จอมราชันย์เหนือมังกร 龍上霸王

   คำถามแขวนอยู่ในความเงียบของกระโจม เถี่ยซินจ้องมองซื่อจื่อที่ยืนข้างโต๊ะบัญชาการ สายตาฉายแววลังเลซ่อนเร้น ท่ามกลางคลื่นอารมณ์ที่ปั่นป่วนในอก

หลี่เทียนอี้ไม่ตอบรับในทันที เขาใช้มือยันโต๊ะ พยุงร่างที่ยังอ่อนแรง ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

"ก่อนอื่น ในป้อมปราการนี้เราเหลือไพร่พลที่ใช้การได้อยู่เท่าใด"

"ไพร่พลส่วนใหญ่ยังคงประจำการอยู่ครบขอรับ มีทหารราบเจ็ดพันนาย ทหารม้าชั้นยอดของข้าอีกสามพันนาย และทหารเกราะหนักอีกหนึ่งพันนาย"

ตัวเลขแต่ละชุดแล่นผ่านความคิดของหลี่เทียนอี้รวดเร็วราวกับสายน้ำ เขาใคร่ครวญถึงจุดแข็งจุดอ่อนของไพร่พลแต่ละหน่วยในชั่วพริบตา

"เราต้องใช้ทัพส่วนหนึ่งล่อข้าศึกให้ตายใจ" หลี่เทียนอี้กล่าว "รองแม่ทัพเถี่ยซิน ท่านคิดว่าควรให้ผู้ใดนำทัพหน้าไปตั้งรับที่ประตู ปฏิบัติภารกิจที่เสี่ยงอันตรายนี้"

เถี่ยซินนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างมั่นใจ

"รองแม่ทัพหลี่ขอรับ เขาซื่อตรงและองอาจ การรบเน้นซึ่งหน้า ศัตรูย่อมต้องเชื่อสนิทใจว่าเราจะสู้แบบตรงไปตรงมา"

"ดี แล้วนายกองคนอื่นที่ไว้ใจได้และเชี่ยวชาญการซุ่มโจมตีมีผู้ใดอีกบ้าง"

"บุตรชายของข้า เถี่ยหยาง ฝีมือเพลงทวนเป็๞เลิศ เหมาะกับการนำทัพบุกทะลวง ส่วนนายกองจาง รอบคอบและเชี่ยวชาญการซุ่มโจมตีที่สุด"

หลี่เทียนอี้ยิ้มมุมปาก เป็๞รอยยิ้มที่เถี่ยซินไม่เคยเห็น "ยอดเยี่ยม เช่นนั้นจงฟัง"

"สั่งรองแม่ทัพหลี่ นำทหารราบสองพันไปตั้งแนวป้องกันที่หน้าประตูเมือง ให้ต้านทานอย่างเต็มกำลัง แต่เมื่อข้าให้สัญญาณ ให้แสร้งทำเป็๞พ่ายแพ้และล่าถอยอย่างไม่เป็๞ขบวน เปิดทางให้ศัตรูเข้ามาในลานหน้า"

เขาเลื่อนนิ้วมายังพื้นที่ว่างภายในกำแพง "ให้นายกองจางนำพลธนูและทหารราบที่เหลือซุ่มอยู่ตามอาคารและกำแพงชั้นใน รอจนกว่าทัพหน้าศัตรูจะเข้ามาในแดนสังหาร"

แววตาของเขาเยือกเย็นจนน่ากลัว

"ให้เถี่ยหยางนำทหารม้าชั้นยอดทั้งหมดแอบเคลื่อนทัพออกจากประตูลับไปซุ่มรอในหุบเขา เมื่อข้าให้สัญญาณยิงธนูไฟ ให้บุกเข้าโจมตีด้านหลังและตัดเส้นทางถอยของทัพหลักศัตรู"

"ส่วนท่าน รองแม่ทัพเถี่ยซิน จะอยู่ที่หอสังเกตการณ์กลางกับข้า"

ทุกถ้อยคำของซื่อจื่อราวกับค้อนทุบลงในใจของเถี่ยซิน เขากำลังเดิมพันด้วยทุกชีวิตในค่าย โดยใช้ตัวเองเป็๞เหยื่อล่อใจกลางกับดัก

"ในสนามรบ หากไม่เดิมพัน ก็มีแต่พ่ายแพ้" หลี่เทียนอี้กล่าวเรียบๆ ราวกับอ่านใจเขาได้

คำพูดนั้นทำให้เถี่ยซินได้สติ เขาสูดลมหายใจลึก จัดเกราะให้เข้าที่ ก่อนประสานหมัดคำนับหนักแน่น "ข้าน้อยรับบัญชา"

สิ้นคำ เถี่ยซินหันหลังกลับ ก้าวออกจากกระโจมไปถ่ายทอดคำสั่งทันที

หลี่เทียนอี้เดินไปหยิบเสื้อคลุมขนสัตว์มาพาดบ่า ก่อนจะหันไปสั่งทหารยามที่ยืนอยู่หน้าประตู

"ไปสั่งพ่อครัว จัดสุราอุ่นหนึ่งไหพร้อมกับแกล้มสองสามอย่าง ไปรอข้าที่หอสังเกตการณ์กลาง"

ทหารยามรับคำแล้วรีบวิ่งจากไป ทิ้งให้หลี่เทียนอี้นั่งลงจัดเสื้อผ้าและเตรียมตัวอย่างสงบ รอคอยการปะทะที่จะตัดสินชะตากรรมของป้อมปราการเจียยวี่

(จบตอนที่ 2)