เฟยฮุ่ยทะยานหมื่นลี้

     เฟยฮุ่ย มองเห็นกองกำลังของเฉินลู่ซี ปรับขบวนเพื่อล่าถอย จึงจะออกติดตามพวกมันไปเพื่อแก้แค้นให้กับพี่ชาย แต่หานเทียนเสียงรั้งเอาไว้เสียก่อน

"เจ้าจะตามพวกมันไปทำไมกำลังภายในเจ้าจะหมดแล้ว ตามไปตอนนี้ จะเป็นอันตรายยิ่งนัก เร่งติดตามขบวนคุ้มภัยของเจ้าไปดีกว่า" หานเทียนเสียง ยังมิได้รู้เรื่องของเฟยหรง จึงไม่รู้ว่า เฟยฮุ่ยกำลังจะตามพวกมันไปเพื่อแก้แค้นให้กับพี่ชายของนาง

"คนชั่วพวกนั้นฆ่าพี่ชายของข้า! ข้าต้องการแก้แค้น" เฟยฮุ่ยมองตามพวกของเฉินลู่ซี่ที่ค่อยๆ ถอยกลับไป แล้วก็ร้องไห้ด้วยทั้งเสียใจทั้งแค้นใจ

"พี่ชายเจ้า คงไม่อยากให้เจ้าตายตามเขาไปหรอก มากับข้าเถอะมา" หานเทียนเสียงจูงมือเฟยฮุ่ยเดินข้ามสะพานมาฝั่งตะวันตก หาที่ร่มเงานั่งพัก แล้วรีบจัดแจงทำแผลให้นาง โดยที่นางยังคงร้องไห้ไม่หยุด

"เราต้องหาม้ากันก่อน อ้อ! จริงสิ ข้าได้ม้าดีมาตัวหนึ่ง ผูกมันไว้ใต้ต้นไม้ทางโน้น ก่อนที่จะเข้ามาช่วยเจ้า ข้าไปเอามันมาก่อนดีกว่า เจ้ารอตรงนี้ก่อนนะ เฟยฮุ่ย" หานเทียนเสียงแจ้งแก่เฟยฮุ่ยเมื่อทำแผลให้นางเสร็จ

"ฮึกๆ ไปเอามาสิ ข้าจะรอตรงนี้แหล่ะไม่ไปไหนหรอก" เฟยฮุ่ยเช็ดน้ำตาแต่ยังสะอื้นไห้

เวลาผ่านไปไม่นานนัก  หานเทียนเสียงก็กลับมาพร้อมกับม้าตัวใหญ่ ร่างของมันกำยำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ แถมยังดูมันคึกคักเป็นพิเศษ

"ทำไมม้าเจ้ามันดูแปลกๆ นะ เหมือนตื่นๆ เช่นไรมิรู้" เฟยฮุ่ยลองขึ้นนั่งมันดูแต่ก็ไม่เห็นว่ามันจะพยศ

"ข้าให้มันกินสมุนไพรนะสิ ติดใจข้ามิยอมไปไหนเลยนะ อิอิ" หานเทียนเสียงหัวเราะแบบมีเลศนัย 

"อะไรของเจ้าน่ะ แล้วมีตัวเดียวรึ ม้าของเจ้า?" เฟยฮุ่ยเห็นว่ามีม้าอยู่ตัวเดียวจึงสงสัยว่าหานเทียนเสียงจะไปเช่นไร

"ก็นั่งไปกับเจ้านี่แหล่ะ!" หานเทียนเสียงกระโดดขึ้นนั่งบนหลังม้าต่อท้ายเฟยฮุ่ย

"แบบนี้เจ้าก็ได้กอดข้าไปตลอดทางสิ" เฟยฮุ่ยร้องทัก

"หรือจะเปลี่ยนที่นั่งกัน ให้เจ้ากอดข้าแทน ดีหรือไม่" หานเทียนเสียงพูดเบาๆ ข้างหูนาง

"ไม่ดี"

"เช่นนั้นไปกันได้แล้ว ชื่นใจจัง"

"อะไรนะ!" เฟยฮุ่ยได้ยินไม่ชัด

"อากาศดีจัง"

เมื่อทั้งคู่เดินทางมาได้ครึ่งชั่วยาม ก็เจอกับกองกำลัง ซึ่งทั้งคู่คาดว่าน่าจะไม่ต่ำกว่าแปดร้อยนาย

หากแต่ว่าเป็นกองกำลังที่มีธงตราสัญลักษณ์ในขบวน และสวมใส่เกราะหนักสีดำ ไม่เหมือนกับพวกเฉินลู่ซีที่ปราศจากสิ่งเหล่านี้

เมื่อทั้งสองฝ่ายประจันหน้ากัน แล้วนั้น หัวหน้าที่นำขบวนมาได้เอ่ยถามเฟยฮุ่ยกับหานเทียนเสียงก่อน

"แม่นางน้อย ท่านคือ ท่านเจ้าสำนักเฟยหลง  ใช่หรือไม่? หัวหน้าที่นำมา ไต่ถามขึ้นก่อน

"ใช่ พวกท่านเป็นพวกขององค์ชายรอง อย่างนั้นหรือ?" เฟยฮุ่ยคาดเดาเพราะหากเป็นศัตรูคงโจมตีพวกนางก่อนจะได้เจรจาเป็นแน่

"ข้าชื่อหลี่จิ้ง องค์ชายรองให้ข้านำกำลังมาช่วยพวกท่าน แต่ว่าข้าคงมาช้าไป ช่างไร้ประโยชน์สำหรับพวกท่านสินะ  นี่หากข้ามิได้เป็นผู้นำกำลังมาส่งคืนเมืองหลวงหลังจากภารกิจปราบปรามพวกกบฏเสร็จสิ้น และต้องเข้าไปถวายรายงานต่อองค์ฮ่องเต้พร้อมกับองค์ชายรองในวันพรุ่งนี้แล้วล่ะก็  ข้าคงตามไปรบแตกหักกับพวกมันเสียแล้ว" 

"มิได้ๆ พวกข้ากำลังต้องการผู้นำพาเข้าเมืองหลวงอยู่เช่นกัน ว่ากันตามตรง ข้าน้อยชื่อเฟยฮุ่ย และนี่เพื่อนของข้า เขาชื่อหานเทียนเสียง เราทั้งคู่มิเคยได้เข้าสู่เมืองหลวงมาก่อน ขอท่านแม่ทัพโปรดเมตตา"

"ฮ่าๆ ได้สิ! มันกิจธุระของข้าอยู่แล้ว เพราะข้าจะต้องนำท่านเข้าสู่จวนขององค์ชายรองตามพระบัญชาอยู่แล้ว" หลี่จิ้งยินดี เพราะเห็นว่าพวกเขาทั้งคู่ได้เสี่ยงชิวิตปกป้องผู้เป็นนาย

"เชิญท่านแม่ทัพค่ะ..."

"แต่...เดี๋ยว...ท่านทั้งคู่นั่งม้าตัวเดียวกันคงอึดอัด ข้าจัดให้พวกท่านใหม่อีกตัวดีกว่า" หลีจิ้งให้ลูกน้องนำม้ามาให้เฟยฮุ่ย

"ขอบคุณท่านแม่ทัพ" เฟยฮุ่ยกระโดดลงจากหลังม้าที่มากับหานเทียนเสียง

"ไม่ต้องก็ได้นะท่านแม่ทัพ" หานเทียนเสียงอยากนั่งไปกับเฟยฮุ่ยมากกว่า

"เจ้าได้กำไรมากแล้วนะวันนี้ เทียนเสียง!" 

"เอ่อ...ถ้าจะจู๋จี๋กัน ข้าเอาม้าคืนมาก่อนก็ได้นะ ฮ่าๆ ขอโทษด้วยที่ไม่เข้าใจคนหนุ่มคนสาว ฮ่าๆ" หลี่จิ้ง เห็นทั้งคู่ในสภาพนี้ นึกภาพไม่ออกว่า ทั้งคู่สกัดกองกำลังที่ไล่ติดตามมาเพียงแค่สองคนได้เช่นไร

ถนนเข้าสู่เมืองหลวง นั้นกว้างขวางใหญ่โต แต่ผู้คนก็มากมายหลายเชื้อชาติ ต่างเข้ามาทำการค้าแลกเปลี่ยนจากทุกสารทิศ เฟยฮุ่ยมองซ้ายขวาด้วยความตื่นตาตื่นใจ ตามประสานิสัยดั้งเดิมของนาง

"เทียนเสียง! เจ้าดูสิทั้งผู้คน ร้านค้า การละเล่น เต็มไปหมดเลย เจ้าพาข้ามาเล่นด้วยนะ" เฟยฮุ่ยชี้ให้หานเทียนเสียงดูแต่สิ่งที่นางสนใจ แต่หานเทียนเสียงมองหาแต่ร้านขายยา

"เฮ้อ...ข้าเอากระเป๋ายาฝากเขาไว้ เลยพลาดไม่ได้เอาของป่ามาขายที่นี่เสียแล้ว" หานเทียนเสียงตั้งใจนำพืชสมุนไพรหายากตามหุบเขาแถวเมืองเหยียนเป่ามาขาย

"เจ้าดูโน่นสิ  ร้านขายเครื่องประดับ อย่างไรวันนี้เจ้าต้องพาข้า ไม่เช่นนั้นล่ะก็!" เฟยฮุ่ยขู่

"จ้ะ แล้วข้าจะพูดเช่นไรได้อีก โธ่!" หานเทียนเสียงเตรียมตัวเตรียมใจถูกนางลากมาชมตลาดเช่นเคย แต่ถึงกระนั้น เขาคิดว่ามันก็ยังดีกว่าเห็นนางร้องไห้เพราะคิดถึงเรื่องเฟยหรงเป็นแน่