รักสายแข็ง (ยูริ)

ตอนที่ 20 รักสายแข็ง
“ผลสอบออกวันนี้ เป็นยังไงบ้าง ผ่านไหม?”
เปเปอร์ลิ่วตามองเบอร์รี่ เขาจดจ้องเบอร์รี่ปานจะกลืนกิน ส่วนในใจก็ลุ้นระทึกตาม สายตานั้นมองตามเรียวริมฝีปากที่กำลังจะขยับ
“ที่ฉันนัดเธอออกมาร้านกาแฟที่นี้ ก็เพื่อจะบอกเรื่องนี้และ.....ผลสอบของฉัน.......พูดแล้วเรื่องมันเศร้า เห้ย....”
เบอร์รี่ถอนหายใจยาวเยียด เขารู้สึกพะอึดพะอม เหมือนโดนบีบคอเค้นบังคับให้ต้องยอมเปิดปากพูดเบอร์รี่พยายามดึงหน้าเศร้า ก้มหน้าก้มตาดูเป็นคนไม่สู้คน หรือไม่กล้าสู้หน้าใครต่อใคร เขามีอาการเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ เวลาผ่านไปสักพัก เขาก็ส่ายหัวไปมาเบาๆ ทุกอย่างนี้ตอบแทนคำพูดได้ดีทีเลย
“สอบไม่ผ่านหรอ?” เปเปอร์เธอก็เตรียมลุ้นว่าจะแสดงความยินดีและฉลองกับผลสอบของเบอร์รี่สักหน่อย แต่สิ่งที่คิดเอาไว้กลับพังทลาย เมื่อผลสอบออกมาสวนทางกัน กับสิ่งที่คิดไว้
“สอบไม่ผ่าน ก็ไม่เห็นเป็นอะไรนิ ลงใหม่ก็ได้ คราวหน้าก็ต้องฝึกทำโจทย์เยอะๆ กว่าเดิม ให้เวลากับมันมากกว่านี้ รับรองสอบผ่านแน่นอน เชื่อฉันซิ.....” เปเปอร์พยายามปลอบใจและให้กำลังใจเบอร์รี่ทุกวิถีทาง เผื่อเขาจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ไม่นั่งหน้างอยเหงาแบบนี้อีก เพราะผิดหวังกับตัวเอง
“ฉันล้อเล่น ฉันสอบผ่านแล้ว ผ่านแล้วจริงๆ 55++ ฉันแค่อยากอำเธอเล่น ขำๆ นะ”เบอร์รี่ผลัดเปลี่ยนสีหน้าฉับพลัน เป็นรอยยิ้มที่ลอยปรากฏขึ้นมาทดแทน
“ฉันไม่ขำนะ ไม่ตลก” ส่วนทางด้านเปเปอร์ก็ทำหน้างอนเป็นตูดไก่ เขาเบือนหน้าหนีเหมือนรู้สึกว่าตัวเองดูโง่ ที่โดนหลอกง่ายๆ แบบนี้
แต่แล้วสักพัก ก็รู้สึกเหมือนมีคนเข้ามาทักทายที่โต๊ะที่เรานั่ง
“สวัสดีค่ะ คุณเบอร์รี่ บังเอิญจังเลยนะค่ะ ที่นั่งว่างๆ ฉันขอนั่งตรงนี้ด้วยคนได้ไหมค่ะ?”คุณพยาบาลสาวเธอมาในชุดธรรมดาปกติ เพราะเธอเข้าเวรกะดึก เธอเลือกที่จะนั่งโต๊ะข้างๆ เบอร์รี่
“อ้าวคุณ...ได้ซิ เชิญเลยตามสบายค่ะ”
เบอร์รี่อนุญาตและยิ้มทักทายเธอเหมือนคนรู้จักกันปกติส่วนทางด้านเปเปอร์ที่กำลังงอนอยู่ เธอก็ต้องสลัดความรู้สึกนั้นออก เมื่อได้ยินการสนทนาของทั้งคู่ เธอจึงหันหน้ากลับมาสวมบทบาทเป็นคนปกติ อยู่ๆ ก็มีผู้หญิงแปลกหน้ามาขอนั่งด้วย และอีกอย่างเธอก็นั่งฝั่งเดียวกันกับเบอร์รี่อีกต่างหาก ดูท่าทีทั้งสองคนเหมือนจะรู้จักกันดีอยู่แล้ว เพราะเบอร์รี่ไม่ได้ตอบปฏิเสธเธอ และยังยิ้มแย้ม ทักทาย อย่างเป็นกันเองอีก
ฉันคิดว่าสองคนนี้ เขาคงไม่ ซำติง กันมาแล้วใช่ไหม หรือว่าหล่อนเป็นเด็ก ในสังกัดของเบอร์รี่หรอ ที่หิวเมื่อไหร่ก็แวะมา? ฉันหันหน้ามาแล้วก็ส่งยิ้มทักทายเธอตามมารยาทปกติเพื่อไม่เป็นน่าเกียจ
“จะแนะนำให้รู้จักกันนะ นี่เปเปอร์ เธอเป็นติวเตอร์สอนพิเศษของฉันเอง”เบอร์รี่ผายมือไปหาเปเปอร์ ที่เธอนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“ส่วนนี่ คุณพยาบาล เธอเป็นพยาบาลที่ดูแลคุณพ่อของฉันอยู่ ทำความรู้จักกันไว้นะทั้งสองคน เดี๋ยวฉันมานะ ขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊ปหนึ่ง ตามสบายกันเลยนะ”
เบอร์รี่ลุกเดินออกไป ปล่อยให้บรรยายกาศตอนนี้ดู อึมครึ่มยิ่งหนัก เพราะทั้งสองต่างยังนั่งนิ่งเงียบๆ ไม่มีใครเอ่ยปากถามกันก่อน จนสักพักหนึ่ง
“คุณพ่อของคุณเบอร์รี่ท่านป่วยเป็นอะไรหรอค่ะ ทำไมถึงได้จ้างคุณมาดูแล?” เปเปอร์เป็นคนเอ่ยถามสาวพยาบาลก่อน
“อ่อค่ะ....ท่านป่วยเพราะมีโรคประจำตัวอยู่แล้ว และยังประจวบกับมีโรคหลายโรคแทรกซ้อนเข้ามาเป็นพร้อมๆ กัน ทั้งความดันโลหิตสูง โรคเบาหวาน ไขมันในเส้นเลือดอุดตัน สาเหตุหนึ่งก็มาจากการสูบบุหรี่ด้วยค่ะ”
“อ่อค่ะ แบบนี้ นี่เอง”
“แล้วปกติคุณเปเปอร์กับคุณเบอร์รี่มาติวหนังสือกันทุกวันเลยหรอค่ะ?”
“ใช่ค่ะ”
“โห......” สาวพยาบาลทำสีหน้าตื่นตะหนกตกใจ จนอีกคนรู้สึกได้ว่ามันดูแปลกตรงไหน
“มีอะไรหรือเปล่าค่ะ คุณพยาบาล?”
“อ๋อค่ะ.....ฉันแค่รู้สึกแปลกใจนะค่ะ เพราะตอนกลางคืนคุณเบอร์รี่เขาก็ไปเฝ้าคุณพ่อที่โรงพยาบาล เปลี่ยนเวรสลับกันกับคุณแม่เขานะค่ะ ฉันเลยสงสัยว่าเขานอนเวลาไหน? เพราะตอนกลางวันก็ต้องมาติวหนังสือ กับคุณเปเปอร์นะค่ะ”
“อ้าว....หรอค่ะ ฉันไม่เคยเห็นเขาพูดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลยค่ะ”เปเปอร์ชักสีหน้าแปลกใจไม่น้อย เพราะที่ผ่านมาเบอร์รี่ไม่เคยเล่าเรื่องการไปนอนเฝ้าคุณพ่อตอนกลางคืนเลยครั้ง
“จะว่าไป เขาก็เก่งนะค่ะ แต่น่าเสียดายที่เขาเป็นคนซาดิตไปหน่อย มันเลยเจ็บ”สาวพยาบาลลั่น พลั่งหลุดปากพูดอะไรออกมา ชวนสะกิดต่อมความอยากรู้ จนเปเปอร์ทำหน้าเหว่อ มโนภาพในจินตนาการ ว่าทั้งคน.......กันมาแล้ว
“อย่าคิดมากนะค่ะ คุณเปเปอร์ เราสองคนก็น่าจะอยู่ในสถานะเดียวกัน ไม่ใช่แฟน ไม่ใช่เพื่อน แต่เป็นคนรู้จัก ที่มีอะไรกันได้”
“อะไรของคุณค่ะ ทำไมเอาฉันเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยล่ะ 55++”
“ฉันพูดอะไรผิดไปหรือค่ะ หรือว่ามันไม่จริง ฉันไม่ได้พูดเอง เอ่อเองหรอกนะค่ะ. ฉันแค่พูดตามสิ่งที่ตาของฉันเห็น”คุณพยาบาลสาวจ้องมองมาที่ลำคอขาวๆ ของเปเปอร์ที่เต็มไปด้วยรอยแดงๆ เล็กๆ เป็นจุดๆ มองแค่พริบตาเดียว ก็รู้ว่ารอยนั้นเกิดจากอะไร
ส่วนทางด้านเปเปอร์เมื่อเริ่มรู้ตัว ว่าคืนวันนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาก็เลยพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ และรู้สึกเขินอาย เพราะหลักฐานมัดตัวจนดิ้นไม่หลุด
“มันไม่ใช่เรื่องน่าแปลกหรอกค่ะ เพราะฉันยังรู้สึกหวั่นไหวเลย เวลาได้อยู่ด้วยกันกับเขา”
“คุณกับคุณเบอร์รี่ก็........เหมือนกันหรอค่ะ?”
“ใช่ค่ะ แผลที่เขาทำไว้ ฉันยังเจ็บไม่หายเลย ยังรู้สึกแสบๆ อยู่”
“คุณได้แผลที่ไหนหรอค่ะ?” เปเปอร์ถามเพราะความอยากรู้
“หูค่ะ” คุณพยาบาลสาวตอบกลับสั้นๆ
อือ 555+++
คุณเบอร์รี่ค่ะ ทำไม ไปเข้าห้องน้ำนานขนาดนี้ ปล่อยให้หญิงสาว สองคน เขานั่งเม้าส์มอย เรื่องของคุณไปถึงไหนต่อไหนแล้ว
แล้วไอ้เรื่องแบบนั้น มันน่าหยิบยกเอามาเป็นเรื่องคุยกันไหม?แต่แน่นอนว่าความซาดิตของคุณเบอร์รี่ของเราถูกการันตีด้วยผลงาน จากปากของสาวๆ เองกันเลยค่ะ
ได้เวลาทวงคืนสัญญาที่เคยให้ไว้แล้ว เมื่อเบอร์รี่สอบผ่านแล้วเปเปอร์ จะขออะไรกับ เบอร์รี่ติดตามต่อไปเด้อจ้า
เราจะอยู่ด้วยกันในจินตนาการและสุดท้ายนี้รู้สึกอย่างไรได้โปรด..............บอกไรท์ที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 20 รักสายแข็ง

นิยายแนะนำ

รักสายแข็ง (ยูริ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 20 รักสายแข็ง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้