ตอนที่ 6
เป้ง!..เป้งๆ!
เสียงเหล็กกระทบกันจากไป๋กุนหลางที่กำลังฝึกฝนวิชากระบี่อยู่ในมิติของเ้าระบบดูจากการเคลื่อนไหวและการออกท่ากระบี่ที่เชี่ยวชาญชำนาญแล้วก็รู้ได้ว่าไป๋กุนหลางฝึกฝนวิชามาอย่างหนัก
"นายท่านใกล้จะหมดเวลาแล้วขอรับ" เ้าระบบเตือน
"อืม" ไป๋กุนหลางตอบรับแล้วฟันกระบี่สุดท้ายใส่แท่งเหล็กที่ลอยเข้ามา
แต่การฟันกระบี่ครั้งนี้ดูแตกต่างจากที่แล้วมาเพราะตัวกระบี่เปล่งประกายเหมือนจะส่องแสงออกมา
"เปรี้ยง!!!"
กระบี่นี้ถึงกับฟันแท่งเหล็กขาดเป็สองท่อน!!!เป็การบ่งบอกได้ว่าไป๋กุนหลางได้เข้าสู่ระดับอาจารย์ แล้ว
เมื่อกลับมาสู่โลกความเป็จริงไป๋กุนหลางก็ได้ฝึกฝนวิชารวบรวมพลังจอมราชันสะท้านภพเป็เวลาหกชั่วโมงและเคล็ดวิชาหมัดราชันอีกหกชั่วโมง
"ข้าไปก่อนนะท่านลุงขง"ไป๋กุนหลางบอกลาชายหน้าสิงโตก่อนกลับ
ชายคนนี้มีชื่อว่า "ขงเข่อ" ที่ตอนนี้ได้สนิทชิดเชื้อกับไป๋กุนหลางเพราะทักษะพิเศษของเขา
"ไปดีมาดีละ" ท่านลุงขงบอก
ระหว่างที่เดินกลับไป๋กุนหลางก็ได้ถามขึ้นว่า "นี้เ้าระบบจะต้องทำยังไงข้าถึงจะเลื่อนขั้นเป็ปรมาจารย์ได้"
"ท่านต้องสามารถผสานสำนึกกระบี่เข้าด้วยกันได้โดยควรเริ่มจากประจักษ์ห้วงสมุทรเพราะเป็สำนึกที่เน้นการใช้พลังมากกว่าท่วงท่า" ระบบตอบพร้อมแนะนำ
"งั้นรึ" ไป๋กุนหลางตอบพลางยกมือขึ้นลูบคางที่ตอนนี้มีหนวดเครารุงรังเพราะตลอด 3 เดือนที่ผ่านมานอกจากกินกับนอนเวลาที่เหลือเขาใช้เพื่อการฝึกวิชายุทธอย่างเดียว
เมื่อกลับถึงตำหนักก็ได้มีคนมารอเขาอยู่แล้ว
"พี่กุนหลาง" ไป๋เหมยเซี่ยนทักขึ้นตอนนี้ไป๋เหมยเซี่ยนกล้าที่จะทำตัวเป็กันเองกับเขามากขึ้นไม่ใช้คำาาศัพท์เรียกขานเขาเหมือนเมื่อก่อนทำให้เขายินดีมาก
สำหรับเขาการมีน้องสาวที่หน้ารักมาออดอ้อนออเซาะจึงจะเป็เื่ที่ดีแสนดี
"มีอะไรรึเ้าตัวเล็ก"ไป๋กุนหลางถามขึ้นเพราะดูจากสายตาแล้วน้องสาวของเขาคงมีเื่ที่จะขอ
"ท่านพี่ก็...ข้าไม่ได้ตัวเล็กซักหน่อย" ไป๋เหมยเซี่ยนค้อนและบอกจุดประสงค์ของการมา "ข้าอยากชวนท่านไปกำแพงเมืองฝั่งตะวันออกเพราะพรุ่งนี้จะมีคาราวานพ่อค้าของเผ่านกอินทรีมาขายของ"
"ได้สิ" ไป๋กุนหลางตอบเ้าระบบก็บอกว่าเขาควรพักผ่อนบ้างไป๋กุนหลางจึงถือว่าเอาเวลาพักผ่อนเป็พาน้องสาวเที่ยวไปซะเลย
"เย้!ดีที่สุดเลย..แต่ท่านพี่ท่านควรโกนหนวดโกนเคราซะนะคะเดี๋ยวคนเขาจะหาว่าข้าเดินกับโจร...ข้าไปแล้วนะเ้าคะ" ไป๋เหมยเซี่ยนเอาคืน..บอกลาแล้ววิ่งหนีไป
"ยัยตัวแสบ!"ไป๋กุนหลางะโว่าไล่หลังแต่ก็ได้ยินแต่เสียงหัวเราะกลับมา
"หัวเราะอะไร" ไป๋กุนหลางถามยิ้มๆเมื่อเห็นปินปินนั่งหัวเราะอยู่ด้านข้าง
"ไม่มีอะไรเพคะ...องค์ชายเปลี่ยนไปมากนะเพคะ" ปินปินพูด
"ไม่ดีหรือ" ไป๋กุนหลางถาม
"ดีสิเพคะดีมากๆเลยเพคะ" ปินปินตอบพร้อมนึกในใจอย่างยินดี เมื่อก่อนองค์ชายเป็คนน่ากลัวแต่ที่นางยังคอยรับใช้อย่างใกล้ชิดก็เพราะว่านางกับชูหลิงคนรับใช้คนสนิทขององค์หญิงไป๋เหมยเซี่ยนนั้นเป็เด็กกำพร้าที่มารดาขององค์ชายเต๋อเฟยเก็บมาเลี้ยงและให้ใช้แซ่ของพระนางเพื่อทดแทนบุญคุณนางจึงต้องทนรับใช้องค์ชายอย่างกลัวๆแต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้วการอยู่ใกล้องค์ชายในตอนนี้ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยไม่ต้องกลัวไม่ต้องกังวลกับสิ่งใดและนางอยากให้องค์ชายเป็อย่างนี้ตลอดไป
'เฮ้อ..ได้แช่น้ำอุ่นหอมๆหลังฝึกหนักนี้มันสบายจริงๆ' ไป๋กุนหลางคิดอย่างอารมณ์ดีตอนนี้เขากำลังแก้ผ้าแช่น้ำอุ่นอยู่โดยมีปินปินคอยปรนนิบัติเช็ดถูตัว ตัดผม โกนหนวดโกนเครา
ถ้าจะถามว่าเขาอายไหมคำตอบคือไม่ยิ่งเขาได้ฝึกฝนอย่างหนักจนร่างกายสมส่วนสมชายชาตรีแล้วเขาก็ยิ่งไม่อายและไป๋กุนหลางก็อยากให้สาวใช้แสนสวยของเขาแก้ผ้าปรนนิบัติรับใช้เขาด้วยแต่ก็ไม่กล้าพูดเพราะกลัวเธอคิดว่าเขาเป็พวกโรคจิต
แช่น้ำเพลินๆไป๋กุนหลางก็นึกไปถึงที่ที่เขาจะไปวันพรุ่งนี้คาราวานพ่อค้าเผ่านกอินทรี เผ่านกอินทรีเป็เผ่าที่เข้มแข็งที่สุดในพื้นที่ทุ่งหญ้าทะเลทรายฝังตะวันออกของราชอาณาจักรแสงสว่างมีทัพม้าอินทรีเหินที่แข็งแกร่งเป็รองเพียงทัพม้าวายุโลหะเทาของราชอาณาจักรแสงสว่างเท่านั้น
แต่สิ่งที่ไป๋กุนหลางคิดถึงจริงๆคือคำบรรยายที่ผู้แต่งนิยายบรรยายเกี่ยวกับเื่บางอย่างในพื้นที่ทุ่งหญ้าทะเลทรายต่างหาก
'หวังว่าจะเป็อย่างที่เขียนไว้นะ' ไป๋กุนหลางคิดอย่างตื่นเต้น
เช้าวันรุ่งขึ้นไป๋กุนหลางกำลังเดินทางไปหาไป๋เหมยเซี่ยนที่ประตูวังทิศตะวันออกวันนี้ไป๋กุนหลางแต่งตัวด้วยชุดธรรมดาแต่เมื่อรวมกับใบหน้าที่คมเข้มบวกกับการถือพัดที่ให้ปินปินไปหามาและแขวนถุงเงินไว้ที่ข้างเอวทำให้ไป๋กุนหลางดูเป็คุณชายที่หล่อเหลามีเงินและมีความรู้
สกุลเงินของโลกนี้มีดังนี้
100เหรียญทองแดง = 1เหรียญเงิน
100เหรียญเงิน = 1เหรียญทอง
ถ้ามากกว่ามี100เหรียญทองมักจะเป็ตั๋วเงิน
เมื่อไป๋กุนหลางเดินไปถึงประตูตะวันออกสิ่งที่เห็นทำให้เขาถึงกับตะลึง
ผมแกละดำขลับสองข้างมัดรวบไว้เหนือใบหู ดวงหน้างดงามสดใสที่แก้มมีสีแดงระเรื่อของเด็กหญิงอายุ 12 ปี แทบจะทำให้ไป๋กุนหลางอดใจไม่ไหวพุ่งเข้าไปอุ้มขึ้นมากอดรัดฟัดหอมซักห้าหกที
ด้านไป๋เหมยเซี่ยนที่ได้หันมาเห็นไป๋กุนหลางก็ได้ตกตะลึงในความหล่อเหลาของพี่ชายตัวเองแม้แต่ชูหลิงยังก้มหัวปกปิดใบหน้าที่แดงซ่านด้วยความอับอาย
"ท่านพี่หล่อมากเลยเ้าคะ" ไป๋เหมยเซี่ยนชมพี่ชายตัวเอง
"น้องก็น่ารักมาก..จนพี่อยากหยุดเวลาไว้ไม่ให้น้องโตขึ้นเลย" ไป๋กุนหลางชมกลับ
"ท่านพี่ก็...ยังไงน้องก็ต้องโตขึ้นนะเ้าคะ" ไป๋เหมยเซี่ยนตอบอย่างอายๆพร้อมเอยชวนว่า "ไปกันเถอะเ้าคะน้องนัดเพื่อนไว้ที่กำแพงชั้นใน"
"ฮือ..ไปกัน" ไป๋กุนหลางตอบ
เมื่อเดินมาถึงกำแพงเมืองชั้นในพวกไป๋กุนหลางก็ได้เห็นคนสี่คนรออยู่
สองในนั้นเป็หญิงรับใช้อีกคนเป็ผู้หญิงที่คุ้นเคยกันดีนั้นคือ ไป๋หยุนหรง ผู้เงียบขรึมบุตรสาวของอ๋องสามญาติของเขา
อีกคนเป็เด็กหญิงหน้าตาน่ารักแต่ท่าทางเอาเื่ที่อายุพอๆกับไป๋เหมยเซี่ยนเขาไม่รู้จักแต่รู้สึกคุ้นหน้าจึงจ้องนางอย่างสงสัย
ไป๋เหมยเซี่ยนที่เห็นพี่ชายจ้องเพื่อนตัวเองก็รีบแนะนำ "ท่านพี่นี่คือเพื่อนของน้องมีชื่อว่า ตี๋ลี่ิ บุตรสาวขุนนางกรมตุลาการตี๋"
ไป๋กุนหลางได้ยินชื่อก็เกิดความเสียวแปลบขึ้นที่กุนหลางน้อยเพราะไป๋กุนหลางคนก่อนเคยเกี้ยวพาราสีพี่สาวของนาง ตี๋ลี่อิน จนนางทนไม่ไหวเตะเข้าที่กุนหลางน้อยอย่างแรงความรู้สึกเ็ปนั้นชัดเจนจนแม้แต่เขาที่มาใหม่ยังรู้สึกได้ ดีที่กุนหลางน้อยแข็งแรงเลยสามารถฟื้นตัวและลุกมาผงาดทุกเช้าตอนตื่นนอนไม่งั้นเขาก็ไม่รู้จะมีชีวิตอยู่ได้ยังไง
"นี้สินะองค์ชายห้าที่ถูกพี่สาวข้าเตะกล่องดวงใจ" เด็กหญิงพูดขึ้น...อือหือมีตอกย้ำไป๋กุนหลางคิดในใจ
"ไม่เอาน่าลี่ิ" ไป๋เหมยเซี่ยนหยุดเพื่อนไม่ให้หาเื่พี่ชายแล้วพูดขึ้นว่า "พวกเราไปกันเถอะเดี๋ยวจะสายเอา"
"อือ" ทุกคนตอบรับ
2K
