รุ่งเช้าวันถัดมา ลมหนาวปลายฤดูพัดผ่านหน้าต่างตำหนักของซูอินเบา ๆ กลิ่นชาหอมลอยคลุ้ง แต่คนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะกลับจ้องกระดาษผืนหนึ่งไม่กะพริบ…
จดหมายที่ไม่มีตราประทับของราชสำนัก
ไม่มีชื่อผู้ส่ง
แต่เนื้อความกลับ… รู้ความลับของเธอทั้งหมด
ซูอินขยับนิ้วช้า ๆ ไล่ตามลายพู่กันสีดำเข้มบนแผ่นกระดาษ
“หญิงจากแดนไกล—เ้าคิดว่าการช่วยองค์ชายจะปลอดภัยนักหรือ?
เ้าควรรู้ไว้… ศัตรูตัวจริงของเขา ไม่ได้อยู่ในวัง
แต่อยู่ในแคว้นที่เ้าคิดว่าไม่เกี่ยวข้องใด ๆ
แคว้นที่กำลังเตรียมฏ และพวกเขา้า ‘เ้า’ มากกว่าที่คิด”
ปลายจดหมายลงท้ายด้วยสัญลักษณ์รูป ดอกเหมยสีดำ
กลีบเรียวสี่กลีบ บิดเบี้ยวเล็กน้อย… เหมือนถูกเขียนด้วยมือที่สั่น
ซูอินรู้ทันที—นี่คนที่กำลังหนีใครสักคน และรีบร้อนเขียนมันออกมาก่อนตาย
“ดอกเหมยดำ…” เธอพึมพำเบา ๆ
ดอกไม้นี้ไม่ใช่สัญลักษณ์ของวังหลัง ไม่ใช่ของสำนักยุทธภพด้วย
แต่เป็ตราของ…
“กลุ่มฏ ‘เมฆาทมิฬ’”
ชื่อที่เคยได้ยินผ่านบทประวัติศาสตร์สมัยเรียน
กลุ่มที่เคยทำให้แคว้นล่มสลายภายในคืนเดียว
มือของซูอินเย็นเฉียบทันที
เช้านั้นองค์ชายยังมีงานว่าราชการเช้า และมีข่าวลอบสังหารเมื่อคืนให้สืบต่อ
แต่น้ำเสียงเขากลับอ่อนลงผิดคาดเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา
“เ้าดูไม่ค่อยดี มีเื่กังวลใจ?”
น้ำเสียงนั้นทั้งห่วงทั้ง… เขินแบบที่ไม่อยากให้ใครรู้
ซูอินส่งจดหมายให้โดยไม่ได้พูดอะไร
เขาอ่านแล้วคิ้วเข้มขมวดทันที
“คนในเมฆาทมิฬ… กล้าเขียนถึงเ้า?”
เธอถอนหายใจ
“ดูเหมือนพวกเขารู้อะไรเกี่ยวกับเรา รู้มากเกินไปด้วย”
องค์ชายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ
“ซูอิน เ้าไม่จำเป็ต้องเข้าไปยุ่งเื่พวกนี้”
“แต่พวกเขาตามเรามาแล้ว…”
เธอยังไม่ทันพูดจบ
เขาดึงเธอเข้ามาใกล้
ใกล้จนได้ยินลมหายใจอุ่น ๆ ที่ข้างหู
“ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ จะไม่มีใครแตะต้องเ้าได้แม้ปลายเล็บ”
เธอหน้าแดงวาบ
แต่ยังไม่ทันตอบ เสียงทหารหน้าประตูดังขึ้น
“ทูลองค์ชาย! พบศพชายลึกลับในสวนหลวง… บนร่างมีตราดอกเหมยดำ!”
ซูอินสะดุ้ง
องค์ชายฉีอวิ้นจับแขนเธอไว้ทันที
“ไปดูด้วยกัน ข้าไม่ให้เ้าไปคนเดียว”
ศพที่พบถูกวางพิงต้นสนใหญ่ ข้อมือมีรอยเชือกมัดแน่น
เหมือนถูกจับมาทรมานก่อนปล่อยให้เืไหลจนสิ้นใจ
แต่สิ่งที่ทำให้ซูอินขนลุกที่สุดคือ
บนิัแผ่นหลัง มีตัวอักษรเขียนด้วยเื…
“นางไม่ใช่คนของที่นี่”
มือซูอินเย็นเฉียบ ั์ตาสั่นระริก
องค์ชายจับไหล่เธอมั่น
“พวกมันรู้ว่าเ้ามาจากที่อื่น…?”
เธอกลืนน้ำลาย
“หรือ… อาจเป็แค่ขู่”
แต่ความจริงคือ—มันไม่ใช่แค่ขู่แน่นอน
ทหารคนหนึ่งนำกระดาษจากศพออกมาให้
องค์ชายเปิดดูแล้วสีหน้าเปลี่ยนทันที
“นี่ไม่ใช่จดหมายธรรมดา ซูอิน…”
เขามองเธอด้วยสายตาจริงจังกว่าครั้งใด
“นี่เป็ คำสั่งลับ จากหัวหน้าฏเมฆาทมิฬ ว่าให้ ‘นำตัวเ้ากลับไป’ ก่อนฤดูหนาวนี้”
เธอหายใจสะดุด
“นำตัวไปทำไม…”
องค์ชายมองเธอ
แววตาร้อนแรงราวกับพร้อมเผาโลกทั้งใบ
“เพราะพวกมันเชื่อว่าเ้าคือ ‘ดวงแก้ว์’ ที่จะเปลี่ยนผลาได้”
ซูอินชะงัก
ใจเต้นโครมเหมือนกลองรบ
คืนนั้นซูอินเปิดจดหมายอีกครั้ง
ปลายกระดาษเหมือนจะเปลี่ยนสี…
เหมือนมีควันดำจาง ๆ ลอยออกมา
จู่ ๆ ตัวอักษรก็เปลี่ยนเป็ข้อความใหม่ต่อหน้าเธอ
“เ้ามองข้ามสัญญาณเตือนแรกไปแล้ว
พรุ่งนี้… จะมีคนใกล้ตัวเ้าตาย”
ซูอินทำจดหมายหลุดมือ
ก่อนที่เงาสีดำจะเคลื่อนผ่านหน้าต่างอย่างรวดเร็ว—
ราวกับมีใครกำลังจ้องเธออยู่ในความมืด
องค์ชายฉีอวิ้นผลักประตูเข้ามาพอดี
เขารีบคว้าเธอเข้ากอดแน่น
“ซูอิน! เกิดอะไรขึ้น!?”
เธอหอบหายใจ ก่อนกระซิบเสียงสั่น
“หม่อมฉัน… ถูกหมายหัวแล้วเพคะ…”
2K
