คุณพ่อยอดพระกาฬ

“ร้องอะไรของเธอ? ตกอกตกใจหมด” จางลี่สะดุ้ง

รีฮันน่าไม่สนใจ รีบเข้าไปหยิกแก้มจางลี่ดูหลายที

“โอ้บร๊ะเจ้า ทำไมหนังหน้าเธอดีขึ้นเยอะเลย ไฝที่แก้มก็หายไปแล้ว มันเกิดอะไรขึ้น? ออกมาจากห้องน้ำก็เป็นอย่างนี้แล้ว?” รีฮันน่าตกใจถามเธอเป็นชุด

“พูดอะไรของเธอ?” จางลี่ไม่รู้เรื่อง เดินไปส่องกระจก ตาของเธอโตขึ้นเรื่อยๆ

“พระเจ้ายอด มันจอร์จมาก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน? หรือเป็นเพราะน้ำที่กินแล้วขี้แตกนั่น?” จางลี่ร้องออกมา

“ต้องใช่แน่ๆ น้ำนั่นต้องเป็นของดีอะไรสักอย่าง อาลี่ เธอ เธอ....” รีฮันน่าพูดบิดๆ “เธอพอจะช่วยขอมันกับพี่จางให้ฉันซักขวดได้หรือเปล่า?”

“เดี๋ยวถามให้นะ” จางลี่รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

ขณะนั้น จางฮ่าน ก็ถึงบ้านพอดี

“พี่ เมื่อกี้พี่เอาน้ำอะไรให้ฉันกิน?” จางลี่ถามเสียงดัง

“แน่นอนต้องเป็นของดีสิ พี่ของเธอจะเอาของห่วยให้เธอได้ไง?” จางฮ่าน หัวเราะ

“น้ำนั่นมันจะดีอะไรขนาดนี้? กินเข้าไปผิวของฉันก็ดีขึ้น ไฝก็หายไปด้วย? เรื่องจริงหรือล้อเล่นเนี่ย?” จางลี่ไม่ค่อยแน่ใจ ถ้าเธอไม่เห็นกับตา เธอไม่มีทางที่จะเชื่อเรื่องนี้แน่ๆ

“เออน่า ดีไม่ดีเธอรู้ได้เองแหละ แล้วนมพวกนั้น ถึงจะดีไม่เท่าน้ำนั่น แต่ก็เป็นนมที่ดีที่สุดในโลกเลยนะ ไม่มีธุระอย่างอื่นแล้วใช่มั้ย? ฉันจะขึ้นไปบนตึกแล้ว” จางฮ่าน ตอบ

“ไม่มีแล้ว อ้อใช่แล้ว พี่พอจะมีน้ำนั่นเหลืออีกมั้ย ฉันอยากให้ฮันน่าได้กินบ้าง” จางลี่พูด

“เธอคิดว่ามันเป็นผักที่ซื้อได้ตามตลาดหรือไง? ยังจะให้คนอื่น? ไม่มีแล้ว ไว้มีแล้วค่อยว่าอีกทีแล้วกัน เท่านี้ก่อนนะ” จางฮ่าน ตัดสาย

น้ำฉุนหยางตอนนี้เหลือแค่ราวๆ ห้าลิตร เหลือน้อยเต็มทีจะให้คนอื่นซี้ซั้วได้ยังไง

ขึ้นไปถึงก็เห็นจื่อเหยียนนั่งอยู่กับโจวเฟยที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่าง

“แม่จ๋าๆ ” เจ้าหญิงตัวน้อยรีบเข้าไปประจบ

“คิดถึงแม่หรือเปล่า?” จื่อเหยียนถาม

“คิดถึงสิคิดถึง แล้วแม่ล่ะคิดถึง เหมิงเหมิง มั้ย?”

“หนูคิดว่าไงล่ะ” จื่อเหยียนหอมแก้มเธอทีหนึ่ง “แน่นอนต้องคิดถึงอยู่แล้วสิ”

“ฮ่าๆ ๆ ๆ ....” เหมิงเหมิง หัวเราะ

จื่อเหยียนเหลียบไปเห็น จางฮ่าน หิ้วถังนมไปทางห้องครัว รู้สึกแปลกใจเลยถามขึ้น “นั่นคุณไปเอานมสดพวกนั้นมาจากไหนกัน?”

“ซื้อวัวนมกับแพะนมมาน่ะ” จางฮ่าน ตอบเสร็จก็เดินเข้าครัวไปเพื่ออุ่นนม

“นมพวกนี้ทำไมถึงได้หอมอย่างนี้? ฉันก็เคยอุ่นนมมาก่อนทำไมไม่เห็นกลิ่นมันจะหอมได้แบบนี้?” โจวเฟยหลับตาสูดหายใจดมกลิ่นหอมของนม แล้วพูดด้วยความรู้สึกแปลกใจ

“หรือว่า....”

จื่อเหยียนนึกถึงตอนที่ จางฮ่าน เอาน้ำฉุนหยางให้เธอกิน ครั้งนั้นกลับมาบ้านโจวเฟยเดินสำรวจเธออยู่นานจนน่ารำคาญ หรือนมที่เอามารอบนี้จะเป็นของดีเหมือนน้ำนั่น? จื่อเหยียนรู้สึกแปลกใจ

“หอมจังเลย เหมิงเหมิง หิวแล้ว ป๊ะป๋าๆ เหมิงอยากกิน” เหมิงเหมิง ร้องเรียกกินนม

“รอให้เย็นกว่านี้หน่อยก็กินได้แล้ว” จางฮ่าน ตอบ

อุ่นนมเสร็จเรียบร้อย จื่อเหยียนก็บอกให้หวางเจวียนทำกับข้าว

ตอนที่กินข้าว ทุกคนก็ได้กินนมวัวนมแพะอย่างละแก้ว ต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่เคยกินนมที่ดีแบบนี้มาก่อน

หลังกินข้าวเสร็จ เหมิงเหมิงก็ขึ้นไปเล่นกับจื่อเหยียนและโจวเฟยที่ชั้นบน ส่วน จางฮ่าน นั่งวาดรูปเหมิงเหมิงออกมาเป็นการ์ตูน วาดเสร็จก็ถ่ายรูปส่งให้จ้าวข่ายเอาไปทำป้ายติดหน้าร้าน

“โอ้โยะโหยว คุณชายตกอับวาดรูปเป็นกับเขาด้วย คิดไม่ถึงจริงๆ ” โจวเฟยเห็นรูปที่ จางฮ่านวาด ก็ปากมอมขึ้นมา

“ป๊ะป๋าทำไมวาดรูปไม่ชวน เหมิงเหมิง” เหมิงเหมิง วางของเล่น รี่เข้ามาหยิบรูปไปดู

“รูปตุ๊กตานี่น่ารักจังเลย ป๊ะป๋าวาดรูปสวยจริงๆ ” เหมิงเหมิง ชม

“ไหน ให้แม่ดูหน่อยสิ” จื่อเหยียนยื่นหน้าเข้ามาดู “แหมยังจะพูดอีกนะ รูปนี่มัน เหมิงเหมิง ไม่ใช่หรือไง”

“ใช่ เหมิงเหมิง เหรอ? ที่ป๊ะป๋าวาดนี่ใช่ เหมิงเหมิง เหรอ? ตุ๊กตาน่ารักนี่คือ เหมิงเหมิง?” เหมิงเหมิง วิ่งไปเซ้าซี้เอาคำตอบจาก จางฮ่าน

“ต้องเป็น เหมิงเหมิง อยู่แล้ว ในห้องนี้นอกจาก เหมิงเหมิง แล้วยังจะมีใครน่ารักจิ้มลิ้มแบบนี้อีก?” จางฮ่านลูบหัวเหมิงเหมิงเบาๆ

ทำเอาสองสาวที่อยู่ในห้องหน้าเป็นตูดขึ้นมาทันที

แต่ จางฮ่าน ก็ไม่ได้สนใจอะไร เล่นต่อกับ เหมิงเหมิง จนห้าทุ่ม ก็ให้ เหมิงเหมิง เข้าไปนอนกับจื่อเหยียน

ช่วงเวลาตลอดสามวัน

จางฮ่าน กับ เหมิงเหมิง ออกไปตอนเช้า กลับตอนค่ำ ส่วนจื่อเหยียนก็อัดเพลงเป็นที่เรียบร้อย เตรียมตัวที่จะถ่าย MV

แล้วในคืนนั้น จางฮ่าน ก็ได้คุยกับจื่อเหยียนเรื่องร้านอาหารที่ทำเสร็จแล้ว และจะพา เหมิงเหมิง ไปอยู่ด้วย

จื่อเหยียนคิดอยู่นานสองนาน ในที่สุดก็ตอบตกลง ทั้งยังลงมือจัดกระเป๋าเดินทางให้ เหมิงเหมิง ด้วยตัวเอง

ในคืนนั้นเธอคุยกับ จางฮ่าน เรื่องการเลี้ยงดู เหมิงเหมิง จนดึก ส่อให้เห็นว่าเธอไม่พอใจกับการเลี้ยงดู เหมิงเหมิง ในวิธีของเขา

วันต่อมา เหมิงเหมิง ที่ร่ำลาจื่อเหยียนเสร็จ สีหน้าก็เต็มไปด้วยความดีใจที่จะได้ไปอยู่บ้านหลังใหม่

“เหมิงเหมิง ดูที่ป้ายสิอ่านว่ายังไง?” จางฮ่าน ชี้ไปที่ป้ายหน้าร้าน

“เอ๋....” เหมิงเหมิง ค่อยๆ แกะตัวหนังสือบนป้าย “ร้าน...สบายๆ ...แบบ...เหมิงเหมิง”

“ถูกแล้วแต่หายไปคำนึง ต่อจากคำว่าห้องนั้นอ่านว่าอะไร?” จางฮ่าน ถามต่อ

“เอ่อ...เอ่อ...” เหมิงเหมิง คิดอยู่นานก็นึกไม่ออกว่ามันอ่านว่ายังไง “ไอ้หยา ก็หนูอ่านไม่ออกนี่นา”

“ร้านที่พวกเราเปิดนี่เป็นร้านอะไร?” จางฮ่าน ชี้ไปที่ร้าน “ที่ที่คนกินข้าวกันเค้าเรียกว่าอะไร?”

“ร้านอาหาร?” เหมิงเหมิง เริ่มคิดออก “ร้านอาหารสบายๆ แบบ เหมิงเหมิง?”

“ถูกต้อง” จางฮ่าน หัวเราะ

“เข้าไปดูกันดีกว่า”

จางฮ่าน อุ้ม เหมิงเหมิง เข้าไปดูในร้าน

ภายในร้านถูกเก็บกวาดอย่างสะอาดสะอ้าน ดูรวมๆ แล้วจ้าวข่ายจัดการทุกอย่างได้เป็นอย่างดี

จบตอน