8 ปีก่อน
ณ าทางตอนใต้ของเมืองเมท้อล์
“ปื๊น!! ปื๊น! ปื๊น”
เสียงแตรดังขึ้นก้องไปทั่วพื้นที่เสียงผู้คนมากมายะโขู่ร้อง
เสียงของม้าที่ดีดตื่นดังอยู่ข้างหูตลอดเวลากลิ่นของดินที่โชยไปด้วยเืลอยมาถูกจมูกเป็พักๆ กำแพงขนาดใหญ่เบื้องหน้าพังทลายไม่มีสิ่งใดปกป้องดินแดนของมนุษย์อีกต่อไปกองกำลังแห่งความมืดจู่โจมด้วยกำลังทางทหารที่มากกว่า หมายยึดพื้นที่ทหารแนวหน้าของกองกำลังมนุษย์บ้างถูกหอกของเหล่าทหารออคก์/เผ่าั์แทงทะลุหน้าอก บ้างถูกขวานฟันคอกระเด็นเผยเห็นกองเืพุ่งดั่งน้ำพุสีแดงฉาน
บ้างถูกเผาด้วยเวทไฟแห่งนรกเผยร่างที่ไหม้เกรียม
“ฝ่าาเห็นชัดว่าเราอาจมีชัยไม่ ทรงถอดกำลังกลับสู่กำแพงชั้นในด้วยเถิด”ดันโก้ ดราโกนิวกล่าวกับกษัตริย์ของอาณาจักมนุษย์ด้วยสีหน้าที่เป็กังวนยิ่งนัก
ในใจก็นึกเป็ห่วงลูกน้องทหารของตน
อีกฝากฝั่งคือกองทัพแห่งความมืดนำทัพโดยผู้คุมิญญา ซาลอคร์
เผ่าออคก์ที่มีดวงตาสีแดงฉานราวกับสีเืิัสีขาวซีดที่เต่งตรึงเผยเห็นกล้ามที่ใหญ่โตกว่าออคก์ตนอื่น ใบหน้าดูเคร่งขรึมดุดันมือข้างขวาถือขวานขนาดใหญ่ที่โชคไปด้วยเืสีแดงสด พร้อมทั้งเวทมนต์แห่งิญญาที่สามรถสร้างทหารที่ไม่มีชีวิต
ไม่มีจิตใจไม่มีความกลัวได้ นี้จึงเป็ศัตรู ที่มิอาจต้านทานในขณะนี้
“ทหารทุกกองถอยทัพเข้าสู่กำแพงชั้นใน สั่งอีกครั้งถอยทัพ”
เสียงขององาาดังไปทั่วบริเวณในใจก็คิดแค้นใจตนที่ไม่สามารถต่อกรกับกองทัพแห่งความมืดได้มือที่สวมเกราะหนาได้กำเชือกม้าไว้แน่นนี้คือความอับอายอย่างหนึ่งที่ถอยทัพออกจากสนามรบ แต่ทรงทำเพื่อนไม่อยากเห็นทหารของตนเองตายเพิ่มเลื่อยๆเพราะขืนสู้ต่อก็มิอาจคว้าชัยชนะมาได้ มีแต่จะทำให้เสียกองกำลังมากโดยใช่เหตุทหารทุกนายค่อยๆทยอยถอยกำลังอย่างต่อเนื่อง แต่มีหรือที่กองทัพแห่งความมืดจะยอมพวกออคก์วิ่งกรูเข้าใส่ทหารที่ใสเสียจากคำสั่งของาาทำให้โดนเล่นงานได้ง่ายกว่าปกติ
“ทุ๊บ!!”
เสียงค้อนขนาดใหญ่ซัดใส่ร่างกายของทหารแนวหน้าเกราะที่ว่าหนายังถูกแรงของค้อนทับจนบิดเบี้ยวร่างกายแตกเครื่องในทะลักออกมาไม่มีแม้เสียงกรีดร้องเพียงเซี่ยววิ
(เป็เช่นนี้ไม่ดีแน่ต้องมีทัพหน้าต้านกองทัพพวกมันเอาไว้) “อัศวินแห่งอาณาจักรเอ๋ยข้าคือดันโก้ ดราโกนิว อัศวินเวทมนต์ของอาณาจักรมนุษย์ผู้นี้
ข้าขอสู้จนตัวตายโดยใช้ร่างกายนี้แทนโล่ เพื่อองาาของพวกเรา เราจะหลั่งเืหลั่งเนื้อจับศาสตราวุธของเ้าให้มั่น คมหอกจะะเื โล่จะคอยกำบังลูกหลานจะรู้เื่ราวของวันนี้ เื่ของเราจะถูกเล่าขานในบทเพลง สู่ตำนานท่าพวกเ้ายังมีใจสู้อยู่ก็ตามข้ามา!! ”
เสียงขออัศวินกล้าได้ปลุกใจของทหารขึ้นอีกครั้งเสียงโก่ร้องของทหารลั่นไปทั่ว
สนามรบ พื้นดินสั่นะเืกองเืสั่นไหว ทหารชูอาวุธคู่กายที่หนักอึ้งขึ้นอีกครั้ง
เมฆที่บดบังแสงอาทิศค่อยๆเลือนหายเผยเห็นแสงสว่างที่สาดลงมายังสนามรบอีกครั้ง ดันโก้ ดราโกนิว พร้อมทหารเพียงยิบมือวิ่งเข้าสกัดกองกำลังนับหมื่นของทัพแห่งความมืด เสียงของเหล็กที่ปะทะกันดั่งสนั่นขึ้นอีกครั้งองาาพร้อมทหารส่วนใหญ่ออกห่างจากสนามรบมามากแล้วน้ำตาที่ไหลเป็ทางของพระองค์บ่งบอกถึงความซึ้งใจในความกล้าหาญของเพื่อนของตน
(ดันโก้เ้ามันบ้าไม่น่าเสียแลกชีวิตเพื่อข้าเลย ท่าข้าหันกลับไป คงไม่ดีต่อตัวเ้าสินะข้าสัญญาวีรกรรมของเ้าจะเป็ตำนาน ไปหลายชั่วอายุคน)
มือที่จับเชือกม้าของพระองค์มิอาจปาดน้ำตาของตนได้ในใจคิดอยากหวนกลับไปช่วยแต่มิอาจทำเช่นนั้นเพราะจะเสียโอกาสในการถอยเพียงครั้งเดียวนี้ไป
“ซาลอคร์ข้าจะเป็คนหยุดเ้าไว้ที่นี้ล่ะ เวทโล่ั”
ดันโก้ กล่าวต่อหน้ากองทัพของอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่มิยำเกรงกลัวผู้ใดแล้วร่ายเวทมนต์ เสริมพลังป้องกันใส่ตนเอง แล้วกระโจนฟาดฟันฝ่ามกองทัพของออคก์ไป
จนไปถึงกลางทัพของอีกฝ่ายไม่มีทหารคู่กายเหลือซักคน ทุกทิศมีแต่สัตรูต่างเผ่าที่ร้ายรอบตัวของเขาเขาได้เอ่ยปากท้าประรองกับ ซาลอคร์
“เ้าตัวขาว ดีแต่ใช้ลูกน้อง เก่งจริงก็มาสู้กับข้าสิ”
เขาพูดยั่วประสาท หวังออคก์ตัวั์ติดกลับมาสู้ตัวต่อตัวกับเขา
“ได้มนุษย์สำหรับข้าก็แค่มดปลวกเท่านั้นแหละ”
ซาลอคร์ พุ่งตัวเข้าใส่ดันโก้แดงปะทะของโล่กับขวานั์ทำเอาทหารออคก์ที่มุงดูอยู่กระเด็นออกห่าง เสียงเหล็กจากดาบโล่เข้าปะทะขวานอย่างหนักหน่วงทั้งสองใช้ประสบการณ์ที่ตนมีมาชิงวิชาต่อสู้กันอย่างสูสีก่อนที่ลูกธนูจะพุ่งมาปักที่หน้าอกของดันโก้
“เ้า ใช่วิธีสกปกนิ”
“ข้าบอกแล้วไง มนุษย์มัดก็แค่มดปลวก”
ซาลอคร์พูดจบลูกธนูนับสิบพุ่งเข้าเสียงร่างของดันโก้ทันทีเืที่เอ่อล้นออกจากร่างกาย ไม่ยอมหยุด พร้อมลมหายใจของเขาที่ช้าลง ร่างกายที่ขยับตัวไม่ได้เขาทิ้งดาบที่มือขวาลง เพราะตอนนี้มันหนักเกินไปที่จะถือไหวด้านมือซ้ายก็ปล่อยโล่ขนาดใหญ่ลงกับพื้น เสียงโล่กระแทกพื้นชวนให้เขานึกถึงวันเก่าๆที่ฝึกใช้โล่ต่อสู้สมัยเป็นักเรียน กลิ่นเืฟุ้งกระจายไปทั่วตาที่เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ เขาทิ้งตัวลงกลับพื้น
(นี้สินะคนกำลังจะตาย ขอโทษนะดอนพ่อคงกลับไปหาเ้าไม่ได้แล้วสิ
ขอโทษนะ ทีเนียข้ายังไม่ทันได้บอกเื่ของเ้าให้ลูกฟังเลยคิดถึงเ้ากับลูกเหลือเกิน เป็ไปได้ก็อยากพาลูกไปพบเ้าซักวัน แต่มันคงไม่มีวันนั้นแล้วสินะ ลาก่อน ทีเนียลาก่อน ดอน)
ตาของเขาปิดลงพร้อมลมหายใจที่จางหาย ไม่มีเสียงเต้นของหัวใจอีกแล้ว
เขาได้ใช้ชีวิตอย่างอัศวินตายเยื้องอัศวิน และเื่ราวของเขาได้ถูกบอกเล่าจากปากของ องค์าาเองจึงเป็ตำนานของการเสียสละมาจนถึงปัจจุบัน
147K
