ณ ตอนนี้มิ้นท์ก็อยู่ในสถานบันเทิงขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง หรือที่เรียกสั้นๆว่า...ผับ ซึ่งตอนนี้ถึงกะของเธอแล้วที่ต้องทำงาน มิ้นท์เป็เด็กเสิร์ฟอยู่ในที่แห่งนี้ และเธอก็สวยที่สุดในบรรดาเด็กเสิร์ฟทุกๆคน
เ้าของผับก็เห็นว่าเธอสวยจึงอยากให้เธอเปลี่ยนจากเด็กเสิร์ฟมาเป็บาร์เทนดี้แทน แต่เธอปฏิเสธไป เพราะเธอบอกว่ามันยากเกินไป ไหนจะต้องจำสูตรการชงเครื่องดื่ม ต้องจำชื่ออีก และต้องคิดสูตรใหม่ๆ ไหนจะต้องปรับตัวให้เข้ากับลูกค้าที่มาสั่งเครื่องดื่มอีกมากมาย เธอจึงปฏิเสธและเป็เด็กเสิร์ฟ
แต่พอเขาชวนให้เธอเป็พริตตี้หรือเด็กนั่งดริ้งค์ เธอก็ปฏิเสธไปอีก เพราะไม่อยากทำหน้าที่แบบนั้น
ลูกค้าประจำหลายๆคนส่วนใหญ่มักจะชอบเธอกันทั้งนั้น ทั้งขาว สวย หมวย อึ๋ม และหุ่นดี ตอนอยู่มหาวิทยาลัยไม่ได้เห็นรูปร่างเธอขนาดนี้ เพราะเธอใส่ชุดที่ใหญ่กว่าตัว กระโปรงยาวเลยเข่าลงไปอีก
และขนาดพนักงานในผับด้วยกันยังชอบเธอเลย เพราะไหนเธอจะมีจิตใจดี น่ารัก และคอยปกป้องคนอื่นๆอีก มักจะชอบดูแลปกป้องคนอื่นมากกว่าตนเอง
"มิ้นท์ๆ วันนี้มีแขกพิเศษมา อยู่ที่ห้องประจำของคุณไฟ เดี๋ยวเธอเอาเครื่องดื่มนี้ไปเสิร์ฟให้ด้วย"บาร์เทนเดอร์คนหนึ่งพูดบอกหญิงสาวเมื่อเธอเดินถือถาดมาวางไว้
"แขกพิเศษหรอ"เธอทวนคำถามอีกรอบ
"ใช่ๆ นานๆทีเขาจะมา"เขาตอบ
"อื้มๆได้ๆ"เธอพยักหน้ารับและยกถาดอีกถาดหนึ่งที่มีเครื่องดื่มขึ้นมา ก่อนจะเดินขึ้นไปเสิร์ฟที่ห้องประจำของไฟทันที
.
.
.
.
.
[เมฆTalk]
"ฝนตกแน่เลยว่ะมึงมาเนี่ย"เพื่อนของผมมันพูดขึ้นด้วยสีหน้าดี๊ด๊า
"กูแค่เครียดเฉยๆป่ะวะไอ้ไฟ"ผมตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
"เครียดไรวะ มึงทำใครท้องรึไง"มันพูดถามอย่างกวนๆ
"บ้านเตี่ยมึงสิ"
"อ้าว!ไอ้เมฆ! ไอ้เวร"มันด่าผมกลับ ผมจึงหันมองนิ่งๆไม่สะทกสะท้านอะไรกับคำด่าของมัน "เดี๋ยวจะมีเด็กเสิร์ฟคนนึงมาเสิร์ฟให้เว้ย บอกเลยเป็อันดับ 1 ที่ขึ้นแท่นชายหนุ่ม้า ขาวสวยหมวยอึ๋มหุ่นดี"มันพูดขิงพนักงานตัวเอง...
"ดีขนาดนั้นไม่ให้ไปเป็บาร์เทนดี้หรือพริตตี้เลยล่ะวะ"ผมพูดกลับอย่างกวนๆ
"เคยเสนอให้แล้ว แต่เธอปฏิเสธ เสียดายชิบหาย"มันพูดออกมาพร้อมกับทำหน้าเสียดายจริงๆ อ้าวเห้ยนี่ผมพูดเล่นๆนะเนี่ย
"สมน้ำหน้า"ผมพูดว่ากลับ มันถึงกับจ้องหน้าผมอย่างอาฆาตแค้น
"ขออนุญาตนะคะ"เสียงใสของหญิงสาวคนหนึ่งที่เสียงฟังดูแล้สผมรู้สึกคุ้นๆแปลกๆพูดขึ้นมา พร้อมกับเดินถือถาดที่มีเครื่องดื่มที่ผมสั่งเข้ามามือเดียว ส่วนอีกข้างก็หันหลังปิดประตู
ทำไมรูปร่างและน้ำเสียงคุ้นๆวะ...คุ้นๆจริงๆ...
"อะ...อาจารย์..."กูว่าละ...!
"มิ้นท์..."ผมพูดเสียงแ่ปะปนในิดๆ แต่เธอนี่สิมองผมด้วยสีหน้าที่ใฉิบหายอย่างกะเห็นผี=_=
ไม่คิดว่าเธอจะมาทำงานที่นี่เลยว่ะ รู้งี้กูมาทุกวันดีกว่า ผมมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งพร้อมกับลอบสำรวจร่างกายเธอด้วย
"รู้จักกันหรอวะ?"ไอ้ไฟถามงงๆ จะไม่ให้รู้จักได้ไงล่ะ...
"เด็กห้องกูเอง"ผมตอบกลับแต่สายตามองคนตรงหน้าไม่ลดละ แค่เสิร์ฟเครื่องดื่มจำเป็ต้องแต่งตัวขนาดนั้นเลยหรอวะ?
สักพักเธอก็ค่อยๆเดินมาอย่างช้าๆแล้วยกแก้ววางให้ผมบนโต๊ะตรงหน้า
อื้อหื้อ!!! เนินเนื้อขาวๆนั่นคืออะไร!!?
เธอก้มลงจนเห็นเนินเนื้อขาวเนียน...นี่ทำอย่างนี้ประจำหรือ้าจะอ่อยผมกันแน่วะ? รูปร่างเธอคือใช้ได้เลยจริงๆ แต่ตอนใช้ชุดนักศึกษานี่เหมือนยัยเฉิ่มเลยว่ะ แต่แม่งเรียนเก่งใช่ย่อย
ห้องที่ผมเป็ที่ปรึกษานี่เรียนเก่งกันฉิบหาย แต่เกเรโคตรๆเลยว่ะ
"จะก้มอะไรขนาดนั้น"ผมพูดเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความดุดันเล็กน้อย
"ก็ทำงี้ปกตินี่คะ อาจารย์จะสนทำไม ไม่ได้คิดอะไรกับมิ้นท์ไม่ใช่รึไง ไม่ต้องมาสนใจหรอกค่ะ มิ้นท์จะทำอะไรก็เื่ของมิ้นท์"เธอตอบออกมาอย่างประชดประชันและเดินออกไปทันที
รู้สึกเจ็บแปลกๆ ประโยคที่เธอพูดมันเหมือนแฝงความหมายที่ว่า 'ไม่มีสิทธิ์' เข้าไปด้วยเลยว่ะ...ดื้อใช่ย่อยเลยนี่หว่า
ผมมองนิ่งๆและส่ายหัวไปมาเบาๆให้กับความขี้ประชดที่แสนจะน่ารักของเธอ ก่อนจะหยิบเครื่องดื่มที่เธอนำมาเสิร์ฟขึ้นดื่ม
ทำตัวได้โคตรน่าข่มขืนฉิบหาย...เป็ผู้หญิงแท้ๆแต่ทำท่าทางกิริยาที่ดูไม่ระวังตัวเองเล๊ย