โจวชิงฝานใและตื่นตระหนกกับความคิดของเด็กหนุ่ม เดินเข้าหาเด็กหนุ่ม
"เสี่ยวยี่ นายจะทำแบบนี้ไม่ได้ นายเข้าสู่วัยผู้ใหญ่แล้วเื่แบบนี้นายต้องเข้าใจ ไม่งั้นนายจะเสียเปรียบได้"
ป๋ออวิ๋นยี่ใบหน้านิ่งเฉยไม่พูดจา
โจวชิงฝานถอนหายใจ จับมือเด็กหนุ่มพูดด้วยความกังวล
"หน้าตาอย่างนายผู้หญิงคนไหนเห็นและไม่อยากกินนายบ้าง นายไม่เข้าใจนายจะโดนหลอกได้"
ป๋ออวิ๋นยี่ก้มหน้ามองมือที่โดนจับแน่นของตัวเอง ดึงหน้าเล็กน้อยสะบัดมือของชายหนุ่มออก
"นายวางใจเถอะฉันไม่สกปรกเหมือนนายหรอก มั่วกับคนอื่นไปทั่ว"
ถึงแม้สิ่งที่สนทนากันอยู่จะดูรุนแรงไปบ้างแต่ภายในใจของโจวชิงฝานก็รู้สึกผ่อนคลาย เวลาเปลี่ยนคนได้เยอะจริงๆแต่ภายในจิตใต้สำนึก และนิสัยของคนลึกๆแล้วไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ยังเหลือเงาของคนเดิมอยู่เขาเหมือนได้เห็นเงาของป๋ออวิ๋นยี่เมื่อตอนห้าหกขวบเด็กที่เมื่อมั่นใจในเื่ใดเื่หนึ่งแล้วเขาจะดื้อรั้น และยืนหยัดจนถึงสุดท้ายเขาเปลี่ยนไป แต่ก็ไม่เปลี่ยนแปลง
"เข้าใจรึยัง"
ป๋ออวิ๋นยี่บีบนวดฝ่ามือไปมาพูดกับชายหนุ่ม
"แหวนวงนั้นฉันจะเก็บไว้ใส่เองนายไม่ต้องคิดอยากได้คืนแล้ว"โจวชิงฝานพ่นลมหายใจเฮือก
"หากนายอยากใส่ก็เก็บไว้เหอะแต่ต้องรักษามันไว้ดีๆ"
เด็กหนุ่มสายตาสั่นไหวด้วยความประหลาดใจ คิดไม่ถึงว่าโจชิงฝานจะยอมแพ้เื่นี้ง่ายๆ
"แล้ว..” ป๋ออวิ๋นยี่ชี้ไปที่หนังสือสัญญา "เซ็นสัญญานั้นซะ"
โจวชิงฝานพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
"ฉันยังขอพูดย้ำอีกครั้งนะ แหวนวงนี้เป็คนที่สำคัญมากของฉันเป็คนมอบให้ตอนนี้ฉันฝากไว้ที่นายให้นายดูแลชั่วคราว นายห้าม....."
"ฉันรู้แล้ว" ป๋ออวิ๋นยี่ตอบแทรกด้วยความเบื่อหน่ายเล็กน้อยยื่นปากกาบนโต๊ะให้กับชายหนุ่ม "เซ็นเร็วๆ"
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปโจวชิงฝานได้ลาพักร้อนกับทางมหาวิทยาลัยเป็เวลาสามเดือนตามป๋ออวิ๋นยี่เข้ากองถ่ายการแสดงหนังเื่นี้
"อะ..." ป๋ออวิ๋นยี่เปิดประตูห้องเดินเข้าไปด้วยสีหน้าเรียบเฉยเชิดคางเล็กน้อยพลางพูด
"นี่เป็ห้องที่กองนี้เขาเตรียมให้นาย"
โจวชิงฝานลากกระเป๋าเดินทางเข้ามาด้านใน มองรอบๆห้องด้วยความตกตะลึงเล็กน้อย
"นี่ใหญ่เกินไปไหม พักได้สองสามคนเลยนะ"
ป๋ออวิ๋นยี่ถอดแว่นดำออกโยนไว้บนโต๊ะรับแขกหมุนตัวลงนั่งบนโซฟา
"เห็นรึยัง ติดตามฉัน มีเนื้อกินตลอด"
โจวชิงฝานชักหน้าเล็กน้อย แอบด่าตัวเองในใจว่าไม่ควรจะพูดมากทีนี้เลยโดนเ้าเด็กนี่ดูถูกอีกแล้ว
ป๋ออวิ๋นยี่เห็นเขาไม่พูดไม่จาในใจรู้สึกไม่พอใจลุกพรวดขึ้นเดินก้าวไปตรงหน้าของชายหนุ่มแย่งกระเป๋าเดินทางจากมือของชายหนุ่มมาพูดด้วยเสียงเ็า
"ได้ยินที่ฉันพูดหรือเปล่า ต่อไปก็ตามฉันดีๆไม่ให้นายเสียเปรียบแน่นอน" โจวชิงฝานขมวดคิ้วจนหน้าเขียว
"นายเลิกพูดเหมือนฉันเป็เด็กที่นายเลี้ยงไว้ด้วยได้ไหม?"
"ตาแก่หน้าด้าน" ป๋ออวิ๋นยี่อึ้งไปสักครู่ใบหน้าแดงก่ำด่ากลบเกลื่อนออกไปเสร็จก็เดินเข้าห้องอาบน้ำไป
โจวชิงฝานเห็นแผ่นหลังที่เย่อหยิ่งของเด็กหนุ่มอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเบาๆไม่ว่าจะแสดงออกได้โหดร้ายรุนแรงแค่ไหนแต่น้องชายที่แยกจากกันหลายปีคนนี้ในจิตใจเขาก็ยังคงเป็คนที่อดไม่ได้ที่จะแกล้ง
โจวชิงฝานดูหนังสืออยู่บนโซฟา สายน้ำในห้องน้ำไหลไม่หยุด ป๋ออวิ๋นยี่กำลังอาบน้ำในความทรงจำของโจวชิงฝาน ป๋ออวิ๋นยี่เป็คนชอบอาบน้ำมากตอนอยู่ตอนอายุแปดเก้าขวบก็เริ่มอาบน้ำแบบเช้าครั้งนึงกลางคืนอีกรอบนึงตอนนั้นแม่ของเขายังเอาเด็กชายมาเป็แบบอย่างในการด่าเขาโตกว่าตั้งเจ็ดแปดปียังไม่รักความสะอาดเท่าเด็กคนนึง
โจวชิงฝานกำลังดูหนังสือเกี่ยวกับจิตวิทยาเปิดไปเจอหน้าที่เกี่ยวกับการอาบน้ำพอดี
"เด็กที่ชื่นชอบการอาบน้ำมากภายในจิตใจเป็คนอ่อนแอขี้แพ้ไม่มีความมั่นใจในตัวเอง..."
"ชิ" โจวชิงฝานโยนหนังสือไว้บนโซฟา
"หนังสือบ้าบออะไรไม่มั่นใจในตัวเองเหรอ?" ความคิดเป็ผู้ใหญ่ของเด็กนั่นจะสูงกว่าหัวเขาแล้วมั้งเฮอะโจวชิงฝานยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู รู้สึกว่าป๋ออวิ๋นยี่อาบน้ำเกือบชั่วโมงแล้วสุดท้ายก็ทนไม่ได้ลุกพรวดขึ้นเดินไปห้องอาบน้ำเคาะประตูกระจกเบาๆ
"เสี่ยวยี่ เสี่ยวยี่?"
"อะไรเล่า?"
เด็กน้อยตอบกลับอย่างรำคาญ
"อย่าแช่ในห้องน้ำนาน" โจวชิงฝานพูดอย่างมีหลักการ"ตอนนี้เป็ฤดูหนาวอาบแป๊บเดียวก็พอ อยู่ข้างในนานไปจะอึดอัด"
"ฉันรู้แล้ว"
ผ่านไปสักครู่ โจวชิงฝานได้ยินเสียงน้ำก๊อกหยุดไหลแล้วเด็กหนุ่มในชุดคลุมหลังอาบน้ำเสร็จก็เปิดออกมา
โจวชิงฝานคิดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มจะเปิดออกมาเร็วเลยหลบไม่ทันชนเข้ากับหน้าอกเด็กหนุ่ม
สายตาทั้งสองสบตากัน โจวชิงฝานนึกคิดในใจ ดอกไม้ที่โผล่พ้นจากน้ำดีๆ นี่เองเด็กหนุ่มที่ปกติก็มีดวงตาที่มีน้ำใสในดวงตาอยู่แล้วโดนไอร้อนอบเข้าไปยิ่งดูอิ่มน้ำมากขึ้นใบหน้าที่ขาวใสพวงแก้มที่แดงเหมือน่พระอาทิตย์ตกดิน ริมฝีปากสีซีดก็แลดูอวบอิ่ม
โจวชิงฝานมองจนตาค้างผ่านไปชั่วครู่ถึงดึงสติกลับมา
"นายนี่เกิดมาผิดท้องจริงๆ หลอกหลวงสายตาคนอื่นชัดๆถ้าบอกว่าเป็ผู้หญิงค่อยว่าไปอย่าง”
ป๋ออวิ๋นยี่กะพริบตาปริบๆ ผลักชายหนุ่มออกอย่างรวดเร็วดึงเชือกเสื้อคลุมที่เอวให้แน่นกว่าเดิมพูดด้วยน้ำเสียงเ็า
"ใครกันแน่ที่เกิดมาผิดที่อายุจะสามสิบอยู่แล้วยังเป็ตาแก่ที่ไม่สูงเท่าฉันเลย"
โจวชิงฝานจุกที่อกรู้สึกว่าตัวเองต้องเคลียร์เื่ความสูงกับเด็กหนุ่มให้ชัดเจน
"เสี่ยวยี่ นายพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะความสูงของฉันตอนนี้เป็ความสูงมาตรฐานชายที่เพอร์เฟคมาก181 เิเเป็ความสูงที่ผู้ชายหลายคน้านายดูตัวนายสิเพิ่งได้อายุสิบแปดก็สูง 187 แล้วจริงๆแบบนี้ไม่ปกตินะ
ป๋ออวิ๋นยี่ไม่พูดอะไร มือกอดอกพิงประตูห้องน้ำจ้องมองชายหนุ่มที่อธิบายจนหน้าของชายหนุ่มซีด
"อีกอย่างนะความสูงกับความแมนมันคนละเื่กันถึงฉันจะไม่สูงเท่าไหร่แต่ถ้าพูดถึงความเป็ชายในตัวฉันมากกว่า"
โจวชิงฝานหยุดพูดเงยหน้ามองคนตรงหน้า
"นายจ้องฉันทำไม" ป๋ออวิ๋นยี่ยักคิ้วเล็กน้อยพูดด้วยความเรียบเฉย"ไม่ใช่แค่ความสูง งัดออกมาของฉันก็ใหญ่กว่าของนาย"
อึ้งทึ่งความเป็ชายของโจวชิงฝานแสดงออกอย่างชัดเจนไม่มีผู้ชายคนไหนจะทนได้กับเื่เปรียบเทียบแบบนี้
"เด็กน้อยคำพูดคำจายิ่งใหญ่มาก!" ชายหนุ่มตอบกลับเสียงต่ำ
ป๋ออวิ๋นยี่ค่อยๆ ขยับเข้าหาชายหนุ่มทีละก้าวทีละก้าวโจวชิงฝานมองดวงตาที่ใสแป๋วของเด็กหนุ่มเขารู้สึกว่าตัวเขาแข็งเกินแข็งไปทั้งตัวไม่สามารถขยับเขยื้อนได้สุดท้ายหน้าอกทั้งสองคนก็ชนกัน ป๋ออวิ๋นยี่ยื่นหน้าไปข้างๆ ใบหูของชายหนุ่ม
"พี่ชายตอนฉันอายุแปดขวบรู้สึกว่า ขนาดใหญ่เล็กของฉันก็ไม่ต่างจากพี่นะ
โจวชิงฝานขนหัวลุกขึ้นมาคำนี้ไม่ใช่ความจริงแน่นอนแต่ว่าพูดเว่อร์ไปก็เว่อร์ไปบ้างแต่ก็มีความจริงอยู่บ้างบางส่วน
ั้แ่เด็กตอนช่วยด็กคนนี้อาบน้ำก็รู้แล้วว่าเด็กนี้ได้รับพร์มาจริงๆเขาได้แต่อึ้งในใจคิดไว้ว่าเด็กคนนี้พอโตขึ้นต้องไม่ธรรมดาแน่นอน แต่ก็คิดไม่ถึงมาสักวันหนึ่งพวกเขาจะตกอยู่ในสถานการณ์ความอึดอัดจากการเทียบความใหญ่เล็กนี้
ตอนเด็กเ้าเด็กนี่ก็เหมือนได้รับพรจาก์ถ้างั้นตอนโตแล้วก็...โจวชิงฝานรู้สึกว่าหากต้องเทียบใหญ่เล็กกันจริงๆเขาคงไม่มีความมั่นใจว่าจะชนะป๋ออวิ๋นยี่ได้
"นายอาบน้ำเสร็จแล้วใช่ไหม"
โจวชิงฝานเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเอาดื้อๆ
"อาบเสร็จแล้วนายก็รีบกลับห้องนายไปได้แล้วฉันก็จะอาบน้ำแล้วเหมือนกัน"
ป๋ออวิ๋นยี่ถอยหลังไปสองสามก้าว มัดเชือกที่ผูกเอวอีกรอบพูดด้วยความใจเย็น
"ฉันจะไปไหนก็ได้ ที่นี่มันห้องฉัน"
โจวชิงฝานเบิกตาโพลงด้วยความใ
"นายว่าอะไรนะ"
ป๋ออวิ๋นยี่เงยหน้าพูด
"ฉันบอกว่า นี่เป็ห้องนอนของฉัน"
"แล้วฉันพักห้องไหน" โจวชิงฝานชี้ที่ปลายจมูกตัวเอง
"ก็พักที่นี่เหมือนกัน"
"เสี่ยวยี่!" โจวชิงฝานพ่นลมหายใจดังเฮือกพยายามใจเย็นให้มากที่สุดพูดด้วยความใจเย็น
"ฉันรู้ว่านายไม่เคยได้รับความรู้เกี่ยวกับเพศมากนัก แต่นายโตขนาดนี้แล้วก็ควรเข้าใจได้แล้วทุกคนมีชีวิตส่วนตัว เราสองคนพักร่วมกันมันไม่สะดวก"
"เราก็เป็ผู้ชายด้วยกันอะ กลัวอะไร" ป๋ออวิ๋นยี่พูดแทรก
โจวชิงฝานพูดอะไรไม่ออก
"นายกลัวกลางคืนฉันรบกวนนายชักว่าวหรือไง"
โจวชิงฝานหน้าซีดไปสักครู่ สักพักก็เอ่ยกับเขา
"นายไม่เข้าใจ ไม่ใช่เื่แบบนี้?"
"ชิ ..." ป๋ออวิ๋นยี่เงยหน้าขึ้นสายตาเรียบเฉย
"ไม่มีอะไรที่ฉันไม่เข้าใจหรอก เพียงแต่ฉันไม่ชอบทำมันก็แค่นั้นเอง!"
โจวชิงฝานขมวดคิ้วถาม
"งั้นเราสองคน คงไม่ คงไม่นอนเตียงเดียวกันใช่ไหม?"
"ตาแก่เอ้ย ฝันไปเถอะ"
โจวชิงฝานมองใบหน้าที่สวยงามของคนตรงหน้า รู้สึกอยากฝันไปจริงๆ
"แล้วเรานอนกันยังไง?"
"ในห้องนอนมีสองเตียง นายไม่เห็นรึไง" ป๋ออวิ๋นยี่พูดเรียบเฉย
ป๋ออวิ๋นยี่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ออกไปคุยเื่บทหนังกับผู้กำกับ
โจวชิงฝานก็เข้าไปอาบน้ำ ่ที่กำลังจะหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำโทรศัพท์ในถุงกันน้ำที่แขวนอยู่ก็ดังขึ้น
"โหล?" ชายหนุ่มถอดกระดุมเสื้อไปด้วย เอาโทรศัพท์เหน็บตรงซอกคอไปด้วย
"ชิงฝาน" เสียงปลายสายเป็เสียงที่ตื่นตระหนกของฟู่หยีเหิน
"อืม? มีอะไร?"
"ตอนนี้นายอยู่ไหน?"
"เออ...." โจวชิงฝานมองดูรอบรอบกำลังคิดวิธีหาคำตอบ
"ฉันพักร้อนอะ"
970
