แสงจันทร์นวลส่องจับใบหน้าสวยหวานของระรินเพียงเสี้ยววินาทีนั้น ดวงหน้าที่ไม่อาจปกปิดได้ของระรินวูบไหวอยู่ในสายตา องครักษ์หนุ่มหัวใจไหววูบด้วยมีบางอย่างแล่นเข้ามาในความคิดคำนึง
"เ้าอายุเท่าไหร่"คำถามที่จงใจถามเพื่อคำตอบ
"ยี่สิบ ครับ ผมอายุยี่สิบ"ระรินตอบตามความจริง เธอเพิ่งเรียนจบ ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง สาขา การโรงแรมมาเมื่อไม่กี่วันนี้เอง
"หน้าตาเ้า ไม่น่าถึงยี่สิบ"อมยิ้มที่มุมปากเหมือนจะหยิกแกมหยอก ชิชะ หาว่าเราอ่อนหัด ระรินคิดในใจ
"มีแฟนรึยัง" ไม่บอกระรินคิดต่างจากคำพูดคิดถึงเพื่อนร่วมห้องที่เคยคบหากันมาแต่สุดท้ายก็เลิกรากันไปด้วย ความห่างเหินเมื่อเขาต้องไปเรียนต่อมหาลัย
"ใครอยู่ข้างนอกเข้ามาข้างในหน่อย"น้ำเสียงค่อนข้างฉุนเฉียว ดังมาจากห้องบรรทมขององค์ฟีรอส อาฟซาและ ระรินถลาเข้าไปในห้องพร้อมกันยุติการสนทนาเพียงเท่านั้น
" ใครเป็คนจัด แท่นบรรทมของเราวันนี้" ฮาฟซามอง ไปที่แท่นบรรทมพร้อมกับหลุดเสียงหัวเราะออกมาทันที
" ระวิน กระหม่อม " อาการกลั้นหัวเราะเปลี่ยนเป็อมยิ้มแต่อีกคนไม่ขำด้วย สายตาคมกริบ แข็งกร้าวหันมามองระวินแทบจะกินเืกินเนื้อ ระรินเสียวสันหลังวาบ
๑_๑ อะไรอีกหนอทีนี้
"บอกมันสิฮาฟซาว่าทำไม ว่ามันผิดอะไร"สายตาตำหนิยังคงส่งมาถึงร่างบอบบางที่ทำตัวลีบ อยากจะหายตัวในบัดดล
" เ้านี่นะระวิน เห็นไหมว่าต้องวางหมอนไว้ตรงไหน เ้าวางผิดตำแหน่ง"ฮาฟซาเปลี่ยนน้ำเสียงเป็จริงจัง ซวยอีกแล้ว ทำไมไม่มองเลย คงจะคิดถึงบ้านมากไปหน่อยเหม่อไปนิดคิดไถลไปหน่อยเฮ้อ! หันไปทางผิดทางทิศต้องห้าม โธ่ถัง ระรินเอาอีกแล้ว เรียนการโรงแรมแต่เื่เล็กน้อยกับพลาดไม่เป็ท่า
"เดี๋ยวกระหม่อมจัดการให้ใหม่"ฮาฟซารู้สึกสงสารระริน จับใจดวงตากลมโต คล้ายลูกกวางระวังภัยนั้น ตื่นใไม่น้อย
"ทำให้มันดูเป็ตัวอย่างสิ คราวหลังถ้าทำผิดอีก เราจะให้มันนอน กลับหัว บนแท่นนี้แทนเรา" ระริน น่าตาบูดบึ้ง ฮาฟซา ขยิบตาเป็สัญญลักษ์
ระรินรีบปรับสีหน้าให้เรียบเฉย
"ให้มันนอนอยู่ ห้องเดิมของ เ้าคนเก่านะ เรามีอะไรต้องเรียกใช้มันอาจจะทั้งคืน" ฮาฟซาส่งสายตาแสดงความเห็นใจความสงสาร แล่นเข้าสู่หัวใจของฮาฟซาอย่างไม่รู้ตัว ระริน เข่าอ่อน เวรแล้ว ระรินเอ่ย
812
