โดดเดี่ยวใต้ทะเล 1000 เมตร

“ฮ่าๆๆๆๆๆ”

เมื่อกลุ่มนักเรียนต่างห้องเบื้องหน้าได้ยินคำกล่าวและเห็นสีหน้าท่าทางอันมั่นใจของเซนต่างพากันหัวเราะราวกับเรื่องที่พวกเขาได้ฟันนั้นเป็นเรื่องไร้สาระที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา

“นี่นักเรียนห้องสิบพยายามจะข่มขู่พวกข้างั้นเหรอ น่าขำจริงๆ ฮ่าๆๆๆๆ”

นักเรียนต่างห้องคนหนึ่งได้กล่าวขึ้น ในขณะเดียวกันเขาก็ได้เห็นเซนนั้นเดินไปที่ต้นไม้เตี้ยๆ ต้นหนึ่งก่อนที่จะหักกิ่งไม้ที่ดูแข็งแรงกิ่งหนึ่งลงมา เมื่อพวกเขาเห็นดังนั้นพวกเขาต่างมองเซนด้วยสายตาแปลกๆ บ้างก็ประหลาดใจบ้างก็มองเขาเหมือนกับมองคนบ้า

“บอลสายฟ้า…”

บอลสายฟ้าขนาดใหญ่ปรากฏที่ฝ่ามือของเซนก่อนที่มันจะถูกโยนออกไป นั่นสร้างความประหลาดใจให้กับเหล่านักเรียนเป็นอย่างมากเพราะพวกเขาต่างไม่คาดคิดเลยว่าเซนนั้นจะโจมตีโดยไม่บอกไม่กล่าวเช่นนี้ อย่างไรก็ตามนักเรียนผู้ที่สามารถใช้ดาบแห่งความมืดได้นั้นเพียงยิ้มพร้อมกับสร้างโล่ความมืดขึ้นมาล้อมรอบกายไว้เพื่อป้องกันตนเอง

ต้องกล่าวก่อนว่าเวทมนตร์สายฟ้าที่หาได้ยากและราคาแพงนั้นย่อมแตกต่างจากเวทมนตร์อื่นๆ หนึ่งคือมันควบคุมทิศทางได้ยาก สองคือมันสามารถหลบได้ยากมากๆ เช่นกัน ดังนั้นการเผชิญหน้ากับมันตรงๆ นั้นไม่ควรจะพยายามหลบหลีกมันแต่ควรจะหาวิธีป้องกันมันมากกว่า การกระทำของนักเรียนผู้ใช้เวทมนตร์ธาตุมืดผู้นี้นับว่าถูกต้องที่สุด อย่างไรก็ตามบอลสายฟ้าของเซนนั้นซิกแซ็กไปมาและเคลื่อนไหวด้วยความเร็วจนตามองแทบไม่ทันกลับพุ่งผ่านและไม่ปะทะกับนักเรียนผู้ที่ใช้เวทมนตร์ธาตุมืดคนนั้นไปอย่างน่าเสียดาย

“เวทมนตร์ของเจ้านับว่าหายาก แต่ดูเหมือนเจ้าจะยังฝึกมาไม่พอ”

นักเรียนคนนั้นกล่าวพร้อมกับส่ายหัว อย่างไรก็ตามในเวลาต่อมานั้นกลับเกิดเสียงความประหลาดใจขึ้นเบื้องหลังของเขาพร้อมกับเสียงระเบิด

“อะไรกัน!?”

“บึ้มมมมมมมมม!”

บอลสายฟ้านั้นพุ่งไปหากลุ่มนักเรียนอีกหลายคนที่เหลือและในกลุ่มนั้นไม่มีใครสามารถตอบสนองต่อบอลสายฟ้าได้ทัน พวกเขาถูกแรงระเบิดพร้อมกับส่งร่างของพวกเขาลอยออกไปทันที

“บัดซบ!”

นักเรียนเหล่านั้นต่างเต็มไปด้วยความโกรธเมื่อเห็นสหายของตนสองคนนั้นถูกกระตุ้นกลไกป้องกันและส่งออกจากการทดสอบไปได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้ การใช้เวทมนตร์ครั้งแรกของเซนนั้นประสบผลสำเร็จดี ชายหนุ่มใช้เวลาฝึกมันทั้งวันทั้งคืนเมื่อเขามีเวลาว่าง ดังนั้นจึงกล่าวได้ว่าความพยายามไม่เคยทรยศใคร

บอลสายฟ้านั้นทิ้งร่องรอยของการเผาไหม้เอาไว้บนพื้น และต้นไม้บริเวณนั้นในขณะเดียวกันเหลือนักเรียนอีกเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เซนต้องกำจัด

“เจ้ามันขี้โกง เหตุใดเจ้าจึงฉวยโอกาสโจมตีพวกเขา?”

นักเรียนผู้ใช้ธาตุความมืดนั้นกล่าวออกมาด้วยความโกรธและไม่พอใจเมื่อเห็นว่าสหายร่วมทีมของตนนั้นถูกกำจัดไปได้อย่างง่ายดายถึงสองคน อย่างไรก็ตามเซนนั้นไม่ได้ตอบคำถามอีกฝ่าย เขาไม่จำเป็นต้องตอบเลย เพราะในการต่อสู้นั้นไม่มีคำว่าโกงตราบใดที่สามารถกำจัดศัตรูได้นั่นถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว หากจะกล่าวถึงความยุติธรรมแน่นอนว่าฝ่ายตรงข้ามกับเขาที่ใช้คนจำนวนมากรุมนั้นแย่ยิ่งกว่าเสียอีก

“ครืนนนนนน!”

ดาบแห่งความมืดเคลื่อนที่ตัดผ่านอากาศด้วยความเร็วสูงแม้ความเร็วของมันจะไม่เท่าสายฟ้าก็ตาม อย่างไรก็ตามหากโดนเข้าไปเต็มๆ แน่นอนว่าเซนได้ออกจากการทดสอบแน่ๆ เพราะการกระตุ้นของกลไกป้องกัน

เซนเคลื่อนไหวหลบดาบแห่งความมืดที่เฉียดตัวเขาไปเพียงไม่กี่นิ้วราวกับเป็นเรื่องง่ายดายก่อนที่เขาจะเคลื่อนที่ไปหาอีกฝ่าย

นักเรียนผู้ใช้เวทแห่งความมืดเมื่อเห็นว่าเซนนั้นพยายามจะเข้ามาประชิดตัวเขาก็ได้ใช้เวทโล่แห่งความมืดอีกครั้ง อย่างไรก็ตามนั่นไม่ได้ทำให้ความพยายามของเซนลดลงเลย

“ปัง!”

กิ่งไม้ในมือของเซนฟาดลงมาจากข้างบนเหนือศีรษะกระทบกับโล่แห่งความมืดส่งผลให้โล่แห่งความมืดแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างของชายที่อยู่ใจกลางโล่นั้นโดนกิ่งไม้กระแทกเข้าที่ใบหน้าเต็มๆ ก่อนที่กิ่งไม้นั้นจะหักและไม่สามารถใช้งานได้อีก

เมื่อร่างของสหายล้มลงด้วยกิ่งไม้ สหายที่เหลือต่างพากันตอบสนองและพยายามถอยห่างจากเซนทันที อย่างไรก็ตามในเวลานั้นในมือของเซนก็ได้ปรากฏกิ่งไม้อีกสามชิ้นชายหนุ่มปามันออกไปราวกับปาดาวกระจาย

“ฟ้าววววววว!”

เสียงของกิ่งไม้เสียดสีกับอากาศนั้นน่าหวาดกลัวอย่างมาก ตอนนี้พวกนักเรียนต่างไม่กล้าดูถูกกิ่งไม้นี้อีกต่อไปเพราะมันเหมือนกับขีปนาวุธเลยก็ว่าได้

“เวรเอ่ย นี่มันกิ่งไม้ธรรมดาจริงๆ ใช่ไหม!”

“อ้ากกกกกกกกกกก!”

กิ่งไม้นั้นกระแทกโล่เวทมนตร์แตกกระจายมันยังไม่หยุดแค่นั้นมันยังพุ่งเข้าหานักเรียนพวกนั้นด้วย ผ่านไปไม่นานนักเรียนพวกนั้นต่างก็ถูกส่งออกจากการทดสอบด้วยฝีมือของเซน ก่อนที่พวกเขาจะถูกส่งออกไปพวกเขาก็ได้กล่าวขึ้นว่า

“ไม่ยุติธรรมเลย…เจ้าต้องขี้โกงแน่ๆ กิ่งไม้บ้านั่นมันต้องมีอะไรแปลกๆ”

อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่มีสิทธิ์ร้องเรียกความยุติธรรมใดๆ ทั้งนั้น เพราะตอนนี้พวกเขาต่างจากไปแล้ว ทิ้งให้แหล่งน้ำเพียงแหล่งเดียวที่ทุกห้องต่างแย่งชิงกันเงียบเฉียบ เหลือไว้เพียงชายหนุ่มคนเดียว

การปากิ่งไม้ของเซนนั้นเป็นการใช้แรงกายธรรมดาๆ ชายหนุ่มพยายามจะควบคุมออร่าห่อหุ้มกิ่งไม้เอาไว้ก่อนปาออกไปอย่างไรก็ตามมันไม่ได้ง่ายดายอย่างที่เขาคิด เพราะทันทีที่กิ่งไม้หลุดออกจากมือออร่าธาตุสายฟ้าของเขาก็หายไปทันที

ในพื้นที่ห่างออกไปไม่ไกลจากเซนมากนัก มีนักเรียนคนหนึ่งซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้และมองภาพการต่อสู้ระหว่างเซนกับกลุ่มนักเรียนต่างห้องด้วยความประหลาดใจ นักเรียนคนนี้นั้นเป็นนักเรียนสอดแนมจากห้องหนึ่งหรือห้องหัวกะทิซึ่งเป็นนักเรียนที่แข็งแกร่งที่สุดในการทดสอบครั้งนี้เลยก็ไม่ได้กล่าวเกินจริง อย่างไรก็ตามเมื่อเขาได้เห็นการจัดการของเซนกับกลุ่มนักเรียนห้องอื่นขาของเขาก็อดสั่นไม่ได้

“นี่ห้องสิบซ่อนสัตว์ประหลาดแบบนี้เอาไว้อย่างงั้นเหรอ!? ต้องรีบไปแจ้งหัวหน้า”

อย่างไรก็ตามก่อนที่นักเรียนคนนั้นจะได้เคลื่อนไหวเขาก็เห็นเซนนั้นกำลังมองมาทางเขา ทำให้ทั้งคู่นั้นสบตากันอย่างพอดิบพอดี

“จะไปไหนเหรอ?”

เซนนั้นกล่าวถามออกมา นักเรียนห้องหนึ่งรีบหลบหนีทันทีด้วยการใช้เวทมนตร์ธาตุลมผสานกับการเคลื่อนไหวทำให้เขาเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตามในเวลานั้นได้มีบางอย่างไล่ตามไล่หลังของเขามา

“ฟ้าวววววววว!”

“มันน่ากลัวเกินไป!”

ชายหนุ่มคนนั้นได้กล่าวขึ้นเมื่อเห็นกิ่งไม้ลอยมาหาเขาราวกับจรวด แต่นักเรียนคนนั้นก็ต้องทำให้เซนประหลาดใจเพราะอีกฝ่ายนั้นสามารถหลบหลีกกลางอากาศได้ทำให้กิ่งไม้นั้นพุ่งผ่านเขาไป

“ใช้เวทลมช่วยในการหลบหลีกและเคลื่อนไหว มีวิธีการใช้เวทมนตร์แบบนี้ด้วยสินะ…”

เซนพยายามจะจดจำวิธีของอีกฝ่าย ในขณะเดียวกันในมือของเขาที่เต็มไปด้วยกิ่งไม้ ได้ขว้างกิ่งไม้ออกไปอีกครั้ง แต่ครั้งนี้จำนวนกิ่งไม้มันมากเกินไป

“อ้ากกกกกกกกกกก!”

เมื่อเห็นกิ่งไม้นับสิบกำลังพุ่งเข้ามาใกล้ตนนักเรียนคนนั้นก็คำรามออกมาอย่างบ้าคลั่งก่อนที่จะใช้พลังทั้งหมดสร้างโล่ลมออกมาสองชั้น

“ปังๆๆๆๆๆ”

เสียงของการปะทะดังอย่างต่อเนื่องมันปลุกสัตว์ป่าและเหล่านักเรียนที่อยู่บริเวณนั้นให้ตื่นตระหนกและตกใจแทบทั้งสิ้น เซนนั้นไม่สามารถรู้ได้ว่านักเรียนคนนั้นจะรอดหรือไม่ เพราะเสียงการปะทะจบลงนักเรียนคนนั้นก็หายไปเสียแล้ว

“กลับฐานก่อนดีกว่า อีกไม่กี่ชั่วโมงฟ้าก็จะมืดแล้ว…”

เซนกล่าวพร้อมกับปรับสายกระบอกน้ำเบื้องหลังเล็กน้อยและเดินจากไปจากแหล่งน้ำแห่งนั้นราวกับการต่อสู้ก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ในขณะเดียวกันที่ฐานพยาบาลหรือบนเรือเหาะด้านนอกเกาะ พวกคนคุมการทดสอบนั้นต่างพากันประหลาดใจเมื่อเห็นนักเรียนจำนวนมากถูกส่งออกจากการทดสอบในคราเดียว หนึ่งในนั้นยังมีนักเรียนของห้องหนึ่งอีกด้วย

“ดูเหมือนปีนี้การปะทะกันระหว่างนักเรียนจะเริ่มเร็วกว่าที่คิด พรุ่งนี้พวกเราควรจะส่งเสบียงเข้าไป…”

“ข้าเห็นด้วย”

ผู้คุมสอบสองคนปรึกษากันเล็กน้อยก่อนที่จะตรวจเช็กสภาพของนักเรียนที่ถูกส่งออกจากการทดสอบ