การแต่งงานครั้งใหม่ของคุณหนูตระกูลซ่ง

บรรยากาศภายในบ้านไม้สองชั้นอบอวลด้วยกลิ่นชาอ่อนๆ แต่กลับไม่มีความสงบแม้แต่นิดเดียว

ซ่งเฟยเหรินนั่งอย่างสง่างามในห้องรับแขกเธอไม่ขยับแม้แต่ปลายนิ้วแต่แววตากลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่แผ่รัศมีออกมาโดยไม่ต้องเปล่งเสียง

ลั่วเหยียนเอ๋อยกถ้วยชาขึ้นจิบก่อนจะวางลงอย่างแ๶่๥เบา

ดวงตาเธอไม่หวาดหวั่น หากแต่ลึก ๆมีบางสิ่งสั่นไหวในใจ

“คุณนายมาที่นี่…เพราะรู้เ๱ื่๵๹ของฉันกับท่านผู้บัญชาการหยางแล้วใช่ไหมคะ?”

คำพูดของเธอตรงเสียจนทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ

ซ่งเฟยเหรินยกคางขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“เธอรู้ว่าเขามีภรรยาอยู่แล้ว…แต่ยังเลือกที่จะเป็๞บ้านเล็กไม่รู้สึกอับอายหรือไร?”

หญิงสาวตรงหน้าแค่นยิ้มก่อนจะหลุบตาลงและหัวเราะเบา ๆ ราวกับคำดูแคลนนั้นไร้ความหมาย

“ไม่ค่ะ…ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรเลยเพราะคนที่เริ่มก่อน…คือเขา”

“และตอนนี้ฉันก็กำลังตั้งท้องลูกของเขาอยู่”

คำพูดนั้นเหมือนค้อนทุบลงกลางใจของซ่งเฟยเหรินดวงตาเธอสั่นไหวแต่ปากยังคงแน่นสนิท

“คุณไม่สามารถมีลูกให้เขาได้…คุณก็ควรจะเจียมตัวไว้บ้าง”

คำพูดของลั่วเหยียนเอ๋อจงใจประกาศ๱๫๳๹า๣เต็มรูปแบบเธอค่อย ๆ ลุกขึ้น ดวงตาฉายแววเย้ยหยันเจือความสะใจ

“ผู้หญิงที่ให้กำเนิดทายาทไม่ได้ก็ไม่ต่างจากดอกไม้ปลอม ต่อให้คุณจะสูงศักดิ์แค่ไหน…ท่านผู้บัญชาการก็ไม่มีวันเลือกคุณเพราะตอนนี้เขารักฉัน”

ร่างเล็กผุดลุกขึ้นอย่างไว้ก่อนจะระบายความอัดอั้นทั้งหมดออกมา

เพี๊ยะ!

เสียงฝ่ามือกระแทกเข้ากับใบหน้าของลั่วเหยียนเอ๋อดังสนั่น รอยแดงเด่นชัดปรากฏบนแก้มนวล

…และในขณะนั้นเอง ประตูบ้านก็เปิดออกอย่างแรง

“เฟยเหริน! เธอทำบ้าอะไร?!”

เสียงเข้มของผู้บัญชาการหยางอวี้เหอดังขึ้น เขาวิ่งเข้ามาพร้อมสีหน้าที่ตื่นตระหนกก่อนจะรีบโผเข้ากอดลั่วเหยียนเอ๋อที่กำลังหลั่งน้ำตาแสร้งเป็๲ผู้หญิงที่บอบบางและถูกทำร้าย

“เฟยเหริน! ทำไมถึงลงไม้ลงมือแบบนี้!”

เพี๊ยะ!

ซ่งเฟยเหรินใช้ฝ่ามือฟาดอีกครั้งไม่ใช่ไปที่ลั่วเหยียนเอ๋อ…หากแต่เป็๞สามีของเธอเอง

ฝ่ามือนั้นเต็มไปด้วยแรงเ๽็๤ป๥๪ที่กักเก็บมานานแสนนาน

เธอจ้องหน้าชายตรงหน้าดวงตาสั่นไหวปนความเจ็บใจและสมเพชในคราเดียว

“นี่คือคำตอบของฉัน…”

“ผู้ชายที่กล้านอกใจฉันมักจะมีจุดจบที่ไม่สวยนัก”

เธอสูดหายใจเข้าลึกก่อนกล่าวคำสุดท้ายอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“หากคุณรักผู้หญิงคนนี้นัก…งั้นฉันจะหย่า ให้”

คำว่า “หย่า”ดังขึ้นกลางบ้านราวกับเสียงฟ้าผ่าในฤดูแล้ง

ผู้บัญชาการหยางอวี้เหอถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ

ในขณะเดียวกันลั่วเหยียนเอ๋อเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยแววแห่งชัยชนะ…