บัลลังก์ของหมั้น (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 18 ช่วยชีวิต (2)

        สถานการณ์ในตอนนี้ไม่เอื้อให้เขามีเวลาได้คิดมาก เขาหันไปแทงเข้าที่หัวใจทหารหน่วยกล้าตายคนหนึ่งจนล้มลง ถอนหายใจเล็กน้อยแล้วยิ้มพลางพูดอย่างจนปัญญา “ใช่ว่าข้าไม่ยินดี...แต่แม่ทัพเผิงลองถามใจดู หากท่านแม่ทัพอยู่ รับมือกับพวกคนที่สู้ไม่คิดชีวิตพวกนี้ไหวหรือ”

        “ข้า...”

        ในใจเผิงเฟยกุยไม่ยินยอม ตอบไปตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับพูดต่อไม่ได้อีก อย่างไรเสียฝีมือของเขาก็เป็นรองมู่ชิวอยู่หลายขั้น หากมู่ชิวอยู่ถ่วงเวลาคนพวกนี้ ส่วนตนกลับไปรายงาน เกรงว่ายังจะพอมีโอกาสรอด แต่ถ้าเขาอยู่ เกรงว่ายังไม่ทันได้ทำอะไรมากก็ต้องถูกทหารหน่วยกล้าตายพวกนี้สับจนแหลกละเอียด เมื่อถึงตอนนั้นเกรงว่ามู่ชิวก็ยากจะเอาตัวรอดได้

        “ท่านแม่ทัพรีบกลับไปเถอะ ข้าเป็นห่วงแม่ทัพใหญ่ ถ้าทางนี้ลงมือแล้วก็ใช่ว่าพวกเขาจะไม่ลงมือทางนั้น...”

        มู่ชิวเห็นเขายังลังเลจึงพูดเกลี้ยกล่อมอีก เผิงเฟยกุยกัดฟันหวดดาบลง ขณะพูด ทันใดนั้นกลับถูกมู่ชิวผลักอก

        ฝ่ามือนั้นเต็มแรงหนักแน่น ทว่าอ่อนโยนไม่ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดแม้สักนิด ก็แค่ร่างกายกระเด็นออกไปหลายจั้งอย่างควบคุมไม่ได้ มู่ชิวตวัดกระบี่ขวางคนชุดดำหลายคนที่จะไล่ตามพลางตวาดเสียง “ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังแล้ว ไปก่อนค่อยว่ากัน!”

        เผิงเฟยกุยกัดฟัน ในที่สุดก็รีบสาวเท้าอย่างทุลักทุเลออกนอกหุบเขา พอเห็นเงาของเผิงเฟยกุยไกลออกไปแล้ว สีหน้าของมู่ชิวกลับซีดเผือดไร้สีเลือดในพลัน รีบยกมือปิดปาก แต่กลับยังคงมีของเหลวสีแดงไหลออกมาจากหว่างนิ้ว

        “ท่านอ๋อง...”

        แววตาของมู่ชิวเจือไปด้วยรอยยิ้มขมขื่นอย่างจนปัญญา เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา กระบี่ในมือยังคงแน่วแน่ไม่เปลี่ยน เรี่ยวแรงค่อยๆ เสื่อมถอยลง ลมหายใจในยามนี้ก็เริ่มหนักหน่วง เบื้องหน้ามีหมอกดำจางๆ ปกคลุมเป็นระลอก ทำได้เพียงสู้ต่อไปตามสัญชาตญาณ

        เขาเองก็เพิ่งเข้าใจตอนก่อนเข้าหุบเขา ถ้าคนพวกนั้นตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะลงมือฆ่าท่านอ๋อง อันที่จริงคนที่ต้องรับมือด้วยเป็นคนแรกกลับเป็นเขา เพราะตราบใดที่เขายังอารักขาอยู่ข้างกายท่านอ๋อง ย่อมเป็นการยากที่พวกเขาจะทำร้ายท่านอ๋องได้ เขาต้องล้มลงเท่านั้นคนพวกนั้นถึงจะลงมือกับท่านอ๋องได้อย่างสบายใจ

        หากช้าเร็วก็ต้องมีการต่อสู้เช่นนี้ เขายอมให้เกิดในที่ที่ท่านอ๋องมองไม่เห็น ดังนั้นแม้เขาจะคิดได้ว่าต้องมีการต่อสู้แบบนี้เกิดขึ้น เขาก็ไม่เคยเห็นแย้งใดๆ ต่อคำสั่งนี้ อย่างไรเสียพวกเขาก็ยังอยู่ในอาณาเขตแคว้น ซ่งจื่อเซวียนไม่มีทางลงมืออย่างเปิดเผยแน่นอน กองกำลังที่ใช้ได้มีจำกัด ส่วนเขายิ่งกำจัดได้มากเท่าไร ทางท่านอ๋องก็จะยิ่งปลอดภัย...

        ตอนนี้...ทำได้เพียงฝากความหวังไว้ที่แม่ทัพเมิ่งกับแม่ทัพเผิง คุมท่านอ๋องให้ได้ ไม่ปล่อยให้กระทำการบุ่มบ่าม

        ร่างกายแทบจะไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเหนื่อยล้าแล้ว มีเพียงความอ่อนเพลียที่ฝังลึกถึงกระดูกได้ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น ไม่มีการระงับจากกำลังภายใน พิษที่อยู่ในร่างกายเริ่มออกฤทธิ์อีกครั้ง มู่ชิวกลับไม่มีเวลาสนใจเลือดที่ทะลักออกจากมุมปากอีก ใช้กระบี่พยุงกึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างทุลักทุเล ปล่อยให้คมดาบพวกนั้นฟันลงมาที่ศีรษะ สายตาเด็ดเดี่ยวแน่วแน่อย่างที่แทบจะปล่อยวางได้แล้ว

        อันที่จริงเป็นเช่นนี้ก็ดี ไม่ต้องตายด้วยพิษหงรัญจวน ท่านอ๋องก็ไม่ต้องโทษตัวเองเพราะเรื่องในอดีตเหล่านั้น ก็แค่รู้สึกเสียดายเล็กน้อย แค่อยาก...เห็นหน้าท่านอ๋องของเขาอีกสักครั้ง เพื่อตั้งใจขอโทษให้ดีที่เขาผิดคำสัญญา...

        “มู่ชิว!”

        ขณะที่กำลังจะหมดสติ ทันใดนั้นมู่ชิวก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคย แม่ทัพเผิงไม่มีทางกลับไปเร็วขนาดนี้ เขาหัวเราะออกมาด้วยความผิดหวัง เย้ยหยันตัวเองที่เกิดภาพลวงตาอันอ่อนแอเช่นนี้ได้ อาวุธที่อยู่เหนือศีรษะกลับถูกกระบี่เล่มหนึ่งปัดออกอย่างโหดเหี้ยม มือแกร่งจับข้อมือของเขาไว้แน่น กระชากตัวเขาขึ้นหลังม้าพลางกอดเขาไว้ในอ้อมกอดอย่างมั่นคง ถึงขนาดที่ยังมีสมาธิเหลือมาป้อนยาใส่ปากของเขาหนึ่งเม็ด “มู่ชิว พวกเราสัญญากันไว้แล้ว เจ้าคิดจะทิ้งข้าไปทั้งแบบนี้จริงๆ หรือ เจ้าทำเช่นนี้ใจดำเหลือเกิน!”

        “ท่านอ๋อง...”

        สติของมู่ชิวเลือนรางเต็มที รู้สึกได้ถึงแรงกอดที่มีพลังจากด้านหลัง รู้สึกสบายใจขึ้นมาไม่น้อย เริ่มเกิดความคิดอยากหลับไปโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น ยาเม็ดนั้นคนละชนิดกับที่ปกติเขากิน ออกฤทธิ์เร็วมาก เพิ่งกินเข้าไปไม่นานก็รู้สึกว่าเลือดลมในอกค่อยๆ สงบลง สติที่เดิมทีเลอะเลือนราวกับตื่นตัวตามมา เขาไอเล็กน้อยแล้วยิ้มพลางพูด “ท่านอ๋องไม่รู้จักเชื่อฟังจริงๆ บอกแล้วว่าห้ามตามมา แต่กลับบุ่มบ่ามเข้ามาในหุบเขาแบบนี้...”

        “ดูจากสถานการณ์ของพวกเราสองคนในตอนนี้ คำพูดที่ว่าบุ่มบ่ามไม่รู้ควรจะให้ใคร”

        ซ่งจื่อเฉินยิ้มเหยียด รัดแขนของเขาแน่นขึ้นราวกับเป็นการลงโทษ กระบี่ยาวในมือฟันคนชุดดำไปหนึ่งคนอย่างโหดเหี้ยม ทักษะขี่ม้าของเขาคล่องแคล่วนานแล้วตั้งแต่ทำสงครามหลายครั้งเมื่อชาติก่อน คุมม้าให้วิ่งบนเส้นทางขรุขระแบบนี้ได้ราวกับวิ่งบนพื้นราบ พอเห็นคนชุดดำในหุบเขาตายหมดแล้วจึงดึงบังเหียนหันม้ากลับ “ไป อยู่ที่นี่นานไม่ได้ กลับไปก่อนค่อยว่ากัน!”