าน ถังซีเหมียนไม่ได้รอฉู่เจียงชวน
เธอค่อย ๆ เดินกลับบ้าน เพราะคิดว่าบางทีฉู่เจียงชวนยังไม่มา ดังนั้นถึง...
เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้เธอเห็นใครน่ะ ?
ถังซีเหมียนชะงักฝีเท้าทันทีแล้วพุ่งตัวเข้าไปในไซต์งานก่อสร้างที่อยู่ไม่ไกล
167
