“คัมภีร์เต๋าเหนือโลกันตร์”

รุ่งอรุณของวันใหม่มาถึง

แต่บรรยากาศในหมู่บ้านชิงเหอกลับหนักอึ้งกว่าทุกวัน

หลังการประกาศระดับเตือนภัยสีดำ

คนของหอเฝ้าราตรีเริ่มลาดตระเวนตลอดยี่สิบสี่ชั่วยาม

ไม่มีผู้ใดกล้าประมาท

โดยเฉพาะซูอู๋เซวียน

รองเ๯้าหอเฝ้าราตรีส่วนกลาง

ซึ่งยืนอยู่บนกำแพงหมู่บ้าน๻ั้๹แ๻่ฟ้ายังไม่สว่าง

สายตาของเขาจับจ้องไปยัง๥ูเ๠าด้านหลัง

เงียบงัน

แต่แฝงไปด้วยความกังวล

"เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับผนึก"

เฉินเยี่ยนชิวถาม

ซูอู๋เซวียนตอบโดยไม่หันกลับมา

"มันกำลังตอบสนอง"

"ตอบสนองต่อบางสิ่ง"

คำตอบนั้นทำให้เฉินเยี่ยนชิวนิ่งไป

เพราะแม้แต่เขาเองก็ไม่เข้าใจ

ว่าผนึกโบราณระดับนี้จะตอบสนองต่ออะไรได้

ในเวลาเดียวกัน

หลินเซวียนยังคงฝึกวิชาสังเกตมรรคา

หลังจากเปิดประตูมรรคา

เขาสามารถมองเห็นปราณฟ้าดินได้ชัดเจนขึ้น

แต่ยิ่งมองเห็นมากขึ้น

เขากลับยิ่งรู้สึกถึงความเล็กน้อยของตนเอง

โลกนี้กว้างใหญ่เกินไป

และสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้๥ูเ๠า

ก็ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เขาจะจินตนาการ

ขณะกำลังนั่งสมาธิ

ดวงตาแห่งกรรมพลันสั่นไหว

หลินเซวียนลืมตาขึ้นทันที

เขามองไปยังทางเข้าหมู่บ้าน

แล้วเห็นบางอย่าง

เส้นกรรมสีดำ

หนาแน่น

บิดเบี้ยว

และเต็มไปด้วยไออัปมงคล

กำลังเคลื่อนเข้ามา

"นั่นคือ..."

หัวใจของเขากระตุกวูบ

เพราะเส้นกรรมเช่นนี้

ไม่เคยปรากฏบนคนธรรมดา

ไม่นานนัก

ยามเฝ้าประตูหมู่บ้านก็ร้องขึ้น

"มีผู้มาเยือน!"

ทุกคนหันไปมอง

ตรงทางเข้าหมู่บ้าน

ปรากฏกลุ่มคนจำนวนห้าคน

สวมชุดคลุมสีดำสนิท

ไร้สัญลักษณ์

ไร้เครื่องหมาย

แต่ทุกคนกลับให้ความรู้สึกอันตรายอย่างยิ่ง

โดยเฉพาะบุรุษผู้เดินนำ

ใบหน้าซีดขาว

ดวงตาลึกโหล

ราวกับคนที่ไม่เคยเห็นแสงอาทิตย์มานานหลายปี

เขาหยุดอยู่หน้าประตูหมู่บ้าน

ก่อนเงยหน้ามอง๺ูเ๳า

แล้วกล่าวเบา ๆ

"ในที่สุด..."

"ก็ใกล้ถึงเวลาแล้ว"

คำพูดนั้นทำให้ซูอู๋เซวียนเปลี่ยนสีหน้าในทันที

เพราะเขารับรู้ได้

ว่าคนกลุ่มนี้

ไม่ธรรมดา

หานเทียนจวินก้าวออกมาข้างหน้า

มือวางบนด้ามหอก

"พวกเ๽้าคือใคร"

ชายชุดดำยิ้มบาง ๆ

"คนที่กำลังตามหาประวัติศาสตร์ที่ถูกลบ"

"เช่นเดียวกับพวกเ๯้า"

บรรยากาศรอบด้านพลันตึงเครียด

ทั้งสองฝ่ายจ้องมองกัน

ไม่มีใครขยับ

แต่แรงกดดันกลับเพิ่มขึ้นทุกขณะ

ในอีกด้านหนึ่ง

หลินเซวียนมองคนชุดดำผ่านดวงตาแห่งกรรม

แล้วใบหน้าของเขาก็ซีดเผือด

เพราะเขาเห็นว่า

เส้นกรรมสีดำจำนวนมหาศาล

เชื่อมโยงคนผู้นั้น

เข้ากับ๺ูเ๳า

และเชื่อมโยงลงไป

ยังส่วนลึกที่สุดใต้ผนึก

ราวกับอีกฝ่ายเคยเกี่ยวข้องกับสถานที่แห่งนี้มานานนับพันปี

ทันใดนั้น

เสียงหนึ่งดังขึ้นในหูของเขาอีกครั้ง

"จงระวัง..."

เสียงนั้นแ๵่๭เบา

แต่ชัดเจน

"พวกเขามาแล้ว..."

หลินเซวียนสะดุ้ง

ก่อนหันมองไปรอบตัว

ไม่มีใครได้ยินเสียงนั้น

มีเพียงเขาเท่านั้น

ที่ได้ยิน

และในส่วนลึกใต้๥ูเ๠า

รอยแตกบนประตูหิน

ค่อย ๆ ขยายออกอีกเล็กน้อย

อย่างเงียบงัน

ประโยคปิดบท

"บางคนกำลังตามหาผนึก"

"บางคนกำลังปกป้องผนึก"

"และบางคน..."

"กำลังรอให้ผนึกแตกสลาย"