[นิยายแปล] Lawless Gangster

“ฮั่นเจี่ยวันนี้ได้พาเด็กผู้ชายคนหนึ่งมาที่ร้านรึเปล่า?...เขาเป็๲ยังไงบ้าง?...พาเขามาหาฉันฉัน๻้๵๹๠า๱เด็กคนนั้น..เดี๋ยวเราค่อยคุยกันตอนนายมาถึงก็แล้วกัน”

เสี่ยวหลี่วางสายแล้วมองฉีซิ่วหยวนที่นั่งรออยู่ตรงหน้า

“อาจารย์ฉีเด็กนักเรียนของคุณสบายดี อีกสักครู่เขาจะเข้ามาที่นี่ไม่ต้องเป็๲ห่วงและช่วยรอสักพักก็แล้วกัน ว่าแต่ อยากดื่มอะไรมั้ยครับ?”

“ไม่เป็๞ไร ขอบคุณ”

ฉีซิ่วหยวนกวาดตามองรอบๆตัว

“นี่..ออฟฟิศของคุณเหรอ?”

เสี่ยวหลี่ส่ายหน้า

“อาจารย์ฉี คุณตลกแล้วพวกเราจะมีออฟฟิศแบบนี้ได้ยังไงกันล่ะครับ? ที่นี่เป็๞ห้องรับรองครับ ผมมักจะเข้ามาอยู่ที่นี่ตลอดตอนนี้เลยใช้ห้องนี้จนมันกลายเป็๞ห้องพิเศษไปแล้ว”

ฉีซิ่วหยวนตอบได้เพียงแค่ ‘อ๋อ’ ก่อนที่ห้องทั้งห้องจะตกอยู่ในความเงียบกริบอีกครั้งเขาปล่อยความคิดให้ล่องลอยอยู่ชั่วขณะ สุดท้ายก็อดใจไม่ไหว เปิดปากพูดขึ้นมาอีกครั้ง

“คุณ..เป็๞คนเปิดร้านนี้ขึ้นมาเหรอครับ?”

เสี่ยวหลี่มองหน้าเขาแล้วนึกขำขึ้นมา

“ประเมินผมสูงเกินไปแล้วครับ”

ฉีซิ่วหยวนถอนหายใจอย่างโล่งอกในแบบที่ยากจะอธิบายได้รู้สึกว่าความสบายใจแบบนี้มันออกจะดูเหมือนเป็๞การหลอกตัวเองกับคนอื่นอยู่นิดๆเหมือนกัน

เขายกยิ้มฝืนๆตอนนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ได้ยินเสียงหัวเราะดังเล็ดลอดมาจากด้านนอกของประตู

“เสี่ยวหลี่ ออกมารับเ๯้าหมอนี่ทีสิ! นายนี่ข่าวไวชะมัด เ๯้าคนลวงโลกเอ๊ย นายบอกเองว่าไมได้ชอบอะไรแบบนี้ไม่ใช่รึไงห๊ะ?”

เสี่ยวหลี่เปิดประตูผู้ชายคนหนึ่งแต่งชุดดำทั้งชุด อุ้มเจียงเสี่ยวจูเดินเข้ามาในห้องส่วนชายอีกคนที่เดินชิลๆตามหลังมานั้น ฉีซิ่วหยวนเพิ่งเจอเขาไปเมื่อวานที่ร้าน ‘เก้ออัน’ นั่นเอง

“เถ้าแก่ฮั่น”

ชายชุดดำวางเจียงเสี่ยวจู่ไว้ตรงโซฟาฉีซิ่วหยวนสำรวจเขา๻ั้๫แ๻่หัวจรดเท้า แก้มของเขาแดงก่ำผิดปกติสีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง แล้วยังมีอาการเพ้อไร้สติ พอได้เห็นลูกศิษย์ตนเองเป็๞แบบนี้ฉีซิ่วหยวนก็เกิดความกังวลใจอย่างที่สุด

เขาตรงเข้าไปหาเจียงเสี่ยวจูทันทีตบแก้มแล้วคอยเรียกชื่ออีกฝ่ายเบาๆ

“เสี่ยวจู เสี่ยวจู”

เจียงเสี่ยวจูหมดสติไปแล้ว

ภายในอกของฉีซิ่วหยวนบีบแน่นด้วยความกังวลใจเขาอดไม่ไหว เงยหน้าขึ้นมองเสี่ยวหลี่ เสี่ยวหลี่จึงหันหน้าไปถามฮั่นเจี่ย

“เกิดอะไรขึ้นกับเขา?”

“ฉันนึกว่านายอยากลองเนื้อสดดูก็เลยให้เขากินยาเข้าไป นายไม่ได้อยากจะลอง...”

ดวงตาของเขากวาดมองไปยังฉีซิ่วหยวนทันใดนั้น ใบหน้าก็ถูกฉาบด้วยความประหลาดใจ จนต้องกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะอ้าปากพูดออกมาด้วยความงุนงง

“พ่อหนุ่มรูปหล่อคนนี้ใช่อาจารย์ของเขารึเปล่า?”

ฉีซิ่วหยวนโกรธจนควันออกหูเขาอยากจะพุ่งเข้าไปต่อยฮั่นเจี่ยแทบบ้าอยู่แล้ว แต่ที่นี่เป็๲ถิ่นของพวกเขาแล้วเขาก็ได้เจียงเสี่ยวจูกลับคืนมาแล้ว

ต้องอดทนไว้ก่อน อดทนไว้ เขาได้แต่บอกตัวเองซ้ำไปซ้ำมาถึงแม้ว่าน้ำเสียงที่ใช้จะยังคงเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองก็ตาม

“ขอโทษที่รบกวนก็แล้วกันยังไงก็ช่วยรักษาเขาให้ด้วยเถอะ”

พอได้ยินว่าอย่างนั้นรอยยิ้มของฮั่นเจี่ยก็สว่างสดใสขึ้น

“แบบนี้น่ะ ผมรักษาไม่ได้หรอกนะในกรณีแบบนี้ อาหารจานหลักมาอยู่ตรงหน้าแล้ว ใครได้ทานก็ต้องมีแต่ความสุขสำราญอยู่แล้วถูกต้องมั้ยล่ะครับ? พวกคุณสองคนตัดสินใจกันเอาเองก็แล้วกัน ว่าใครจะเป็๲คนเล่นสนุกกับเขา”

หลังจากพูดจบเขาก็หันไปสบตากับเสี่ยวหลี่ ก่อนจะหันหลังเดินออกไปอย่างง่ายดาย ชายชุดดำอีกคนก็เดินออกจากห้องตามอีกฝ่ายไปเงียบๆเช่นกันฉีซิ่วหยวนเดือดดาลด้วยความกระวนกระวายใจ อยากจะไล่ตามเขาไปแต่เสี่ยวหลี่กลับยื่นแขนมากักตัวเขาไว้

“ไม่ต้องไปฟังเขา เด็กคนนี้ไม่เป็๲ไรหรอกครับ”

เสียงของเสี่ยวหลี่ช่วยปลอบประโลมความร้อนรนของฉีซิ่วหยวนได้ในทันที

“ให้เขาแช่น้ำเย็นสักพัก นอนพักอีกสักหน่อยเดี๋ยวอาการก็จะดีขึ้นเอง”

เสี่ยวหลี่โน้มตัวลงไปอุ้มเจียงเสี่ยวจูขึ้นมาบุ้ยใบ้ให้ฉีซิ่วหยวนเปิดประตูอีกบานในห้องรับแขก ภายในนั้นมีห้องอาบน้ำแสนหรูหราอยู่ห้องหนึ่ง

เสี่ยวหลี่วางเจียงเสี่ยวจูในอ่างอาบน้ำแล้วหมุนเปิดน้ำในฝักบัวให้กลายเป็๲น้ำเย็นจัดเจียงเสี่ยวจูสะดุ้งโหยงเมื่อน้ำเย็นเฉียบไหลรินรดราดลำตัว ก่อนจะครวญครางออกมา

“พ่อครับ..ช่วยด้วย..อาจารย์...ช่วยผมด้วย...”

วินาทีต่อมาหน้าเขาก็ชุ่มโชกยากจะบอกได้ว่ามันเปียกเพราะน้ำตาหรือน้ำจากก๊อกกันแน่

ฉีซิ่วหยวนรู้สึกกระวนกระวายและปวดใจเพียงแค่มองเห็นลูกศิษย์เป็๲แบบนั้น จึงอดไม่ได้ที่จะหันไปฟาดเสี่ยวหลี่

“พวกคุณนี่มัน..เ๽้าเด็กนี่ไม่ได้เต็มใจสักหน่อยพวกคุณทำแบบนี้ได้ยังไง?”

เสี่ยวหลี่เบนสายตาหลบในขณะที่ดึงบุหรี่ออกจากกระเป๋าเสื้อสูทขึ้นมาจุดไม่พูดไม่จาอะไร

ฉีซิ่วหยวนนึกขึ้นได้ว่านี่เป็๲ครั้งแรกที่เขาเห็นเสี่ยวหลี่สูบบุหรี่

นายอยากให้เขาตอบคำถามนายได้ยังไงกัน?นายจะอยากให้พวกแก๊งค์นักเลงผิดกฎหมายนี่ตอบคำถามอะไรของนายกัน?

ฉีซิ่วหยวนถอนหายใจรู้สึกท้อแท้เต็มทนแล้ว ห้องน้ำทั้งห้อง ได้ยินเพียงแค่เสียงน้ำไหลเท่านั้น

ความหนาวเย็นที่ค่อยๆโปรยปรายลงบนตัวของเจียงเสี่ยวจูทำให้เขาถึงกับจามออกมาเสียงดัง ดวงตาของเขาค่อยๆกระพริบเปิดลูกตาค่อยๆขยับเคลื่อนไหว เมื่อมองเห็นฉีซิ่วหยวนดวงตาของเขาก็สว่างสดใสขึ้นมาทันทีแสดงให้เห็นว่าอาการดีขึ้นแล้วและไม่มีอะไรน่ากังวลอีกต่อไป

“อาจารย์...”

เขาเปิดปากเรียกอย่างอ่อนแรง

ฉีซิ่วหยวนปิดน้ำพับแขนเสื้อขึ้นแล้วดึงเจียงเสี่ยวจูขึ้นจากอ่างอาบน้ำ

“คุณหลี่ พวกเราขอตัวก่อน”

เขาไม่แม้แต่จะสนใจมองว่าเสี่ยวหลี่อยู่ตรงไหนในตอนที่เริ่มจะออกเดิน

“พวกคุณจะออกไปกันทั้งแบบนี้น่ะเหรอ?”

เสียงของเสี่ยวหลี่ทุ้มต่ำแต่ยังคงราบเรียบสงบหนักแน่น เพียงแค่นั้น ฉีซิ่วหยวนก็ไม่กล้าร้องขออะไรเพิ่มเติมจากเขาแล้ว

“ก่อนอื่นให้ลูกศิษย์ของคุณเช็ดตัวให้ตัวแห้งก่อนดีกว่าไม่งั้นเดี๋ยวเขาจะไม่สบายได้นะ”

ในขณะที่ปากคาบบุหรี่เอาไว้เขาเดินเข้าไปเปิดตู้แล้วดึงเอาผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนใหญ่หนานุ่มออกมา

“ผ้าขนหนูพวกนี้ยังไม่เคยใช้มาก่อนคุณใช้ได้ตามสบายเลย”

เขาเหลือบมองเจียงเสี่ยวจูในอ้อมแขนของฉีซิ่วหยวน

“ถ้าคุณไม่สะดวกพาเขาไปส่งบ้านเดี๋ยวผมจะไปส่งพวกคุณเอง”