พื้นไม้เย็นเฉียบแนบผิวเปลือยของเรญา
ร่างของเธอนิ่งสนิท—ชุ่มเหงื่อ คราบขุ่นไหลเลอะจากหน้าท้องลงสู่ต้นขา
ลมหายใจของเธอสั้นกระเส่า และเบาจนแทบไม่ได้ยิน
ดวงตาค่อย ๆ ปรือปิดลง
ขนตาสะบัดเพียงนิด…เหมือนเธอกำลังจะหลุดจากความรู้สึกทั้งหมด
แต่ภายในช่องท้องลึก—กลับเริ่มปั่นป่วน
ความร้อนแปลกประหลาดกำลังไหลย้อนจากภายในขึ้นสู่กลางอก
เหมือนของเหลวลาวากำลังเคลื่อนในเส้นเื
เส้นเวทใต้ผิวเธอค่อย ๆ เรืองแสงสีแดงเรื่อ
เปลือกตาที่จะปิดกลับสั่นเล็กน้อย
และริมฝีปากเผยอออกช้า ๆ
ราวกับบางอย่าง “ในตัวเธอ” กำลังตื่นขึ้นมา
หัวหน้าเผ่าอ๊อกเดินกลับเข้ามา
ใบหน้ามีรอยยิ้มเหยียด
ดวงตาหรี่ลง มองร่างแน่นิ่งตรงหน้าเหมือนสิ่งของที่ถูกใช้แล้ว
เขาคุกเข่าลง
เอื้อมมือขนาดใหญ่จับใต้คางเธอ
ดันเบา ๆ เพื่อให้ใบหน้าของเธอเงยขึ้น
ปลายนิ้วโป้งข้างหนึ่งแตะริมฝีปากที่เปื้อนเหงื่อและคราบขาวขุ่น “ปากนี่…ยังน่าใช้ได้อีกหลายรอบ—” ฟึ่บ!เสียงเฉือนเบาๆเกือบไม่ต่างจากเสียงลมหายใจ
มือของเขาขาดั้แ่ข้อมือ
หลุดลงบนพื้นไม้ก่อนที่สมองจะรับรู้ถึงความเจ็บ
ฉัวะ!
แนวตัดที่สองเฉือนทะลุร่างเขาั้แ่่คอลงเฉียงผ่านหัวไหล่
ร่างใหญ่แยกออกเป็สองส่วนไม่เท่ากัน
เืพุ่งจากาแในวินาทีที่ “ร่างยังยืนอยู่”
ก่อนที่สองฝั่งจะแยกตัว ล้มลงไปคนละทิศพร้อมเสียง ตึง! ตึง!หยดเืกระเซ็นกระทบแก้มของเรญา
ดวงตาเธอ…เปิดช้า ๆ
แววตาว่างเปล่าแค่ครู่เดียว
ก่อนจะวาบแดงฉานขึ้นเหมือนเืที่มีเปลวไฟสีแดงปกคลุมอยู่ภายใน ในตาดำ
ร่างเปลือยของเรญามีความร้อนเกิดขึ้นรอบตัว
จู่ ๆ พื้นใต้ร่างสั่นไหว
เงาดำบางอย่างไหลซึมออกจากกลางอกเธอ
เหมือนหมึกเวทเคลื่อนตัวไปตามลายสักใต้ผิวเนื้อ
แล้วแตกเป็เส้นพุ่งไปบนพื้นเป็รูปเวทมนตร์
ร่างของเรญาเริ่มลอยช้า ๆ
เส้นผมกระจายกลางอากาศ
ดวงตาเปิดขึ้น—สีแดงเรืองจ้า
“ไม่ใช่เวท…มันคือคำสาปโบราณ”
เสียงกรีดร้องของทาสหญิงในค่ายดังมาจากทางทิศใต้
เสียงหัวเราะของพวกอ๊อก
เสียงกระแทกไม้
เสียงร้องไห้
ตาเรญาสั่นกระดิกไปทางเสียงที่ดังแววมา
เธอกระตุกตัวครั้งเดียว—ร่างเปลือยตกลงสู่พื้นดัง ตุ้บ!
เธอลุกขึ้นทันที
ดาบเรียวยาวหนึ่งเล่มลอยจากเงา…
มือของเธอคว้ามันโดยไม่ต้องก้มดู
เธอก้าวออกจากห้องอย่างช้า ๆ
คราบยังไหลตามต้นขาเสียงแรกที่เธอเจอ—อ๊อกเฝ้าประตูหัวเราะ
“นังนั่นเหรอ? ฮ่า ๆ ยังไม่ตายเหรอวะ—”
ฉัวะ!!!!!
ศีรษะมันปลิวก่อนจะทันจบประโยค
เืพุ่งเปื้อนทั้งร่างเธอ
“ฆ่าอีก…ให้มากกว่านี้…”
เสียงเตือนภัยดังทั่วค่าย
อ๊อกฝูงใหญ่กว่า 20 ตัวรวมตัวหน้าเวทีปะา
เรญาเดินเข้าหาสีหน้าหิวกระหายการฆ่าแบบขีดสุด
ร่างเธอยังเปลือยเปล่า แต่กลับทำให้เธอยิ่งไวขึ้นไปอีก
ตอนไม่มีใครขำอีกแล้วจากสิ่งผิดปกติที่พวกมันได้เห็น
เธอฟาดดาบแรก—เงาดำตามปลายดาบพุ่งเข้าทะลุท้องศัตรูห้าตัว
แล้วหมุนตัว–สะบัดเืออกจากใบมีด–แทงซ้ำ
เสียงกรีดร้องดังระงม
เวทสีแดงพวยพุ่งจากฝ่าเท้าเรญาขณะเธอพุ่งตัว
อ๊อกพยายามรุมเข้ามาโจมตี
แต่เธอเร็วเกินจะเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ฟันคอ!!
แทงตา!!
กดหัวจมพื้นแล้วหักคอด้วยมือเปล่า!!!
เวทมืดจากอารมณ์เธอะเิแบบไร้ทิศไร้ทาง
ทุกครั้งที่จังหวะหัวใจเธอเต้น…เวทจะพุ่งจากผิวเธอเป็นเส้นดำแทงรอบตัวเสียงหนึ่งดังในหัวเธอ
“ข้าไม่ใช่เหยื่ออีกแล้ว…”
เธอกรีดร้องสุดเสียง
เวทพุ่งรอบตัวเป็เส้นฟ้าผ่าสีดำแดง
เต็นท์ะเิกระจุย
อ๊อกปลิวบางร่างขาดกระจายเป็ชิ้น
เวทีถล่มบัลลัง
เืกระเซ็นสูงถึงชายคา
เสียงร้องโหยหวนจากอีกฝั่งค่ายดังขาดห้วง
อ๊อกห้าตัวยืนล้อมกันเป็แนว ปิดทางหลบหนี
ดวงตาพวกมันเต็มไปด้วยความกลัว…แต่ไม่มีใครกล้าถอย เพราะด้วยคำสั่งของนายกอง
กลางลาน—เรญาก้าวเท้าเปล่าเข้าไปช้า ๆ
ปลายนิ้วแตะริมดาบเปื้อนเื
คราบของเหยื่อเก่ายังไหลหยดจากปลายคางเธอ
เรือนร่างเปลือยแแ่ด้วยเหงื่อและคราบความตาย
แต่แววตา…ยังนิ่ง
เรญาตอนนี้ เซ็กซี่และอันตรายในแบบที่ไม่มีอาวุธไหนเทียบได้อ๊อกตัวหน้าเหวี่ยงขวานมาด้วยความแรงถึงขั้นเฉือนลมจนแหวก
เธอหลบเพียงเอียงไหล่ พึ่บบ!!
ขวานเฉียดเนื้ออกขาวๆ ไปไม่ถึงนิ้ว หน้าอกเธอกระเพื่อมตามแรงลมที่กระแทกผ่านจากขวานแบบไร้ทิศทาง
จากนั้น…เธอก็หายวับไปต่อหน้ามัน
ก่อนที่มันจะได้รู้ตัว
เงาดำก็แทงทะลุคอจากด้านหลัง
เสียง ฉึก ดังเบา ๆ แต่เจ็บถึงไขสันหลัง
เรญาโผล่ขึ้นด้านข้าง
หมุนตัวกลางอากาศ
เหวี่ยงดาบเฉือนขาขวาของตัวถัดมา
ในจังหวะที่มันทรุด—เธอก็กระทืบหน้ามันลงพื้น
ใช้ฝ่าเท้ากดไว้ แล้วฟันซ้ำจากท้ายทอยจนหัวบิด
อีกสองตัวพุ่งมาพร้อมกัน
เธอยิ้มเล็กน้อย เหมือนไม่ได้ใส่ใจกับการเคลื่อนไหวพวกมันเลย
จากนั้นพลิกตัวไปด้านหลังพวกมันอย่างไร้เสียง
ดาบแทงทะลุกลางหลังซ้าย
ส่วนมืออีกข้าง “ปาดคอ” อีกตัวอย่างแม่นยำจนเกือบขาด
เืสาดใส่หน้าเรญาจนไม่เหลือพื้นที่ผิวขาวให้เห็น
เธอหลับตารับมัน..เหมือนเธอจะสดชื่นกับเืที่สาดกระเซ็นมา
ก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างเยือกเย็น
ริมฝีปากกระซิบเบา ๆ
“เหลือแกตัวเดียว พร้อมตายหรือยัง!!! ไอสัตว์นรก!!!!”
อ๊อกหัวหน้าฝูงคำราม พุ่งมาเต็มแรง
เรญารอจนมันมาใกล้พอ
จากนั้นย่อตัวลง
สไลด์ลอดหว่างขา
ฟาดเงาจากใต้พื้นแทงขาทั้งสอง
มันล้มลง
เธอลุกตาม
หมุนตัวกลางอากาศและ “ฟันจากไหล่ขวาถึงสะโพกซ้าย”
ร่างมันแยกแนวเฉียงต่อหน้าเธอทันที
เธอยืนกลางกองเื
หอบเบา ๆ
เวทยังเรืองบนรอยสักที่หัวไหล่
คราบน้ำยังไหลออกจากต้นขา
“หมดหรือยัง?”
แสงไฟสาดผ่านร่างเปลือยของเธอที่สะท้อนเืแห้ง
เรญาเดินผ่านเงาศพที่เพิ่งสร้างขึ้นเอง—เหมือนนักระบำในโรงละครเปื้อนเื
เธอเดินกลางซากศพสายตาเธอจับไปที่ “อาคารกลางค่าย”
และทางลงใต้ดินที่ถูกซ่อนไว้หลังแท่นพิธี
เธอหอบแรง
แล้วยิ้มมุมปาก
“ล้างข้างบนแล้ว…เหลือของจริงด้านล่าง”
529
