บทที่ 6
ฉันซื้อแซนวิชและข้าวกล่องนึง มานั่งใต้ต้นไม้หลังโรงเรียน หลับตาคิดอะไรเพลินๆ อยู่ดีๆก็ได้ยินเสียงเหมือนคนถูกรังแก อยู่ทางหลังตึกร้างของโรงเรียน
"โอ้ยยย ผมไม่มีเงินหรอกครับ ผมยังไม่ได้กินข้าวเลย พี่"
"มึงมีเงินอยู่เท่าไหร่เอามาให้กู"
"นะ นี่ครับ อย่าทำอะไรผมเลย" ฉันเดินตามเสียงนั้นมาเรื่อยๆ พร้อมกับถือข้าวกล่อง แซนวิชติดมาด้วย ไอ้พวกนี้นี่ รังแกแต่คนอื่น
"หยุดนะ"
ฉันะโออกไป ดูเหมือนพวกนี้จะหยุดชะงักมือที่กำลังดึงคอเสื้อ และมือขวากำลังจะต่อยผู้ชายอีกคนอยู่
"อ้าววว มิร่าคนสวย มาทำอะไรที่นี่หรือครับ"
พวกนี้รู้จักฉันอีกละ ฉันเลือกที่จะไม่ตอบ
"ปล่อย ผู้ชายคนนั้น"
ฉันพูดเน้นเสียง
"ไม่ปล่อย เธอก็เอาเงินเธอมาให้พวกฉันสิ ดีแต่ใช้เงินฟาดหัวไม่ใช่หรอ" นี่พวกนี้รู้จักฉันดีขนาดนี้เลยหรอเนี้ย ฉันเริ่มจะหงุดหงิดละนะ
"พวกแก มันเลว รีดไถเงิน แต่คนไม่มีทางสู้"
ฉันพูดออกไปอย่างไม่กลัว
"เธอไม่เลวกว่าหรอ มิร่า เป็ฆาตกร ฆ่าเชอรีนหนิเธออยากลองดีนักใช่มั้ย ได้ เฮ้ย พวกมึง จับมิร่าไว้" ให้ตายสิ มาเรียนวันแรกก็มีเื่ละ เอาวะเป็ไงเป็กัน ฉันใช้เท้าถีบท้อง คนที่เข้ามาจะจับฉัน แล้วใช้หมัดขวาต่อยหน้าอีกคน จนมันกระเด็นออกไปคนละทาง พวกมันดูใไม่น้อย ที่เห็นฉันสู้เก่งขนาดนี้
"เฮ้ย มิร่า ทำไมมันเป็งี้วะ พวกมึงรุม ถึงจะเป็ผู้หญิงก็เถอะวะ แต่กูจะไม่ยอมให้เสียชื่อแก๊งกูแน่"
พวกมันพร้อมหน้าพร้อมตากันเข้ามา ฉันหลบหลีกอย่างรวดเร็ว ถีบออก ทั้งต่อยทั้งเตะ จนพวกมันทั้งหมดสลบเหมือด ฉันก็แปลกใจตัวเองที่ฉันไม่เป็อะไรเลย
"นี่ เป็อะไรมั้ย ไปจากที่นี่กันเถอะ"
ฉันหันหน้าไปคุยกับรุ่นน้องคนหนึ่งที่ถูกพวกนี้รังแก พร้อมจูงมือออกมาจากตึกร้างแห่งนี้
"ไม่เป็อะไรครับพี่มิร่า ขอบคุณครับ "
รุ่นน้องยกมือไหว้ แล้วยิ้มให้ฉันอย่างเป็มิตร ให้ตายสิ ทำไมโรงเรียนนี้มีแต่คนหน้าตาดี คัดแต่หน้าตาเข้ามาเรียนหรือไง
"กินข้าวหรือยังล่ะ"
"ยังครับพี่มิร่า"
"อ้ะ นี่ ข้าวกับแซนวิช"
ฉันยิ้ม พร้อมกับยื่นถุงในมือให้
"ขอบคุณครับ"
"ทำไมถึงไม่สู้พวกมันล่ะ"
"ผมสู้ได้ครับ แต่ที่บ้านผมจน แม่ผมก็ไม่มีเงินมากมาย ถ้าผมมีเื่ แล้วไปขึ้นศาลผมก็แพ้อยู่ดี"
"อย่างนี้นี่เอง ถ้ามีอะไรก็บอกพี่นะ เอาโทรศัพท์มาหน่อยสิ"
"นี่ครับ"
"นี่เบอร์พี่นะ มีเื่อะไรโทรหาพี่ได้ตลอด ว่าแต่น้องชื่ออะไรล่ะ"
"ชื่อจุนกิครับ" จุนกิยิ้มกว้าง แถมยังเคี้ยวข้าวไปด้วยน่ารักจริงๆ
"จะถึงเวลาเรียนแล้วนี่ ไปเถอะ พี่จะไปแล้วเหมือนกัน"
"ขอบคุณมากนะครับพี่มิร่า"
ฉันโบกมือลา จุนกิ และเดินเพื่อที่จะไปเรียน อยู่ๆฉันก็รู้สึกหน้ามืด และทรุดตัวลง หรือเป็เพราะว่าพลังของฉันอาจจะยังไม่คงที่ ถ้าใช้ไปมันอาจจะไม่สมดุล ใช่ ต้องใช่แน่ๆ
"สำออย อะไรอีกล่ะ เห็นหน้าฉันทีไร เป็แบบนี้ทุกที เฮอะ อย่าคิดว่าฉันจะตกหลุมพลางผู้หญิงอย่างเธอ"
เสียงที่ฉันไม่เคยได้ยิน ดังก้องในหู ใครกันนะ ในตอนนี้ฉันลืมตาไม่ได้
"นายเป็ใคร"
ฉันถามออกไปด้วยความสงสัย พร้อมกับเงยหน้าขึ้น พยายามลืมตาดู
"เฮอะ แกล้งสำออย แล้วยังแกล้งไม่รู้จักฉันอีกหรอ "
เขาพูดพร้อมกับยิ้มเ็า
"ฉันไม่รู้จักคุณ"
ผู้ชายอะไรไร้มารยาท แถมยังปากเสียอีก หล่อซะเปล่าแต่นิสัยแย่
"ฉันเนเฟียสไง มิร่า คนที่.... " ฉันได้ยินชื่อเขา พร้อมกับสติดับวูบลงไป
เนเฟียส:;talk
มิร่าเป็ชื่อผู้หญิงที่ผมเกลียด เธอเป็ต้นเหตุที่ทำให้เชอรีนคนรักของผมต้องตาย ผมรู้ว่าเธอชอบผม แต่ผมรักเชอรีน ผมไม่ได้ชอบเธอ วันนั้นเธอหลอกเชอรีนไปที่แม่น้ำ ตอนนั้นฝนตกหนัก เธอผลักเชอรีนลงน้ำ ซึ่งผมเองก็เห็นกับตา แต่เธอก็พลาดท่าตกไปด้วย วินาทีนั้นผมโทรเรียกรถพยาบาล แล้วะโลงไปช่วยเชอรีน ผมช่วยเธอไว้ไม่ทัน ส่วนมิร่าถูกช่วยไว้โดยคนแถวนั้น ผมโกรธเธอมาก ผมจะไม่ให้อภัยเธอ วันแล้ววันเล่าก็ไม่มีใครพบศพเชอรีน หลายๆคนคิดว่าเธอตายไปแล้วแน่ๆ แต่ผมไม่เชื่อ ผมตามหาเธอทุกๆวัน แต่ก็ไร้วี่แวว จนผมถอดใจเลิกที่จะตามหา และโทษมิร่าที่เป็ต้นเหตุของเื่ทั้งหมด วันนี้เป็วันเปิดเรียนวันแรก ในขณะที่ผมกำลังจะเข้าห้องเรียน
ผมเห็นมิร่าท่าทางจะป่วย เธอทรุดลงกับพื้น พร้อมกับหลับตาแน่น ป่วยหรือเห็นผมแล้วแสร้งทำกันแน่
"สำออย อะไรอีกล่ะ เห็นหน้าฉันทีไร เป็แบบนี้ทุกที เฮอะ อย่าคิดว่าฉันจะตกหลุมพลางผู้หญิงอย่างเธอ"
ผมพูดกับเธอ ผมพูดหยาบคายกับผู้หญิงอย่างเธอเป็คนแรก ผมคิดว่ามันสมควรแล้ว กับผู้หญิงอย่างเธอ
"นายเป็ใคร"
ผมใที่เธอจำผมไม่ได้ หรือนี่เป็มารยาของเธอกัน เธอพูดพร้อมกับเงยหน้ามองผม
"เฮอะ แกล้งสำออย แล้วยังแกล้งไม่รู้จักฉันอีกหรอ "
"ฉันไม่รู้จักคุณ"
เธอยืนยันอีกครั้ง หรือว่าเธอความจำเสื่อมอย่างที่เขาว่าจริงๆ
"ฉันเนเฟียสไง มิร่า คนที่.... "
ผมกำลังจะพูด แต่เธอก็ฟุบไปนอนกับพื้นหญ้า ให้ตายสิ ไม่ได้แกล้งหรอวะเนี้ย ช่างเธอสิ ปล่อยให้เธอนอนไปแบบนี้แหละ ยังไงผมก็เกลียดเธอมาก ผมคิดว่าจะปล่อยเธอให้นอนอยู่อย่างนี้ แต่ผมก็ทิ้งไม่ได้ โถ่เว้ย เป็
นอะไรวะเนี้ย ใช่ ผมก็คงทนดูผู้หญิงที่กำลังจะตายต่อหน้าไม่ได้หรอก คิดได้ดังนั้น ผมก็อุ้มเธอมายังห้องพยาบาล
4K
