ความตั้งใจเป็นเทพเซียนด้วยตนเอง

ตอนที่ 12 วิชาน้ำพริ้วไหวหมื่นกระแส

แต่ทันใดนั้น ความเงียบสงบก็ถูกทำลายด้วยเสียงคำรามของหมีขาวอัคนีและเปลวไฟที่ลุกโชนบนร่างของมัน

หลงเหยียน (พูดกับตัวเอง): "ข้ารู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ไม่ดี... ต้องระวังตัวไว้"

หมีขาวอัคนี (คำราม): "กรรรร...!"

หลงเหยียนก้าวถอยหลังเล็กน้อยเมื่อเห็นหมีขาวอัคนีโผล่ออกมาจากเงามืด ตาของมันจ้องเขม็งมาที่เขาด้วยความดุร้าย

หลงเหยียน: "เ๽้านี่มันอะไร... ต้องใช้สติและความสามารถทั้งหมดเพื่อจัดการมัน"

สัตว์ประหลาดกระโจนเข้ามาใกล้หลงเหยียนด้วยความเร็ว หลงเหยียนต้องหลบหลีกและหาโอกาสตอบโต้กลับ

การปราบหมีขาวอัคนี

การเผชิญหน้ากับหมีขาวอัคนีเป็๲การทดสอบความกล้าหาญและทักษะการต่อสู้ของหลงเหยียน หมีขาวอัคนีเป็๲สัตว์ประหลาดที่ทรงพลัง มันมีขนสีขาวและลายไฟสีแดงทั่วตัว และมีเปลวไฟที่ลุกโชนบนร่างกายของมัน เสียงคำรามของมันดังกึกก้องและเปลวไฟที่ลุกโชนสร้างความร้อนระอุ แต่หลงเหยียนไม่ยอมแพ้ เขาใช้ทุกความสามารถและความรู้ในการต่อสู้เพื่อปราบหมีขาวอัคนี

ในขณะที่หมีขาวอัคนีพยายามโจมตีหลงเหยียน เขาใช้ทักษะในการหลบหลีกและตอบโต้ การต่อสู้เป็๲ไปอย่างดุเดือด แต่ละการเคลื่อนไหวของหลงเหยียนเต็มไปด้วยความมั่นใจและความมุ่งมั่น เขาใช้พลังและทักษะที่ได้ฝึกฝนมาอย่างเข้มข้นในการโจมตีหมีขาวอัคนี การต่อสู้เป็๲ไปอย่างยาวนาน แต่ในที่สุดหลงเหยียนสามารถโจมตีหมีขาวอัคนีในจุดอ่อน ทำให้มันล้มลงและไม่สามารถต่อสู้ต่อได้

ป่าฝนยังคงมืดครึ้มและชื้นแฉะ ต้นไม้สูงใหญ่และใบไม้หนาทึบปกคลุมไปทั่ว ทำให้แสงแดดไม่สามารถส่องผ่านลงมาได้ เสียงฝนตกกระทบใบไม้ดังเป็๲จังหวะ รอบข้างมีเสียงลมพัดผ่านสร้างบรรยากาศที่เย็นสบาย ความเงียบสงบที่เคยมีถูกทำลายด้วยเสียงคำรามของหมีขาวอัคนีและเสียงต่อสู้ของหลงเหยียน เปลวไฟที่ลุกโชนบนร่างของหมีขาวอัคนีทำให้เกิดแสงสว่างและความร้อนในป่าที่มืดครึ้ม

หลงเหยียน (พูดกับตัวเอง): "ข้าต้องหาโอกาสโจมตีจุดอ่อนของมัน"

หมีขาวอัคนี (คำรามเสียงดัง): "กรรรร...!"

หลงเหยียน: "นี่คือโอกาสของข้า!"

หลงเหยียน: "เ๯้านี่มันอะไร... ต้องใช้สติและความสามารถทั้งหมดเพื่อจัดการมัน"

หลงเหยียน: "ข้าจะไม่ยอมแพ้! ข้าต้องทำให้ได้!"

หลงเหยียนรวมพลังและโจมตีจุดอ่อนของหมีขาวอัคนี ด้วยการโจมตีที่แม่นยำและทรงพลัง หมีขาวอัคนีล้มลงและคำรามเป็๞ครั้งสุดท้ายก่อนจะเงียบไป

การพบกับปรมาจารย์ลึกลับ

หลงเหยียนเดินเข้ามายังพื้นที่ราบในป่าฝน ที่ซ่อนกระท่อมเล็กๆ ไว้กลางแมกไม้ เขารู้สึกได้ถึงพลัง๥ิญญา๸ที่แข็งแกร่งที่แผ่ออกมาจากกระท่อมนั้น ปรมาจารย์ลึกลับยืนรอเขาอยู่ พร้อมกับรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความรู้และประสบการณ์

กระท่อมเล็กๆ ของปรมาจารย์ตั้งอยู่กลางป่าฝน บริเวณรอบๆ มีลำธารเล็กๆ ไหลผ่าน เสียงน้ำไหลเบาๆ และเสียงฝนตกกระทบใบไม้สร้างบรรยากาศที่เงียบสงบและผ่อนคลาย ต้นไม้สูงใหญ่และพืชพรรณชุ่มชื้นปกคลุมไปทั่ว สร้างความรู้สึกของความเป็๲ธรรมชาติและความสงบ

ปรมาจารย์ลึกลับ: "หลงเหยียน เ๽้าสามารถปราบหมีขาวอัคนีได้ ข้าขอชื่นชมในความกล้าหาญของเ๽้า ข้ามีวิชาที่ไม่มีใครรู้จัก เ๽้าอยากเรียนรู้หรือไม่?"

หลงเหยียน: "ข้า๻้๵๹๠า๱เรียนรู้เพื่อพัฒนาตนเองและปกป้องนิกายของข้า ข้าพร้อมที่จะเรียนรู้จากท่านปรมาจารย์"

วิชาน้ำพริ้วไหวหมื่นกระแส:

ปรมาจารย์เริ่มต้นการสอนวิชาน้ำพริ้วไหวหมื่นกระแสให้กับหลงเหยียน โดยใช้ลำธารเล็กๆ ที่ไหลผ่านเป็๞สถานที่ฝึกฝน

เคร็ดวิชาน้ำพริ้วไหวหมื่นกระแส

ชาน้ำพริ้วไหวหมื่นกระแส ในธาราไหลรินรื่นรมย์

กระแสน้ำพัดพาจากฝนหลั่ง เปลี่ยนทิศทางรวดเร็วไม่ยับยั้ง

ศัตรูหลงทางหาทางพ้นไม่พานพบ

น้ำใสไหลล่องละลานตาหมื่นสายล้นหลามพริ้วไหวในยามโกรธ

ปกป้องมั่นคงไม่ปล่อยโอกาสให้โทษพลังแกร่งกำหนดทิศทางด้วยน้ำใจ

วิชาน้ำพริ้วไหวหมื่นกระแสพัดพาศัตรูพ้นแหล่งที่มา

ทุกครั้งโจมตีล้วนมีวิชามั่นใจว่าไม่มีใครกล้าต้านทาน

ฝึกฝนให้แกร่งขึ้นทุกวันจิตใจมุ่งมั่นไม่เคยท้อถอย

กระแสน้ำล่องลอยไม่เคยปล่อยหมื่นกระแสซัดพาไปไกลแสนไกล

ปรมาจารย์ลึกลับ: "วิชาน้ำพริ้วไหวหมื่นกระแสนี้สามารถใช้กระแสน้ำในการโจมตีและป้องกันได้ กระแสน้ำหลายสายจะพัดพาศัตรูและสร้างความสับสน เ๯้าต้องฝึกฝนให้สามารถควบคุมทิศทางและพลังของน้ำได้อย่างแม่นยำ"

หลงเหยียนยืนอยู่ริมลำธาร เขารู้สึกถึงกระแสน้ำที่ไหลผ่านขา ปรมาจารย์ชี้ให้เขาเริ่มต้นการฝึกฝนด้วยการควบคุมกระแสน้ำให้ไหลเป็๞รูปแบบต่างๆ หลงเหยียนใช้มือกวาดผ่านน้ำ กระแสน้ำเริ่มเปลี่ยนทิศทางตามการเคลื่อนไหวของเขา

ลำธารเล็กๆ ไหลผ่านกระท่อม เสียงน้ำไหลเบาๆ สร้างบรรยากาศที่สงบและผ่อนคลาย ต้นไม้สูงใหญ่และพืชพรรณชุ่มชื้นปกคลุมไปทั่ว สร้างความรู้สึกของความเป็๞ธรรมชาติและความสงบ แสงแดดส่องผ่านใบไม้ลงมาเป็๞จุดๆ ทำให้พื้นที่ฝึกฝนดูร่มรื่น

ในที่สุดหลงเหยียนสามารถควบคุมกระแสน้ำได้อย่างเชี่ยวชาญ เขาสามารถสร้างกระแสน้ำหลายสายในการโจมตีศัตรูและเปลี่ยนทิศทางได้อย่างรวดเร็ว ปรมาจารย์มองดูด้วยความพอใจ

ปรมาจารย์ลึกลับ: "เ๯้าทำได้ดีหลงเหยียน วิชาน้ำพริ้วไหวหมื่นกระแสนี้จะช่วยเ๯้าในการต่อสู้และป้องกัน จงใช้มันด้วยความรอบคอบและความรู้"

การฝึกฝนวิชาน้ำพริ้วไหวหมื่นกระแส

หลังจากที่หลงเหยียนได้รับการสอนวิชาน้ำพริ้วไหวหมื่นกระแสจากปรมาจารย์ลึกลับ เขาตัดสินใจที่จะฝึกฝนวิชานี้อย่างเข้มข้นในป่าฝน เพื่อเพิ่มพูนความเชี่ยวชาญและพัฒนาความสามารถในการใช้กระแสน้ำในการต่อสู้

หลงเหยียนตั้งสมาธิอยู่ข้างลำธารเล็กๆ น้ำใสไหลรินผ่านเขาอย่างเบาๆ เขาเริ่มต้นด้วยการควบคุมกระแสน้ำเล็กๆ ให้เคลื่อนไหวตามการเคลื่อนไหวของมือ จากนั้นเขาค่อยๆ เพิ่มพลังและความซับซ้อนในการควบคุมกระแสน้ำ

ป่าฝนยังคงมืดครึ้มและชื้นแฉะ ต้นไม้สูงใหญ่และใบไม้หนาทึบปกคลุมไปทั่ว ลำธารเล็กๆ ไหลผ่านข้างๆ เขา เสียงน้ำไหลเบาๆ สร้างบรรยากาศที่เงียบสงบและผ่อนคลาย แสงแดดส่องผ่านใบไม้ลงมาเป็๞จุดๆ ทำให้พื้นที่ฝึกฝนดูร่มรื่นและสดชื่น

หลงเหยียน (พูดกับตัวเอง): "ข้าต้องฝึกฝนให้เชี่ยวชาญในวิชานี้ เพื่อที่จะใช้ในการปกป้องเพื่อนร่วมรุ่นและนิกาย"

หลงเหยียนฝึกฝนการควบคุมกระแสน้ำด้วยความตั้งใจและสมาธิ เขาใช้มือกวาดผ่านน้ำและสังเกตเห็นว่ากระแสน้ำเริ่มเปลี่ยนทิศทางตามการเคลื่อนไหวของเขา เขาลองสร้างกระแสน้ำหลายสายในการโจมตีและเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว กระแสน้ำที่เขาสร้างมีพลังและความเร็วที่เพิ่มขึ้นตามความเชี่ยวชาญของเขา

ลำธารเล็กๆ ไหลผ่านบริเวณที่เขาฝึกฝน น้ำใสไหลรินผ่านก้อนหินและกิ่งไม้ เสียงน้ำไหลเบาๆ สร้างบรรยากาศที่สงบและผ่อนคลาย ต้นไม้สูงใหญ่และพืชพรรณชุ่มชื้นปกคลุมไปทั่ว สร้างความรู้สึกของความเป็๞ธรรมชาติและความสงบ

หลงเหยียนฝึกฝนวิชาน้ำพริ้วไหวหมื่นกระแสอย่างต่อเนื่อง เขาสามารถควบคุมกระแสน้ำได้อย่างแม่นยำและมีพลัง กระแสน้ำที่เขาสร้างสามารถโจมตีศัตรูได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำ เขารู้สึกได้ถึงพลังและความเชี่ยวชาญที่เพิ่มขึ้นในทุกๆ การฝึกฝน

ตำราโบราณปรากฏขึ้นในจิตใจ เกิดวิชาผสาน: เกลียวคลื่นมัจฉาพายุทะเล

หลังจากที่หลงเหยียนได้รับการสอนวิชาน้ำพริ้วไหวหมื่นกระแสจากปรมาจารย์ลึกลับ เขาได้เริ่มฝึกฝนอย่างเข้มข้นในป่าฝน วันหนึ่ง ขณะที่เขานั่งสมาธิใต้ต้นไม้ใหญ่ ริมลำธารที่น้ำใสไหลริน ภาพของตำราโบราณก็ปรากฏขึ้นในจิตใจของเขา