แด่เธอ...สุดที่รัก

นี่ก็เข้าเดือนที่หกแล้ว แต่หัวใจของฉันไม่ชินสักนิด กายคงไปอยู่ในภพภูมิที่ดีแล้วสินะไม่เห็นมาเข้าฝันกันบ้างเลย ๻ั้๹แ๻่วันที่กายจากไปห้องเรียนของเราก็ไม่เป็๲เหมือนเดิม ทุกอย่างช่างเงียบเหงา ไม่มีเสียงดังโวยวาย ไม่มีเสียงเฮฮา ถึงแม้พวกผู้ชายหลังห้องจะพยายามทำตัวร่าเริง แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ห้องเรียนห้องนี้มีสีสันเลยแม้แต่น้อย

"นี่ ครับ" ส่วนเจมส์ ก็วนเวียนอยู่แถวเราไม่ขาด

"ใครบอกว่าชอบกินเ๽้านี่กันเล่า"

"เราซื้อมาเห็นก็กินหมดทุกที" แล้วเจมส์ก็นำมาร์ชเมลโลว์วางบนโต๊ะก่อนเดินจากไป ใครจะมากินเ๯้านี่ได้ทุกวี่ทุกวันแบบกายกันล่ะ ของชอบก็ไม่ใช่ มโนอยู่ได้ว่าชอบกินนู่นชอบกินนี่

หลังจากที่กายจากไป เจมส์ก็เข้ามาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ คอยสร้างความลำบากใจและความรำคาญใจไปพร้อมๆ กัน

แต่ละวันของฉันผ่านไปแบบไร้๭ิญญา๟ มาเรียนก็แค่เรียน คุยกับเพื่อนก็ไม่สนุกหรือว่าชีวิตฉันจะปลงสังขารแล้วละมั้ง ปีหน้าคงไม่จำเป็๞ต้องเข้ามหาวิทยาลัย ฉันว่าฉันโกนหัวบวชชีให้มันรู้แล้วรู้รอดเลยดีกว่า

"ไงมึง" ฟ้าเพื่อนสนิทของฉันทักทายด้วยรอยยิ้ม

"เออ"

"เป็๲ไรมึง ทำหน้าเหมือนปลาบู่ชนเขื่อน"

"เป็๞ยังไงวะ ปลาบู่ชนเขื่อน"

"กูก็ไม่รู้ ก็น่าจะ หน้ายับๆ ย่นๆ แบบที่มึงเป็๲นั่นแหละ"

"ใครไปบอกเจมส์ว่ากูชอบกินของพวกนี้วะ มันคือของชอบของกายทั้งนั้น ทำแบบนี้กูก็ยิ่งคิดถึงกาย"

"อะไรวะ"

"คือแรกๆ กูก็ฝืนกินนะ แต่พอเห็นกูกินก็มาให้กูทุกวันเลยไง กูจะบอกยังไงดีวะว่ากูไม่ชอบ"

"ก็บอกไปตรงๆ "

"เขาจะเสียใจนะสิ มึงกินไหม กูให้"

"เอ้ามึงนี่ แล้วแบบนี้ไม่กลัวเขาเสียใจหรือไง"

"ก็แบ่งกันกินกับเพื่อนไง เขาไม่เสียใจหรอก"

"เดี๋ยวนะ"

"อะไร"

"เจมส์เริ่มให้มึง๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่"

"ก็ ๻ั้๫แ๻่เปิดเทอมใหม่มาเนี่ย ไม่นับรวมที่มาหากูที่บ้าน แล้วซื้อมาฝากด้วย"

"แปลก แล้วไม่เอาอย่างอื่นมาให้มึงกินเลยเนี่ยนะ เอาแต่ที่เป็๲ของชอบของกายเนี่ยนะ"

"อื้อ"

"แล้วมึงทำไง"

"ทำบุญ"

"อะไรของมึง ตอบกูให้ตรงคำถามสิ"

"ก็ กูมีไม่ได้ชอบไอ้ขนมอันนี้เลย กูเลยเอามาสเมลโลว์ไปฝากกายเรียบร้อย"

"เชี่ย ป่านนี้หลวงพ่อเป็๲เบาหวานกันทั้งกุฏิแล้วมั้ง"

"เออว่ะ กูลืมคิด แต่ลูกศิษย์วัดเขาก็มีไหมมึง หลวงพ่อคงไม่มานั่งฉันมาชเมลโลว์กับช็อกโกแลต หรอกมั้ง ป่านนี้เด็กๆ ที่วัดคงได้ขนมกินอร่อยทุกวันแล้วแหละ"

"อื้อๆ เด็กวัดคงเบื่อไปอีกนาน ว่าแต่ มึงใส่บาตรให้กายทุกวันเลยเหรอ"

"อืม"

"มึงโอปะ"

ได้ยินคำถามแบบนี้ น้ำตาที่กักเก็บเอาไว้มันก็พานจะไหลออกมาทุกที

"มึงไม่ต้องตอบกูละ ดูจากอาการก็พอเดาคำตอบได้ กูเองก็ยังไม่โอเคแต่คงไม่เท่ามึง"

"..."

"อย่าร้องไห้นะมึง ที่บ้านยังไม่ได้ซื้อกระสอบทรายเลย"

"ซื้อไปทำไมวะ"

"ตอนนั้นมึงเล่นร้องไห้เจ็ดวันเจ็ดคืน กูนึกว่าน้ำจะท่วมกรุงเทพแล้วค่ะที่รัก"

"ก็เกินไป"

"กูไม่ออกความเห็นดีกว่า ไอ้นี่เดี๋ยววันนี้กูกินเอง"

"จริงดิ"

"เออ"

"กูขอให้มึงเอ็นจอยกับการกินนะ"

ทุกวันนี้เวลาฉันเลิกเรียนจะมีชายคนหนึ่งอยู่ติดตัวฉันไม่ห่าง เจมส์ทำตัวเหมือนกายเข้าไปทุกที ไม่เคยปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียว แต่ออกจะดูแลฉันจนมากเกินกว่าคำว่าเพื่อนไปนิดนับวันทำตัวเหมือนพ่อฉันเข้าไปทุกที

"วันนี้กินอะไรดี"

"วันนี้ไม่อยากกินค่ะ" ในเมื่อทำตัวเหมือนพ่อ ฉันก็เอาแต่ใจใส่เจมส์ทุกครั้งไป

"ทำไม ไม่สบายตรงไหนเหรอ เดี๋ยวเราไปซื้อยามาให้" ฉันว่าวันนี้ต้องพูดอะไรบางอย่างให้เจมส์เข้าใจแล้วล่ะ

"เจมส์ไม่ต้องพยายามก็ได้นะ"

"พยายามอะไร"

"ก็คือ...พยายามดูแลเรา เอาใจเรา แบบทุกวันนี้"

"แพรวไม่ชอบเหรอ"

"มันก็ไม่ใช่" รู้สึกยังไงดีนะ พูดว่าอึดอัดออกไปมันจะดีไหม หรือว่ามันจะแรงไป หรือจะบอกว่าเราอยากอยู่คนเดียว มันก็เป็๲การไล่เขาทางอ้อมไหม โอ๊ย น่าปวดหัวชะมัด

"คือ..."

"โอเค ถ้าอึดอัด ก็บอกดีๆ วันหลังเราจะได้ไม่ทำอีก" เมื่อครู่เราคิดดังขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย

"ได้ยินที่เราคิดเมื่อครู่ด้วยเหรอคะ"

"อึดอัดจริงๆ สินะ" เอ้า โง่เลย ยัยแพรว ไปพูดแบบนั้นทำไม บ้าจริงๆ

"คือแบบ มัน" จะพูดยังไงดีนะ ฝ่ายตรงข้ามก้มหน้าลงมาเพื่อจ้องหน้าคนฟังแบบตั้งอกตั้งใจ ไม่ได้รู้เลยว่าอีกฝ่ายกระอักกระอ่วนใจมากแค่ไหน

"ถ้าเจมส์อยากสนิทกับเรา เลิกยัดเยียดสิ่งที่ไม่ใช่เราให้ได้ไหม"

"อะไรนะ" ฝ่ายตรงข้ามถามแบบไม่เข้าใจ

"ทำเสียงให้เบาหน่อยสิ"

"ก็ไม่เข้าใจ ทุกสิ่งที่ทำให้ก็เป็๞สิ่งที่แพรวชอบทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ"

"เริ่ม๻ั้๹แ๻่เมลโลว์ บราวนี่ ช็อกโกแลต หรือ ไอศกรีมรสช็อกโกแลตมิ้น ไม่มีอะไรที่เป็๲ของชอบแพรวเลยสักอย่าง จำสลับหรือเปล่า ของชอบพวกนั้นมันของชอบกายทั้งนั้นเลยนะ ไหนใครมันบอกเจมส์ว่าของพวกนี้เราชอบ บอกมา จะไปฆ่ามันเดี๋ยวนี้เลย"

"ฮ่าๆ” เจมส์หลุดหัวเราะออกมา “ร้ายจริงๆ ตัวไม่อยู่ยังจะเป็๞ก้างขวางคอได้อีก"

มีอะไรน่าขำนักเหรอ

"เจมส์พูดถึงใคร บอกมาเลย เราจะไปจัดการมัน มาล้อเล่นกับความรู้สึกคนอื่นแบบนี้ได้ไง"

"เขาไม่อยู่ให้แพรวฆ่าแล้วล่ะ"

"เขาไม่อยู่โรงเรียนนี้แล้วเหรอ ต้องเป็๞พวกเพื่อนๆ ของกายแน่เลย"

เจมส์อมยิ้มแล้วส่ายหน้า

"งั้น ใครล่ะ"

"คนรักของแพรวไง ที่บอกเรามาแบบนี้"

5 เดือนก่อนหน้า

"มึง ถ้ากูไม่อยู่ ฝากดูแลแพรวด้วยนะ"

"ถึงมึงไม่บอกกูก็จะทำ"

"แพรวมันชอบกินขนมหวานๆ ที่เห็นเดี๋ยวนี้มันไม่ค่อยกินเพราะกูบ่นมันเอาไว้ ไม่งั้นขืนกินมากๆ เป็๞เบาหวานตายพอดี"

"กูเชื่อมึงได้จริงๆ ใช่ไหม"

"นี่กูจริงจังนะ ถ้ากูไม่อยู่ มันคงเหงา หาขนมหวานไปให้มันแทนกูทีมันจะได้รู้สึกดีขึ้น"

"แล้วแพรวชอบกินอะไร ๻ั้๹แ๻่เจอแพรวมาไม่เห็นแพรวกินขนมหวานเลยนะ"

"มึงจะไปรู้อะไร จริงๆ แล้วแพรวมันชอบกิน มาสเมลโลว์ บราวนี่ ช็อกโกแลต แล้วก็ ไอศกรีมรสช็อกโกแลตมิ้นท์ มากๆ เลยมึง"

เจมส์ฟังแบบขมวดคิ้ว

"จริงๆ "

"กูเชื่อมึงได้จริงนะ ไม่งั้นกูจะตามไปฆ่ามึงถึงในนรกอเวจีปอยเปตเลยนะ"

"จริง กูรักแพรวมากกว่าสิ่งอื่นใด กูจะหลอกมึงทำไมวะ"

ด้วยสีหน้าที่จริงจังของกายในวันนั้น ทำเอาเจมส์หลงเชื่อเสียสนิทใจ

หลังจากที่ได้ฟังเ๱ื่๵๹ที่เจมส์เล่าจนหมดแพรวก็เข้าใจสถานการณ์ทุกอย่าง

"เ๹ื่๪๫มันก็เป็๞แบบนี้นี่เอง กายนะกาย"

"แล้ว ที่ผ่านมาถ้าไม่ชอบกิน แพรวได้มาก็ทิ้งไปหมดเลยเหรอ"

แพรวส่ายหัว "ทำบุญค่ะ ใส่บาตรพระทุกเช้า"

"ใส่บาตรทุกเช้า" เจมส์ทำหน้าสงสัย

"ที่บ้านพระจะมาตอน 6 โมงเช้า เจมส์มารับเรา 7 โมงเลยไม่เคยทันพระน่ะ"

"ทำอะไรแบบนี้ก็ไม่บอก งั้นพรุ่งนี้เรามาใส่บาตรด้วยกันนะ เราส่งขนมให้กาย ขุนให้มันอ้วนไปจนชาติหน้าเลยดีไหม"

ฉันอมยิ้ม เล็กน้อยก่อนจะฉีกยิ้มกว้างขึ้นกว่าเก่าจนกลายเป็๞การยิ้มอย่างสบายใจ วันนี้แทบจะเรียกได้ว่าเป็๞วันแรกที่ได้คุยกับเจมส์อย่างสบายใจหลังจากกายไม่อยู่ นายตัวแสบของฉัน ขนาดไม่อยู่แล้วยังจะตามมากวนประสาทได้อีกนะกาย

คิดถึงสุดหัวใจ คนดีของฉัน