ค่ำคืนหนึ่งกล้าออกไปดื่มเหล้ากับเพื่อนทหารสี่คนในเมือง เสียงเพลงดังกระหึ่มผู้คนเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน เหล้าเข้าปากไปหลายแก้วความคึกคะนองก็เริ่มเข้ามาแทนที่ สัน เพื่อนคนหนึ่งของกล้าอยู่ในสภาพมึนเมาเต็มที่เขามองกล้าด้วยแววตาล้อเลียน
“ไอ้กล้ามึงว่าไอ้นัทมันชอบมึงรึเปล่าวะ?”สันหัวเราะเสียงดัง“กูเห็นมันเอาใจมึงอย่างกับเมียมึง!”
คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของกล้าเขานิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่ความโกรธจะพุ่งพล่าน กล้าไม่พูดอะไรเขากำหมัดแน่นแล้วต่อยเข้าที่หน้าของสัน(เพื่อนทหาร)อย่างแรง สันล้มลงไปกองกับพื้น เสียงดังโครมครามการทะเลาะวิวาทเกิดขึ้นทันที เพื่อนคนอื่นๆ ต้องเข้ามาห้ามปราม
กล้ากลับมาถึงบ้านพักในสภาพสะบักสะบอมเสื้อผ้าเปื้อนเืและคราบเหล้า เขาเดินโซซัดโซเซเข้ามาในบ้านนัทที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่รีบวิ่งเข้ามาดูด้วยความเป็ห่วง
“พี่กล้า!เป็อะไรครับ?” นัทถามเสียงร้อนรนเขากำลังจะยื่นมือไปประคองกล้าและเช็ดตัวให้ แต่กล้ากลับปัดมือของนัทออกอย่างแรงดวงตาของกล้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและสับสน
“ไม่ต้อง!อย่ามายุ่ง!” เสียงของกล้ากราดเกรี้ยวผิดปกติ “มึงมันน่ารังเกียจ!”
นัทชะงักสีหน้าเ็ปและสับสนกับคำพูดที่กล้าไม่เคยใช้กับเขามาก่อนกล้ามองนัทด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขุ่นมัวก่อนจะล้มตัวลงนอนหมดสติที่โซฟาในห้องรับแขกนัทได้แต่มองกล้าด้วยความเสียใจและไม่เข้าใจเขาเดินกลับเข้าห้องตัวเองไปอย่างเงียบๆ ปล่อยให้ความสับสนและความเ็ปกัดกินจิตใจ
เช้าวันรุ่งขึ้นกล้าและนัทต้องออกลาดตระเวนตามปกติ แต่บรรยากาศระหว่างพวกเขากลับเปลี่ยนไปกล้าเดินนำหน้าเข้าตลอดเวลา โดยพยายามรักษาระยะห่างจากนัท เขามักจะเดินเร็วกว่าหรือไม่ก็หาจังหวะแยกตัวออกไป นัทพยายามจะพูดคุยด้วยหลายครั้งแต่กล้าก็ทำเป็ไม่ได้ยิน หรือไม่ก็หันหน้าหนีราวกับกำลังหลีกเลี่ยงบางสิ่งบางอย่าง
นัทมองตามแผ่นหลังของกล้าด้วยความน้อยใจและไม่เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นทำไมพี่กล้าถึงเปลี่ยนไป? ทำไมถึงทำเหมือนรังเกียจเขา?คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของนัทไม่หยุดแต่เขาก็ไม่กล้าพอที่จะถามออกไป
ในใจของกล้าเองก็สับสนไม่แพ้กันคำพูดของไอ้สันยังคงก้องอยู่ในหัว เขาปฏิเสธความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจตัวเองมาตลอดแต่ทำไมเขาถึงหยุดเป็ห่วงนัทไม่ได้? ทำไมเขาถึงรู้สึกไม่สบายใจเมื่อไม่ได้พูดคุยกับนัท?ความรู้สึกเหล่านี้มันคืออะไรกันแน่?กล้าไม่เคยเข้าใจเื่ความรักไม่เคยคิดถึงเื่ความสัมพันธ์ระหว่างผู้ชาย กับใครมาก่อนในชีวิตเขาใช้ชีวิตอยู่กับการรบและการเป็ทหารมาทั้งชีวิตความรู้สึกที่แปลกใหม่นี้ทำให้เขาสับสนและหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน