วันนี้ถือเป็เช้าที่สดใส สำหรับเขา เดชา หลังจากทำงานให้กับโชว์รูมมานานกว่า 10 ปี วันนี้เดชาก็จะได้รับก็จะตำแหน่งผู้จัดการ ในสาขาที่เขาทำงานอยู่
สาเหตุที่ทำให้เดชาขึ้นมายืนในตำแหน่างนี้ เพราะผู้จัดการคนเก่าของที่นี่ได้ย้ายไปรับตำแหน่งที่สูงกว่า
ตัวเดชาเองได้รับข่าวสารจากวงในว่าตำแหน่งผู้จัดการที่ว่างลง จะตกเป็ของตนเอง
ในตอนแรกเดชาคิดว่ามันน่าจะเป็เพียงแค่ข่าวลือเท่านั้น
แต่หลังจากที่ถูกผู้จัดการเรียกเดชาเข้าไปเพื่อสอนงาน มันก็ทำให้เดชามีความมั่นใจกับข่าววงในที่เขาได้รับมากขึ้น
เดชาคิดว่าถ้าไม่ใช้เขาแล้วจะเป็ใครไปได้ที่จะมารับตำแหน่งนี้ ตลอด10ปีที่ผ่านมา แม้ว่าเดชาจะไม่ได้ทำยอดขายอันดับ 1 ทุกปีแต่ยอดขายของเขาก็ไม่เคยหลุดจากTOP 3 เลยสักครั้ง เมื่อดูจากคุณวุฒิและวัยวุฒิแล้วคงไม่มีใครในสาขานี้ที่เป็คู่แข่งของเขาได้สักคน มันจึงตอกย้ำความมั่นใจในตำแหน่งที่เขากำลังจะได้รับ
เดชาจึงใข้จ่ายเงินของตนเองไปกับงานเลี้ยงเมื่อคืนนี้แบบไม่อั้น มันเป็งานเลี้ยงอำลาผู้จัดการคนเก่าที่จะทำงานในวันนี้เป็วันสุดท้าย เมื่อคิดถึงตำแหน่งใหม่ที่เขาได้เป็ผู้จัดการกับแค่เงินจำนวนนี้ที่เขาจ่ายไป มันก็คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้มสำหรับเดชา
เดชาเดินทางมาถึงที่โชว์รูมั้แ่เช้า วันนี้ประมาณ 9โมงเช้าจะมีการประชุมใหญ่ พนักงานทุกคนยกเว้น รปภ.ถูกเรียกให้มารวมตัวกันที่ห้องประชุมไม่เว้นแม้แต่แม่บ้านเดชาคิดว่ามันจะเป็การประชุมเพื่อประกาศตำแหน่งใหม่ให้กับตนเอง
หลังจากที่พนักงานในโชว์รูมทุกคนมารวมตัวกันผู้จัดการก็เริ่มการประชุมขึ้นทันที
" เอาละ เรามาเริ่มการประชุมกันเลย "
" อย่างที่ทุกๆคนรู้กัน วันนี้จะเป็วันสุดท้ายที่ผมจะทำหน้าที่ของผู้จัดการที่นี่ "
" ก่อนอื่น ผมอยากจะขอบคุณทุกคน ที่ให้ความร่วมมือ และคอยสนับสนุนผมตลอดมา"
" ไม่มีงานเลี้ยงไม่มีวันเลิกลา และ ผมอยากจะบอกกับทุกๆคนว่า "
" ที่ผ่านมา ทุกๆคนที่นี่ เป็เพื่อนร่วมงานที่น่ารักของผมจริงๆ "
" และ ผมขอใช้โอกาศนี้กล่าวอำลากับทุกๆคนในที่นี่ "
" ผมหวังว่า เราคงจะมีโอกาศได้พบกันอีกในโอกาศต่อไป "
เดชารีบลุกขึ้นมาเหมือนมีอะไรจะพูดกับทุกๆคน
" ผม เดชา มีบางอย่างที่อยากจะพูดครับ "
" เชิญครับ "
" ผม เดชา ขออนุญาตเป็ตัวแทนน้องๆทุกคนในโชว์รูม "
" ขอมอบกระเช้าแทนคำขอบคุณที่ผู้จัดการคอยดูแลพวกเราเสมอมา "
เดชาลงทุนซื้อกระเช้าผลไม้นำเข้าราคากว่า3000บาทเพื่อมอบให้กับผู้จัดการเขาเลือกที่จะมอบในนามทุกคนในโชว์รูมเพราะเขาหวังที่จะซื้อใจบรรดาลูกน้องในอนาคตของเขา ระหว่างที่เดชาส่งกระเช้าและถ่ายรูป
ผู้จัดการกระซิบบอกเดชาว่าอย่าพึงกลับไปยังที่นั้งให้ยืนอยู่กับตนเองก่อน
" ขอขอบคุณทุกๆคนอีกครั้งสำหรับ กระเช้าผลไม้ ผมรู้สึกประทับใจมากๆ "
" อย่างที่ทุกๆคนรู้กัน เนื่องจากตำแหน่งเดิมของผมได้ว่างลงไป "
" ซึ่งเป็ตำแหน่งที่ขาดไม่ได้ "
"ผมจึงขอแนะนำให้ทุกๆคนได้รู้จักกับผู้จัดการคนใหม่ "
" ตรบมือต้อนรับให้กับผู้จัดการคนใหม่ของเรา "
"คุณ ลลิษา .. สา สา สา..สา สา ..สา ๆ สาๆ "
หูของเดชาตอนนี้ไม่ได้ยินอะไรอีกต่อไป เขาได้ยินแต่คำว่า สา ก้องซ้ำๆวนเวียนอยู่ในหูของตนเอง เขาได้แต่ยื่นงงที่มันถึงไม่ใช่ชื่อของเดชา
เดชาค่อยๆล้วงปืนออกมาด้านหลังของเขาแล้วจ่อไปที่ศีรษะผู้จัดการแบบระยะประชิดแล้วลั่นไกกระหน่ำยิงใส่ขมับผู้จัดการไป 3 นัดซ้อนทันที ! กลางที่ประชุม
ปั้ง !! ปั้ง !! ปั้ง !!
" .. ชา ... เดชา ... คุณเดชา ! "
" คะ .. ครับ ! "
เสียงผู้จัดการเรียกเขาให้หลุดออกจากพวัง เดชายืนใจลอยอยู่นานจนผู้จัดการต้องเรียกเขาซ้ำถึง 3 รอบ เดชาถึงจะปฏิกิริยาตอบรับให้กับเสียงเรียก
" นี้คือ คุณ ลลิษา เธอจะมารับตำแหน่ง ผู้จัดการต่อจากผม "
" ส่วนคุณ เดชาผมฝากคุณช่วยสอนงานให้กับ คุณลลิษา ด้วย "
ในที่สุดเดชาก็เข้าใจ ที่ผู้จัดการสอนงานตนนั้นมันไม่ใช่เพราะเขาจะได้รับตำแหน่ง ผู้จัดการ แต่มันเป็เพราะผู้จัดการ้าให้เดชาสอนงานแทนตัวเขานั่นเอง
การประชุมยังคงดำเนินต่อไป แต่เดชาไม่ใด้สนใจเนื้อหาที่กำลังประชุมอยู่เลย ในหัวของเขาตอนนี้มันเต็มไปด้วยคำถามว่า ทำไม เพราะอะไร เขาผิดตรงไหน เท่าไรที่เขาลงทุนไป วนซ้ำๆอยู่แต่ในหัวของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
หลังจากที่การประชุมจบลง เดชาเดินออกมาจากห้องประชุมด้วยความมึนงง เขาไม่รู้ว่าควรจะโกรธใคร ไอ้ข่าววงใน หรือผู้จัดการ หรือลลิษาผู้จัดการคนใหม่ หรือว่าตัวเขาเอง
แต่มันมีความรู้สึกเดียวที่เดชารู้ คือเขาโกรธมากๆ ในใจของเขามันมีแต่คำว่าโกรธๆๆๆ แต่เดชาไม่รู้ว่าจะเอาความโกรธที่มีไปลงกับใคร
จนเมื่อเดชาได้มาเจอกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังถือโทรศัพย์เดินด้อมๆมองๆรอบรถของโชว์รูม เดชาไม่รู้ว่าเด็กหนุ่นคนนี้เป็ใคร เขาคิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้คงจะเป็เหมือน
กับคนอื่นๆที่เข้ามาถ่ายรูปเล่น ถามโน้นถามนี้ แล้วไม่ซื้ออะไร มีเพียงน้อยคนที่จะซื้อจริงๆ
ในหนึ่งวันเดชาต้องเจอกับพวกนี้เป็จำนวนมาก แล้วความโกรธของเดชาก็ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เขาเอาความโกรธที่ไม่มีทีระบายมาลงที่หนุ่มคนนี้ รวมทั้งความโกรธจากกลุ่มคนแบบที่เขาเคยเจอ เดชายกยอดทั้งหมดลงที่หนุ่มคนนี้เพียงคนเดียว
เดชาเดินตรงเข้าไปที่เด็กหนุ่มคนนั้น ทันทีที่เขาว่าเห็นๅมันกำลังเอามือสกปรกของมันแตะรถในโชว์รูมมันยิ่งทำให้ความอดทนที่มีทั้งหมดพังทลายลงไปทันที
เดชาตวาดเสียงดังลั่นใส่เด็กหนุ่มคนนั้นทันที
" เอามือของแกออกให้ห่างจากรถเดี๋ยวนี้ รถคันนี้ไม่ใช่ของที่แก่จะมาลูบๆคลำๆ "
" ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ให้เด็กอย่างแกมาถ่ายรูปเล่นลงโซเชียล "
" ออกไปจากโชว์รูมของชั้นเดี๋ยวนี้ "
หลังจากที่เดชาปลดปล่อยความโกรธที่มีใส่กับเด็กหนุ่มตรงหน้า เดชากำลังหอบหายใจเนื่องจากเหนื่อยจากการใช้เสียงดังติดต่อกัน เดชามองดูเด็กหนุ่มอย่างไม่วางตามันไม่ได้มีม่าทีเกรงกลัวในตัวของเดชาเลย เด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขากำลังถอนหายใจมันบ่นพึมพำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับทำบุญ จากท่าทีเด็กหนุ่มแสดงออกมา มันทำให้เดชาโมโหมากขึ้น ถ้าเป็สมัยที่เดชายังเป็หนุ่มเขาคงเข้าไปต่อยหน้ามันด้วยตัวเองไปแล้ว
แต่ตอนนี้เดชาอายุปาเข้าไป50กว่าแล้วเขาจึงทำได้เพียงร้องเรียก รปภ เพื่อมาช่วยตนเองสั่งสอนเด็กหนุ่มตรงหน้า
" ยาม !! ยาม !! ยามอยู่ไหน มาลากไอเด็กคนนี้ออกไปให้พ้นจากโชว์รูมของฉัน "
" เอะอะโวยวาย เสียงดังอะไร "
คนที่เข้ามาหาใช่ใคร เธอคือ ลลิษา ผู้จัดการคนใหม่ของโชว์รูมนี้ หลังจากที่การ
ประชุมเสร็จสิ้น ลลิษาเดินไปส่งผู้จัดการคนเก่าขึ้นรถเพื่อที่จะไปรายงานตัวเพื่อรับตำแหน่งใหม่เธอยังคุยกับอดีตผู้จัดการอีกสักพัก ก่อนจะเดินกลับเข้ามาภายในโชว์รูม
เธอได้ยินเสียงของผู้ชายจากบริเวณที่ใช้โชว์รถ เธอเลยตัดสินใจที่จะเดินมาดู แล้วเธอก็ได้เห็นเดชากำลังโวยวายร้อง รปภ. ให้มาลากเด็กหนุ่มที่หน้าตาดีตรงหน้าเดชา
" ผู้จัดการ เด็กนี้เข้ามาก่อกวนภายในโชวรูม ผมกำลังเรียกยามมาจัดการกับมัน "
" ก่อกวน ลิษาไม่เห็นว่าเขาจะทำอะไรนิคะ "
" ไม่ได้ทำได้ยังไง มันเข้ามาถ่ายโน้นถ่ายนี้แล้วไม่ซื้อ วุ่นวายกันไปหมด "
ในตอนแรกที่เดชาเห็นผู้จัดการเข้ามา เดชาได้รายงานทันที่ว่าเขากำลังไล่คนที่มาก่อกวนที่นี่ แต่เมื่อผู้จัดการไม่เห็นด้วยกับตนเอง มันทำให้เขาโมโหเป็อย่างมาก
" ผมว่าผู้จัดการออกจากตรงนี้ไปน่าจะดีกว่า ปล่อยให้ผมจัดการเื่ตรงนี้เอง "
ที่เดชากล้าพูดถึงขนาดนี้เพราะเขาคิดว่ายังไง ลลิษา ก็เป็แค่ผู้จัดการคนใหม่ยังไม่รู้จักกับพนักงานคนไหนในโชว์รูมแห่งนี้ เธอยัง้าเขาที่ค่อยประสานงานกับคนอื่นๆ หรือแม้แต่กระทั่งงานของเธอก็ยังต้องได้รับการสอนจากตนเอง
" ชั้นคิดว่า คุณเดชาควรจะไปสงบสติอารมณ์ก่อนจะดีกว่า เดี๋ยวชั้นจัดการเอง "
" แล้วอีกอย่างนะคะ คุณเดชา "
" ชั้นไม่ทราบว่าพ่อของชั้นไปยกโชว์รูมแห่งนี้ให้คุณตอนไหน "
ในตอนแรกที่เดชาได้ยินที่ผู้จัดการพูดออกมาเขาอยากที่จะลากเธอเข้าตบสั่งสอนสักั้แ่เมื่อเคชาได้ยินประโยคต่อมา มันทำให้เขาต้องงุนงงกับคำพูดของเธอ
แต่เมื่อเขามาวิเคราะห์คำพูดของเธอดีๆแล้ว มันก็ทำเขาเริ่มที่จะใจสั่น ในตอนที่อยู่
ในห้องประชุมเขามัวแต่ใจลอย จนไม่ได้สนใจในลายละเอียดของตัวเธอ เดชามองที่เธออีกครั้ง เขามองไปยังป้ายชื่อและตำแหน่งที่อยู่ตรงหน้าอกเธอ
ลลิษา บูรณะกุล
มันเป็อย่างทีเดชาสังหรไม่มีผิด บูรณะกุล มันเป็นามสกุลของท่านประธาน
เ้าของ บริษัทนำเข้าและจัดจำหน่ายรถยนต์รวมถึงเป็เ้าของโชว์รูมแห่งนี้
นี้มันเป็เื่ที่บ้าที่สุดในชีวิตของเดชา เขาพึ่งประกาศต่อหน้า ลูกสาวนายจ้างว่าเขาเป็เ้าของโชว์รูมแห่งนี้ เดชากำลังยืนขาสั่น เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อที่ไหลออกไม่ยอมหยุดตอนนี้
เดชาได้แต่ยืนมอง ลลิษา เข้าไปคุยกับคนที่เขาโวยวายใส่
" ต้องขอโทษแทนลูกน้องของชั้นด้วยนะคะที่เสียมารยาทใส่คุณ "
ผู้จัดการเข้ามาขอโทษปื๊ดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึก เธอดูรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ลูกน้องของเธอทำกับกับปื๊ด มันเลยทำให้ปื๊ดไม่ได้ติดใจเอาความกับโชว์รูม
" ครั้งนี้ผมจะไม่ว่าอะไร "
ปื๊ดพูดกับผู้จัดการสาวคนสวย และเขาก็ค่อยๆหันไปมองด้วยหางตาที่ทางเดชาและพูดด้วนน้ำเสียงที่แสนเ็าว่า
" แต่ถ้ามีครั้งหน้ามันจะไม่จบแค่การขอโทษแบบนี้ "
เดชารู้สึกหนาวไปถึงสันหลัง มันเป็ความรู้สึกของลูกกวางที่ถูกจ้องโดยเสือ แม้ว่าปื๊ดจะไม่ติดใจกับโชว์รูม แต่กลับเดชามันไม่ใช่ เขาไม่เคยปล่อยให้ใครมาดูถูกเขาแล้วจบมันไปแบบง่าย เขาจะไม่ให้ใครมาดูถูกเขาฟรีๆ
แม้เดชาจะกลัว ลลิษา ที่เป็ลูกของเ้านาย แต่ความกลัวที่เขากำลังรู้สึกจากชายที่อยูตรงหน้าคือรูปแบบที่เดชาไม่เคยรู้สึกได้ที่จากที่ไหน มันเป็ความกลัวที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจ เขารู้สึกราวกับยืนแก้ผ้าทามกลางทุ่งหิมะขนาดใหญ่จะมองไปทางไหนก็มีแต่ความตายที่รอเขาอยู่เท่านั้น
" เพื่อเป็การขอโทษกับเื่ที่เกิดขึ้น ขออนุญาตให้ชั้นที่เป็ผู้จัดการ "
" พาคุณเดินชมรถในโชว์รูมดีไหมคะ "
ลลิษาพยายามแก้ใขสถานการณ์ที่เป็อยู่ เธอไม่รู้ว่าชายหนุ่มตรงทำอะไร แต่เธอเห็นเดชากำลังยืนตัวสั่นเทาเพียงแค่ชายหนุ่มตรงหน้าเธอชายตามองเขา เดชาใกล้ถึงขีดจำกัดของเขาแล้ว เธอจึงเข้าไปพูดคุยกับชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า เพื่อที่หยุสถานการณ์ที่เป็อยู่
" ก็เอาซิครับ "
เมื่อเห็นว่าผู้จัดการสาวอาสาพาเขาเดินดูรถ ปื๊ดจึงได้หยุดการส่งจิตสังหารไปที่เดชาจิตสังหารของเขาเข้มข้นมาก แม้ในโลกนี้ปื๊ดจะไม่เคยฆ่าใคร แต่ในโลกของผู้ฝึกตนไม่รู้กี่หมื่นชีวิตที่ต้องตายภายใต้เงื้อมือเขา
ปื๊ดไม่คิดว่าจะมีใครทนรับกับจิตสังหารของเขาโดยตรงได้ ที่เขาใช้กับเดชามันเป็เพียงแค่เสี้ยวเดียวของจิตสังหารของเขา และถ้าปืดยังไม่หยุดส่งจิตสังหารไปที่เดชาเขาคิดว่าอีกไม่นาน เดชาคงขาดใจตายไปจริงๆ
ผู้จัดการสาวสวยพาปื๊ดเดินออกไปเพื่อดูรถ ขณะที่เดชาตอนนี้ ทรุดลงไปนั้งกับพื้นเรียบร้อยแล้ว ของเหลวในตัวเดชาไหลออกทั้งรูหน้าและรูหลัง พนักงานขายคนอื่นๆรีบวิ่งเข้าไปดูเดชา จะมีก็เพียงแต่ปื๊ดที่ไม่ได้สนใจเอ่ยปากชวนผู้จัดสาวสวยเดินชมรถต่อไป
" เราจะไปกันได้รึยังครับ "
" ค ..ค่ะ เชิญคะ "
แม้เธอจะค่อนข้างใกับอาการของเดชา แต่เธอก็พยายามที่จะทำหน้าที่ของตนเอง
" ไม่ทราบว่าคุณมีรถรุ่นไหนอยู่ใจรึยังคะ "
" ผม้ารถที่ไปได้ทุกสภาพถนน ไม่ว่าจะบุกป่า หรือว่าต้องลุยน้ำ "
" ตัวรถต้องมีความยาวไม่เกิน 6 เมตร แล้วที่สำคัญ ผมอยากได้รถวันนี้เลย "
" งั้นรอสักครู่นะคะ "
ผู้จัดการสาวเรียกลูกน้องเธอ และบอกความ้าของปื๊ดให้กับลูกน้องไปหาข้อมูลว่ามีรถที่ตรงกับที่ปื๊ด้าหรือไม่
ในระหว่างที่รอผู้จัดการสาวยังพาเขาเดินดูรถคันอื่นต่อไป หลังจากนั้นประมาณ5นาทีลูกน้องของผู้จัดการสาวก็กลับมา เธอแจ้งกับผู้จัดการของเธอว่า รถที่ตรงกับความ้าของปื๊ดทุกอย่างนั่นมีเพียงคันเดียวเท่านั้นในโชว์รูม
ผู้จัดการสาวสั่งให้ลูกน้องของเธอนำทางพวกเขาไปยังรถคันนั้น เมื่อเขามาถึงปื๊ดได้พบกับ suv สีดำ มันมีแค่ 4 ที่นั้งมี่ที่เก็บของด้านหลัง ขนาดของรถไม่ได้ใหญ่โตมากมาย มันจะถูกเก็บภายในกระเป๋ามิติได้อย่างไม่มีปัญหา
พนักงานขายสาธยาย ถึงศักยภาพของตัวรถ รุ่นพี่ของมันเคยถูกใช้ในทางการทหารสามารถ ขับไปได้หลังจากโดนEMP
เพียงแค่สับเปลี่ยนโหมดหลังโดนEMPเท่านั้นมันก็วิ่งได้แบบไม่มีปัญหา ตัวรถเองก็ยังมี
อุปกรณ์อำนวยความสะดวกอีกมากมาย
ปื๊ดต้องยอมรับว่าเขาถูกใจรถคันนี้จริงๆเขาตัดสินใจที่จะซื้อมันในทันที
" ผมสนใจรถคันนี้ "
" งั้นเชิญคุยลายละเอียดกันที่ห้องรับรองของเราก่อนนะค่ะ "
__________________________________________________________________________________
ขออนุญาตตัดเท่านี้ก่อนนะครับกลัวว่ายาวเกินไปจะอ่านกันไม่สนุก สำหรับรถที่ปื๊ดจะซื้อนะครับ กลัวเพื่อนๆไม่เห็นภาพเป็ jeep wrangler sahara 2018 ขอให้สนุกกับนิยายกันนะครับ
ปล. อันนี้ขอความเห็นนะครับเพื่อนคิดว่าผมเดินเื่ช้าไปไหมหรือว่ามีใครอยากให้เื่กระชับกว่านี้ หรือว่าบทบรรยายเยอะไปไหม ยังไงช่วยแนะนำผ่านคอมเมนท์ได้นะครับ รับฟังทุกความคิดเห็นครับ
1K
![ครอบครัวของข้า นอกจากข้า ล้วนข้ามมิติมาทั้งครอบครัว [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727100_84772278.webp)
![[จบ] กลับมาง้อคุณสามีในยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712808167_76326715.webp)