หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 98 คนคลั่งชา

หลังจากที่รู้ว่าพระชายาแท้จริงแล้วโทษว่าหลี่ชิงหมินเป็นคนทำให้องค์ชายในพระครรภ์ต้องตาย ผู้นำตระกูลหลี่ก็โกรธมาก เขาไม่อยากจะเชื่อว่าพระชายาที่แสนดีและน่าสงสารผู้นั้น แท้จริงแล้วมีความคิดเช่นนี้อยู่ แถมยังต้องการลงโทษตระกูลหลี่ของเขาด้วย นี่มันเกินไปหน่อยไม่ใช่หรือ? สถานการณ์ในตอนนั้น...ถ้าเขาไม่รู้ความจริงว่าบุตรชายของเขายังไม่ได้ตายจากไป คิดว่าเขาจะเสียใจขนาดไหน

ในเมื่อมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วและต้องยอมรับให้ได้ ทำไมพระชายายังต้องการลงโทษหลี่ชิงหมินหลังจากที่เขารอดกลับมาด้วย พระองค์คิดว่าบุตรชายของเขาควรจะตายไปพร้อมกับบุตรในครรภ์เลยหรือ? นี่เป็นความยุติธรรมแบบไหนกัน!!

มารดาที่เอาแต่ตีบุตรชายคนเล็กสงสารเขาจับใจ หลังจากนั้นไม้เรียวก็ถูกโยนทิ้งไปไกล มีเพียงการปลอบโยนเรียกขวัญกำลังใจด้วยการส่งอาหารดีๆไปให้เท่านั้น คนสกุลหลี่ก็เป็นเสียแบบนี้...ไม่มีใครไม่ห่วงใยความรู้สึกของชิงหมินจริงๆ นี่เป็นความสุขที่ชายหนุ่มชอบมาก เขาไม่รู้เลยว่าหลังจากแต่งงานไปแล้ว เขาจะยังได้รับความสุขสงบเช่นนี้หรือไม่

ถึงแม้ว่าครั้งหนึ่ง เขาจะเคยตามหวงซีเฉิงไปที่กองทัพ แต่สถานการณ์ในกองทัพกับในเมืองหลวงต่างกันโดยสิ้นเชิง หลี่ชิงหมินเกรงว่าสิ่งแวดล้อมจะทำให้ความสบายใจเหล่านั้นหายไป

หลังจากที่เกิดเรื่องไม่กี่วัน หลี่ชิงหมินที่เอาแต่กินๆนอนๆก็ต้องตื่นขึ้นกลางดึก เขาได้ยินเสียง “ฟวับ!!” และ “ตุบ!!” จึงได้ตื่นขึ้นมา โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าห้องของตนเองถูกโจรร้ายบุกเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร

ถ้าไม่ใช่เพราะ “ปีศาจสงคราม” ปรากฏตัวมาช่วยเหลือเอาไว้ เวลานี้บนเตียงของเขาก็อาจจะมี “บุรุษกักขฬะ” ผู้หนึ่งนอนอยู่ข้างกายไปแล้ว

หลี่ชิงหมินตกใจมาก เขาทั้งตกใจและโกรธด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่ความปลอดภัยของเขาถูกรุกล้ำเช่นนี้ คนที่ส่งโจรร้ายเข้ามาคงจะคาดหวังไปกับการทำลายชื่อเสียงของเขา ซึ่งหลังจากที่เกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้น ต่อให้มีสมรสพระราชทาน ก็ไม่รู้ว่าองค์จักรพรรดิเสียเองหรือไม่ที่จะสั่งประหารเขา

“คนของพระชายาหรือไม่?” หลี่ชิงหมินไม่อ้อมค้อม เขามองศพที่กองอยู่ใต้เท้าด้วยความรังเกียจ

ช่างเข้าใจเลือกบุรุษเสียจริง หากจะให้มาพรากชื่อเสียงและความบริสุทธิ์ของเขา ก็ควรจะเลือกคนที่มีใบหน้าดีๆหน่อยไม่ได้หรือ? ทำให้น่าเชื่อถือหน่อยเถอะว่าเขาพยายามเล่นชู้ก่อนแต่งเข้าเป็นภรรยาผู้อื่นน่ะ

ไอ้บุรุษหน้าบากและเต็มไปด้วยบาดแผลไฟไหม้นี้มันอะไร ถึงจะมีบาดแผลเหมือนกันกับหวงซีเฉิง แต่ใบหน้าของพระเอกเป็นเช่นนี้หรือ? อย่างไรเขาก็คือพระเอก ความหล่อเหลาและรัศมีที่เปล่งออกมา ทำให้ผู้คนมองข้ามบาดแผลนี้ไปได้ง่ายๆ

“อืม” ซีเฉิงตอบกลับ สายตาของเขามีประกายเหี้ยมโหดอยู่ในนั้นด้วย

“รังแกกันเกินไปแล้วจริงๆ” หลี่ชิงหมินก็เช่นเดียวกัน เดิมทีคิดว่าจะส่งสตรีเข้ามาจวนสกุลหวงเพื่อทำให้เขาเจ็บใจ คิดไม่ถึงว่าต้องการทำให้ถึงตายกันจริงๆ

“เจ้าไม่ต้องทำอะไร เรื่องนี้ให้ข้าจัดการ” ซีเฉิงยกมือหนาของเขาลูบหัวเล็กๆของชิงหมิน เขายังกระซิบบอก

“เจ้านอนต่อเถอะ ข้าจะไม่ปล่อยให้มีอะไรมาทำร้ายเจ้าได้” คำพูดที่หนักแน่นและสายตาของเขา มันทำให้หลี่ชิงหมินรู้สึกสะท้านในอก บุรุษผู้นี้จริงจังหรือ? เรื่องการแต่งงานของเขาก็จริงจังหรือไม่? หรือจะเป็นแค่ความต้องการชาจากเขาเท่านั้น 

ตอนนี้เขาสับสนมากจริงๆ

“ว่างๆก็ไปดูสิงโตน้อยของเจ้าบ้าง มันคงคิดถึงเจ้าทุกวัน”

“สิงโตน้อยอยู่ที่ค่ายทหาร คนนอกห้ามเข้าไม่ใช่หรือ?” ชิงหมินเลิกคิ้ว

“เจ้าถือเป็นนอกสำหรับกองทัพหรือ? ไปเถอะ ที่นั่นมีหลายคนที่อยากจะเจอเจ้า” หวงซีเฉิงยิ้มเอ็นดู 

เนื่องจากพวกเขาจะแต่งงานกัน ซีเฉิงไม่สามารถทำผิดธรรมเนียมด้วยการมาที่สกุลหลี่เพื่อพบคนรัก หรือเชิญชิงหมินไปที่จวนสกุลหวง ดังนั้นสถานที่ที่พวกเขาจะพบเจอกันได้อย่างเปิดเผยอีกที่ ก็เหลือแค่ที่กองทัพแล้ว

คงไม่มีใครคิดอุตริว่าชิงหมินนัดพบกับเขาที่กองทัพเพื่อลอบทำเรื่องเสียหายหรอก ที่นั่นผู้คนมากมาย และมีกฎของกองทัพที่เข้มงวด ที่ผ่านมา...เขาคิดถึงเจ้าเด็กตัวแสบเหลือเกิน น่าเสียดายที่สามารถมองผ่านวิญญาณร้ายรอบๆเท่านั้น หากชิงหมินไปที่กองทัพ เขาจะได้ถือโอกาสนั้นไปพบคนตัวเล็กด้วย

“เช่นนั้นข้าจะหาโอกาสไปที่นั่น....”

“อืม ดี” เพราะหลายคนที่ต้องการเจอเจ้า มีข้าอยู่ในนั้นด้วย....

“แล้วที่ท่านบอกว่าจะจัดการเรื่องนี้...” ชิงหมินมองไปยังศพคนตายด้วยสายตาเฉยเมย

“ของของใครก็ต้องส่งคืนเจ้าของสิ” 

ซีเฉิงแค่นหัวเราะก่อนจะคว้าคอคนชั่วกระโดดออกไป ในเมื่อเขาได้นัดหมายกับชิงหมินแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่เขาจะต้องอยู่ที่นี่ต่อ

นอกจากงานในกองทัพที่ต้องจัดการ เขายังต้องจัดการปัญหาในตระกูลหวงให้เรียบร้อยก่อนแต่งภรรยาด้วย หลี่ชิงหมินชื่นชอบความสบาย เขาไม่สามารถปล่อยให้ตระกูลหวงสร้างปัญหาให้คนหลังแต่งเข้ามาได้ ส่วนเรื่องที่พระชายากำลังต้องการทำ...เชื่อเถอะว่านางมีเวลาเล่นสนุกอีกเพียงไม่นานเท่านั้น

ถึงแม้ว่าหลี่ชิงหมินจะอยากเห็นด้วยตาของตนเองว่าพระชายาได้รับ “ของคืนไป” แล้วจะรู้สึกเช่นไรบ้าง นางจะแสดงออกเช่นไร แต่เขาก็ไม่มีโอกาสได้รับรู้ แถมยังไม่มีข่าวแพร่ออกมาจากพระราชวังด้วย ราวกับว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น หากเขาไม่ได้รับจดหมายจากหวงซีเฉิงที่บอกว่า พระนางได้รับของคืนแล้วก็ดีใจมาก ชิงหมินคงจะคิดว่าเขาไม่ได้เอาของชิ้นนั้นไปส่งถึงพระชายาแล้ว

อันลี่ถิง สาวน้อยผู้น่ารักของเขาก็น่าสงสารไม่แพ้กัน ตระกูลอันเสียผลประโยชน์ไปมากช่วงสงครามที่ผ่านมา ดังนั้นพวกเขาจึงต้องการส่งนางออกไปแต่งกับขุนนางที่ทำกิจการเกี่ยวกับการค้าขาย เพื่อให้ได้สินสอดจำนวนมหาศาล แลกกับการมอบเส้นสายตระกูลอันให้พวกเขาได้หยิบยืมชื่อไปใช้

ถึงแม้ว่านางจะไม่ต้องการแต่งงานก็เถอะ ทว่า...บุตรีเป็นเครื่องมือของบิดามารดา มันเป็นเช่นนี้มาตลอด ต่อให้อันลี่ถิงจะไม่มีเสน่ห์แบบที่บุรุษต้องการ แต่คนฉลาดจะเลือกที่ตระกูลของนางมากกว่าเสน่ห์ที่ว่านั่น

เนื่องจากพวกเขาสามารถหาสาวงามจากที่ไหนก็ได้ ยิ่งที่หอโคมแดง มีสตรีมากมายที่รู้วิธีเอาอกเอาใจบุรุษ ขอเพียงใช้จ่ายเงินเล็กๆน้อยๆบางครั้งบางคราว พวกเขาก็รื่นรมย์ไปกับมันได้แล้ว

ดังนั้นเด็กสาวจึงได้ส่งจดหมายมาถึงเขา รบกวนเขาเรื่อง “ชา” ระดับสูงที่ตระกูลหลี่มีในครอบครอง หลี่ชิงหมินรู้ว่าชาระดับสูงที่อันลี่ถิงหมายถึงไม่ใช่ชาพิเศษ นางยังคงเป็นน้องสาวที่ดี นางไม่ไว้ใจคนอื่นเกี่ยวกับชาต้อนรับแขก จึงเสนอเป็นชาจากสกุลหลี่แทน

ซึ่งบิดามารดาของพวกนางย่อมต้องเห็นชอบ การได้เป็นสหายกับ “ว่าที่ภรรยาของแม่ทัพใหญ่” ไม่ใช่เรื่องผิด หากพวกเขาแต่งภายหลังจากหลี่ชิงหมินแต่งงาน การเชิญชายหนุ่มมายังต้องเชิญมาร่วมงานในตำแหน่งสูงเทียบเท่ากับองค์หญิงผู้หนึ่งเลย ดังนั้น...ในตอนที่ตำแหน่งยังไม่เลื่อนขึ้นไป ถ้าพวกเขาสนิทสนมกันเพิ่มได้อีกหน่อย อนาคตก็จะดีต่อตระกูลอันด้วย

ชาตระกูลหลี่จึงถูกอนุญาตด้วยประการนี้เอง

แต่...น้องสาวที่รักแต่งงานทั้งที หลี่ชิงหมินจะไปแบบธรรมดาๆได้อย่างไร เขาตั้งใจที่จะเตรียมพวกมันอย่างมาก กระทั่งถ้วยชาก็ยังไปกว้านซื้อเพื่อให้ออกมาเป็นรูปแบบเดียวกันหมด เขาต้องการขนอุปกรณ์ที่เกี่ยวกับชาไปร่วมงานแต่งด้วยตนเอง และชาที่เขาเลือกในครั้งนี้ก็คือ “ชาจวี๋ฮวาพิเศษ (ดอกเก็กฮวย)” ซึ่งถูกเตรียมเอาไว้เป็นจำนวนมากตั้งแต่ตอนที่เขาอยู่ในกองทัพแล้ว

ชาจวี๋ฮวาพิเศษทำได้ง่ายที่สุด แต่มีประโยชน์สำหรับงานเลี้ยงฉลองเช่นนี้ เนื่องจากสรรพคุณของมันที่ช่วยบำรุงหัวใจ สร้างภูมิคุ้มกันให้กับร่างกาย และยังช่วยในเรื่องระบบย่อยอาหาร ในงานเลี้ยงใหญ่โตนี้ต้องมีอาหารเตรียมเอาไว้มากมาย แขกเหรื่อที่เข้าร่วมงานจะต้องได้ดื่มกินไม่น้อยแน่

หากปล่อยเอาไว้อย่างนั้น บางคนกลับไปที่จวนแล้วจะรู้สึกปวดท้องเอาได้ แต่ชาจวี๋ฮวาพิเศษต่างออกไป แน่นอนว่าการดื่มชาจวี๋ฮวา ต่อให้ไม่ได้กินอาหารมากมายก็ยังมีประโยชน์ ช่วยเรื่องระบบย่อยอาหารหมายถึงช่วยทั้งระบบ ไม่ว่าจะเป็นกระเพาะอาหาร ลำไส้ และอื่นๆ เป็นการปรับสมดุลในร่างกายครั้งใหญ่ จะช่วยให้ผู้ที่แน่นอกจากการเป็นกรดไหลย้อน หรือผู้ที่ลำไส้ไม่ค่อยดี ปรับมาทำงานได้ดีขึ้น

ส่วนสาเหตุหลักๆที่เขาเลือกชาจวี๋ฮวาพิเศษนี้ เป็นเพราะเขาต้องการบำรุงกำลังวังชาให้กับอันลี่ถิงและสามีของนาง

ต่อให้บอกว่าไม่อยากแต่ง แต่เมื่อแต่งเข้าไปแล้วก็ต้องทำหน้าที่ของตนเองให้ดี ถ้าในค่ำคืนแรกมีความคึกคักและน่าประทับใจ คงจะทำให้สามีไม่หลุดมือไปไหนได้ง่ายๆ หลี่ชิงหมินต้องการผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมนั้น เขาอยากให้น้องสาวของเขามีความสุขกับครอบครัวใหม่จริงๆ

วันงานแต่ง อันลี่ถิงตัวน้อยของเขางดงามมาก ชิงหมินถูกเชิญไปอย่างลับๆเพื่อพบกับเด็กสาวขี้อาย นางอยู่ในชุดแดงขณะที่รอเจ้าบ่าวมารับไป ชิงหมินอยู่ฝ่ายเจ้าสาว เช่นนั้นต้องรอรับรองแขกเหรื่อจากฝ่ายบุรุษ และชาจวี๋ฮวาของเขาก็จะเอาไว้ต้อนรับแขกในเวลานั้น

สำหรับคนใหญ่คนโตที่เข้าร่วมพิธีการ พวกเขาต้องไปรออยู่ที่จวนฝ่ายเจ้าบ่าว ดังนั้นชิงหมินจึงสามารถหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจจำนวนมากได้ อย่างน้อยๆตระกูลอันก็ต้อนรับเขาค่อนข้างดี

ชิงหมินได้รับเชิญอยู่ด้านหน้า เขากำลังรอทำหน้าที่ของตนเองอย่างตั้งใจ ใช้เวลาไม่นานก็ได้ฤกษ์ที่เจ้าบ่าวมาที่นี่กันแล้ว แม้ว่าอันลี่ถิงจะเป็นเด็กสาวที่ไม่เป็นที่น่าสนใจในหมู่เด็กๆรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่บรรดาผู้ใหญ่ที่มายังต้องให้เกียรติตระกูลอันอยู่ ดังนั้นจึงมีคนมากมายปรากฏตัวขึ้น

ท่ามกลางคนเหล่านั้น ชิงหมินได้เห็นคนที่โดดเด่นที่สุดอยู่ในกลุ่มด้วย ท่าทางที่แปลกแยกของเขา รวมถึงท่าทางที่คนรอบๆตัวเขาทำให้เขาแปลกแยกนั้นทำให้ชิงหมินลอบปิดปากหัวเราะ เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนๆนี้จะเข้าร่วมงานเลี้ยงนี้ด้วย

“นะ นั่น นั่นแม่ทัพใหญ่หรือ?”

“ท่านแม่ทัพใหญ่มาที่นี่กับขบวนพ่อสื่อหรือ?”

“ความสัมพันธ์ของแม่ทัพใหญ่และคุณชายกุยเป็นอย่างไร?”

“แม่ทัพใหญ่ไม่เคยเข้าร่วมงานแต่งผู้ใดมาก่อน นี่ช่างแปลกประหลาดเกินไปแล้ว พวกเขาคงจะสนิทกันหน้าดู”

“แต่ว่าข้า....ท่าทางของพวกเขามันแปลกๆอยู่นา...” มีหลายคนที่ตื่นเต้น แต่ก็มีหลายคนที่มองออกว่าสถานการณ์นี้มันน่ากระอักกระอ่วนแค่ไหน

การที่แม่ทัพใหญ่ผู้ไม่เข้าขากับผู้ใดอยู่ในขบวนของฝ่ายชายนั้นเป็นการให้เกียรติตระกูลอันและกุยเป็นอย่างมาก ที่ผ่านมา..ไม่ว่าจะงานเลี้ยงใดๆ ขนาดเชื้อพระวงศ์จงใจส่งเทียบเชิญก็ยังถูกปฏิเสธทั้งหมดเนื่องจากเหตุผลทางกองทัพ แต่การปรากฏตัวของเขาในวันนี้คือสิ่งใด?

ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามา นอกจากชุดสีดำที่เคยใส่แล้ว วันนี้เขาก็ยังสวมใส่ชุดสีน้ำเงินเข้มแทน นี่ก็เพื่อให้เกียรติเจ้าของงานทั้งสองตระกูลด้วย ถือเป็นความเมตตาของปีศาจแล้ว

“ท่านมาได้อย่างไร” เห็นคนเดินเข้ามาหาตนเองอาดๆ หลี่ชิงหมินก็เอ่ยถามขึ้น 

เจ้าแม่ทัพใหญ่ผู้นี้ถูกเชิญมาเป็นพ่อสื่อ แต่เขาไม่ทำงานการใดๆของตนเองเลย เพียงเดินมาแล้วหยุดอยู่ข้างเขาเท่านั้น ไม่แปลกที่ชิงหมินจะเอ่ยถามเช่นนี้

“ข้ามาให้เกียรติงานแต่งน้องสาวของเจ้า”

“หือ?”

“เจ้าไม่ได้ทุ่มเทชามากมายพวกนี้เพื่อผู้อื่นหรอกหรือ? ลำพังแค่เจ้าคนเดียวคงไม่ทำให้สถานะฮูหยินของคุณหนูอันสูงขึ้นมากหรอก อย่างไรก็ต้องมีข้าร่วมด้วย”

หลี่ชิงหมินไม่คิดเลยว่าคำตอบที่เขาได้รับจะเป็นเช่นนี้ เขาเงยหน้ามองคนตัวสูงที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว

“อีกอย่าง...ชาที่ข้ายังไม่ได้ดื่ม เจ้าจะมอบให้คนอื่นดื่มก่อนข้าได้อย่างไร” สายตาเข้มงวดของหวงซีเฉิงทำให้ชิงหมินต้องเก็บสายตาของเขากลับมา

เจ้าคนผู้นี้ก็แค่คลั่งไคล้ชาเหมือนเดิม เขาอุตส่าห์ใจสั่นไปกับคำพูดที่ใส่ใจเหล่านั้นแล้วเชียว....

……………………………………………..