Chapter 9 : หลอกเด็กย่อมง่ายกว่าหลอกผู้ใหญ่
เมฆในตอนนี้กำลังนั่งถือพัดแล้วโบกไปยังแม่ของตนที่นอนอยู่เบื้องหน้าโดยมีนทีพ่อของตนกำลังถือหลอดยาดมให้ภรรยาของตนอยู่ข้างๆเนื่องจากเธอได้สลบไปแล้วหลังจากที่ได้เห็นจำนวนเงินในบัญชีลูกชายของตน
“แล้ว สรุปเื่ที่พูดมาทั้งหมดเป็เื่จริงงั้นสินะ?” ผู้เป็พ่อถามขึ้นในขณะที่มือหนึ่งกำลังถือหลอดยาดมให้ภรรยาของตนส่วนอีกมือถือสมุดบัญชีของเมฆเพื่อเปิดดู
‘ดูเหมือนว่าจะไม่ใกับจำนวนเงินที่เรามีเหมือนแม่เลยแฮะหรือว่าเพราะเคยเป็ลูกคนรวยเลยชินกับเงินจำนวนเท่านี้กันนะ?’ เมฆคิดขณะที่กำลังมองดูท่าทีพ่อของตนที่กำลังดูสมุดบัญชีของเขาอยู่ก่อนที่จะตอบออกไป
“ที่ผมพูดมาเป็ความจริงทั้งหมดครับแต่ว่าจะเชื่อไม่เชื่อมันก็แล้วแต่พ่อ”เมฆพูดตอบพ่อของตนออกไป
นทีที่ได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะพูดกับลูกชายของตน
“....พ่อไม่รู้หรอกนะว่าอนาคตข้างหน้ามันจะเกิดอะไรขึ้นมันจะเป็ไปตามที่ลูกเล่าจริงรึเปล่าพ่อก็ไม่รู้และพ่อกับแม่เองก็ไม่รู้ด้วยว่าในอนาคตนั้นลูกได้ไปเจอเื่อะไรมาบ้าง.....”
พูดถึงตรงนี้นทีก็เงียบลงครู่หนึ่งพร้อมกับมองไปยังหน้าลูกของตนอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะพูดขึ้นต่อ
“แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม ลูกก็ยังคงเป็ลูกของพ่อกับแม่เสมอนะพ่อดีใจนะที่ลูกยอมเล่าเื่นี้ให้พ่อกับแม่ได้ฟังน่ะ เพราะมันแสดงให้เห็นว่าลูกยังเห็นพ่อกับแม่เป็คนสำคัญเป็ครอบครัวที่พร้อมจะแบ่งเบาภาระไปด้วยกันไงล่ะ”
“พ่อครับ.....”เมฆที่ได้ฟังคำพูดพ่อของตนก็ซาบซึ้งขึ้นมาทันที
“....ดูเหมือนว่าพ่อจะพูดจาน้ำเน่าไปหน่อยแฮะไม่ไหวๆ แต่ก็นะ ลูกเองก็เถอะมาบอกเื่แบบนี้กับพ่อแม่ทันทีแบบนี้โดยไม่ให้พวกเราได้เตรียมใจก่อนคิดจะให้พวกเราหัวใจวายตายรึไง? ดูแม่ของลูกเป็ตัวอย่างซะก่อนสิ” นทีพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตำหนิเล็กน้อยก่อนที่จะชี้ไปยังแม่ของเมฆที่ตอนนี้ยังคงนอนสลบไม่ตื่นเมฆที่ได้ยินจึงได้แต่หัวเราะแหะๆ
“แล้วเื่นี้...ลูกคิดที่จะบอกฟ้าด้วยมั้ย?” นทีถามเมฆ
“ไม่ดีกว่าครับ ฟ้ายังเด็กอยู่ผมไม่อยากให้มารู้เื่ราวแบบนี้หรอกครับสู้ปล่อยให้เธอใช้ชีวิตใน่วัยรุ่นให้ค้มค่าดีกว่าที่ต้องมานั่งกังวลกับอนาคตที่จะเกิดขึ้นครับ” เมฆตอบพ่อของตน
“อืมเื่นี้พ่อเองก็เห็นด้วย....แต่ว่า อย่าลืมนะว่าตอนนี้ลูกเองก็เป็วัยรุ่นน่ะ”
“โถพ่อ เห็นอย่างนี้ผมก็ผ่านวัย่40 มาแล้วนะ ว่ากันตามตรงตอนนี้ผมแก่กว่าพ่ออีก ฮ่าๆๆ”เมฆกล่าวหยอกล้อพ่อของตน
“หึ ไอ้ลูกคนนี้นี่เดี๋ยวก็โดนซะเลยนี่....ฮะๆๆ” นทีหัวเราะตอบ
หลังจากนั้นไม่นานพิมก็ฟื้นขึ้นจากอาการสลบเมื่อเมฆเห็นว่าแม่ของตนได้ฟื้นขึ้นมาแล้วก็ได้ให้แม่ของตนได้พักผ่อนก่อนสักครู่หนึ่งก่อนที่เมฆจะเริ่มปรึกษาทั้งสองเกี่ยวกับแผนการต่อจากนี้
“สรุปก็คือจะให้พ่อกับแม่ที่บรรลุนิติภาวะแล้วช่วยออกหน้าในการทำธุรกรรมเพื่อหาเงินสินะ?” นทีเอ่ยถาม
“ครับส่วนในเื่การจัดการต่างๆอย่างเช่นการเลือกซื้อหุ้น อสังหาริมทรัพย์การลงทุนและการขายต่อเดี๋ยวผมให้ให้คลาวจัดการต่อเองสิ่งที่ผมต้องงการเป็อันดับแรกในตอนนี้คือเงินทุนครับเพื่อที่จะนำมาเซิร์ฟเวอร์และซุปเปอร์คอมพิวเตอร์เพื่อทำให้คลาวสามารถเชื่อมต่อและจัดการงานต่างๆได้ง่ายขึ้นเนื่องจากคลาวในตอนนี้กำลังเชื่อมต่อกับคลื่นสัญญาณดาวเทียมอยู่ ทำให้ไม่ค่อยมีความเสถียรมากนัก” เมฆอธิบายให้พ่อกับแม่ของตนได้ฟัง
“แม่ไม่ค่อยเข้าใจในเื่ที่ลูกพูดเท่าไหร่หรอกนะแต่ถ้าลูกอยากได้เงินเยอะๆเร็วๆล่ะก็ทำไมไม่ซื้อหวยให้ถูกทุกงวดไปเลยล่ะ?วิธีนี้น่าจะง่ายกว่านี่นา?” พิมเอ่ยถาม
“มันเป็แผนที่ใช้ได้ในระยะสั้นเท่านั้นครับอีกทั้งถึงเราจะรู้รางวัลที่ออกแต่ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าเลขหวยใบนั้นมีขายที่ไหนบ้างอีกอย่างถ้าเราถูกรางวัลใหญ่ๆติดต่อกันบ่อยๆมันจะกลายเป็ปัญหาในภายหลังเอานะครับอย่างสมมุติทางกองงสลากเกิดสงสัยและล็อกเลยหวยในงวดนั้น ก็จะจำให้เราไม่ถูกได้อย่าลืมนะครับว่าที่คลาวมีคือข้อมูลของเลขรางวัลที่จะถูกในอนาคตเท่านั้นไม่ใช่สามารถทำนายอนาคตได้อีกอย่างขืนเราถูกมากไปเดี๋ยวได้เจอพวกชาวบ้านงมงายมาตื๊อขอเลขจากเราไม่เลิกแน่ๆแค่คิดก็เหนื่อยแล้วล่ะครับ” เมฆตอบแม่ของตน
“อืม....นั่นสินะแม่เองก็คิดตื้นเกินไป” พิมยอมรับคิดลูกของตน
“เพราะอย่างนั้นแหละครับ ผมถึงจะให้พ่อกับแม่นำเงินก้อนนี้ที่ผมได้มาไปให้ลงทุนก่อนด้วยความช่วยเหลือของคลาวแล้วผมว่าอีกไม่เกิน 2-3สัปดาห์ก็น่าจะเริ่มได้ทุนคืนแล้วล่ะครับ”
“อืมนำเงินไปลงทุนเพื่อให้เงินทำงานหาเงินมาให้สินะ เข้าใจคิดเหมือนกันนี่” นทีกล่าวชมลูกชายตน
“กลับมาแล้วค่ะ”ขณะที่สามพ่อแม่ลูกกำลังนั่งปรึกษากันอยู่นั้นเอง ฟ้าก็ไกลับมาถึงบ้านพอดี
“เฮ้อรถติดจังเลยก็เลยกลับมาช้าไปหน่อย......”ฟ้าเดินเข้ามายังในบ้านพร้อมกับบ่นเื่ที่ตนเองได้ไปพบมาแต่เมื่อฟ้าเดินเข้ามาแล้ว สายตาก็กลับไปเห็นสิ่งหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ
“เอ๊ะ? นั่นมัน Nacbook รึเปล่าคะ? ทำไมมันถึงมาอยู่ที่บ้านเราได้ล่ะ?”ฟ้าเอ่ยถามพ่อกับแม่ด้วยความสงสัย เพราะเท่าที่เธอรู้บ้านของเธอนั้นมีฐานะที่ไม่ค่อยจะดีนักการที่จู่ๆมีของแพงแบบนี้วางตั้งไว้อยู่กลางบ้านมันจึงทำให้เธอสงสัยเป็อย่างมาก
เมฆใเล็กน้อยที่จู่ๆฟ้าก็โผล่มากะทันหันแต่เขาก็ได้วางแผนไว้แล้วว่าจะบอกเื่นี้กับน้องสาวของตนยังไงดี
“ฟ้าจำได้มั้ยว่าเมื่อตอนกลางวันพี่ถืออะไรมา?” เมฆไม่ได้ตอบฟ้าไปในทันทีแต่กลับถามฟ้ากลับแทน
“...อ๋อไอ้ถุงใส่ของที่พี่ไม่ยอมให้หนูดูน่ะเหรอ? แล้วมันเกี่ยวกันยังไงอ่ะ?.....หรือว่า....”
“ใช่แล้ว ของที่ว่าก็คือไอ้เ้า Nacbookนี่แหละ!!” เมฆกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“เอ๋!! โกหกน่า!?”ฟ้าะโออกมาด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
“ฮะๆๆ พี่ไม่ได้โกหกนะยังมีของพวกนี้อีกด้วยนะ!!” พูดจบเมฆก็หยิบกล่องโทรศัพท์ Aphoneออกมาสี่กล่องให้ฟ้าดูในทันที
“นี่มัน!!มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดเลยนี่นา นี่พี่ไปได้มันมายังไงกันเนี่ย!?” ฟ้ายิ่งแปลกใจเพิ่มขึ้นไปอีก เมื่อเห็นสิ่งที่เมฆได้นำออกมาให้เธอได้ดูเท่าที่เธอจำได้ ราคาของมือถือรุ่นนี้ถือว่าแพงมากๆ แม้ว่าตัวเธอจะมีความสนใจและอยากได้มือถือรุ่นนี้อยู่เช่นกันก็ตามแต่เธอก็รู้ว่าสถานะทางบ้านเธอนั้นไม่ได้มีเงินมากขนาดนั้นทำให้เธอไม่ได้เรียกร้องพ่อกับแม่ของตนในเื่นี้
“เฮ้ยๆไหนว่าเมฆบอกว่าจะไม่บอกเื่มันกับฟ้าไง แล้วนี่คิดอะไรอยู่เนี่ย?” นทีกระซิบถามกับพิมภรรยาตน
“ถามชั้นแล้วชั้นจะไปถามใครเล่า?เอาเป็ว่าดูๆไปก่อนแล้วกันว่าเมฆจะทำอะไรต่อไปน่ะ”พิมตอบกลับสามีของเธอ
เมฆทำเป็ไม่สนใจเสียงกระซิบพูดคุยกันของบิดามารดาที่อยู่ด้านหลังตนเขาหันไปคุยกับฟ้าน้องสาวของตนต่อ
“อันที่จริงแล้วนะฟ้าของพวกนี้ทั้งหมดน่ะ พี่ได้มาเพราะถูกรางวัลน่ะ”เมฆตอบคำถามของฟ้า
“......ห๊ะ??”ทั้งสามคนในครอบครัวนอกจากเมฆที่ได้ยินคำตอบแล้วถึงกับเผลออุทานขึ้นมาด้วยความไม่เข้าใจในทันทีแต่เมฆไม่ยอมให้มีใครพูดขัดเขาในตอนนี้ เขาจึงพูดต่อ
“ฟ้าเข้าใจไม่ผิดหรอกทั้งมือถือทั้งแลปทอปพวกนี้น่ะพี่ได้มาจากการถูกรางวัลจริงอย่างมือถือพวกนี้พี่ได้มาเพราะส่งรหัสใต้ฝาของเครื่องดื่มพวกชาเขียวไปจากนั้นมันก็บังเอิญถูกรางวัลขึ้นมา ส่วนแลปทอปนี่ก็เหมือนกัน” เมฆอธิบาย
“ห๊ะ....เดี๋ยวนะ.....หนูเริ่มตามไม่ทันละพี่จะบอกว่าของทั้งหมดนี่พี่ได้มาเพราะถูกรางวัล?”ฟ้าที่ได้ยินคำตอบของถามเมฆจึงถามย้ำขึ้นมาอีกครั้ง
“อื้ม ใช่แล้ว”เมฆตอบรับอย่างหนักแน่น
“พี่จะหลอกหนูก็ให้มันเนียนหน่อยได้ปะ!?มันจะบังเอิญไปมั้ยที่พี่ถูกรางวัลได้เยอะขนาดนี้แค่ถูกเครื่องเดียวก็แทบเป็ไปไม่ได้แล้ว นี่ล่อไปตั้งสี่เครื่อง! แถมยังมี Nacbook ด้วยอีก พี่คิดว่าเื่ที่พี่พูเมื่อกี๊หนูจะเชื่อเรอ?” ฟ้ามองหน้าพี่ชายของตนอย่างเอาเื่
“พี่ไม่ได้โกหกนะฟ้าไม่เชื่อหันไปถามพ่อกับแม่ดูสิ”เมฆกล่าวจากนั้นก็ชี้ไปยังพ่อแม่ที่ยังยืนอยู่ข้างหลังตน
“ห๊ะ? พ่อเหรอ? เอ้อ...ใช่ๆที่เมฆพูดน่ะเป็เื่จริงนะ”นทีที่ถูกโยนบทมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวทำให้ไปไม่เป็อยู่ครู่หนึ่งเช่นกัน
“ชะ...ใช่แล้วลูกที่พี่เมฆพูดน่ะเป็เื่จริงนะ” พิมช่วยกล่าวเสริม
“....จริงๆอะ?ไม่ได้มีอะไรปิดบังหนูแน่นะ?”ฟ้าเริ่มไม่แน่ใจเมื่อเห็นว่าพ่อกับแม่ของเธอก็ยืนยันเช่นเดียวกัน
“ไม่มี๊....ไม่มีเลยจ๊ะ!!” ทั้งนทีและพิมต่างรีบปฏิเสธขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน
“ฟ้า มองพี่นะ”เมฆพดขึ้นพร้อมกับนำมือของตนไปกุมมือทั้งสองของฟ้าเอาไว้จากนั้นก็จ้องหน้าฟ้าในทันที ทำให้ฟ้ารู้สึกใเป็อย่างมาก
“ฟ้ามองพี่ มองมาที่ตาของพี่นะหน้าพี่ในตอนนี้เหมือนคนที่กำลังโกหกรึเปล่าล่ะ?”เมฆถามน้องสาวของตนพร้อมกับแสดงสีหน้าที่จริงจังให้ฟ้าได้เห็น
‘เออ แกกำลังโกหกอยู่’ นทีและพิมต่างก็คิดขึ้นในใจเมื่อได้ยินคำพูดของลูกชายพวกตน
“พ....พอแล้วน่า!! รู้แล้วๆ หนูเชื่อที่พี่พูดก็ได้!!” ฟ้าที่ถูกพี่ชายของตนจ้องก็รีบตอบยอมรับในทันทีก่อนที่จะรีบสะบัดมือของพี่ชายตนที่กำลังกุมมือเธออยู่ออก
“ฮะฮะ ต้องอย่างนั้นสิเด็กดี” เมฆหัวเราะเมื่อได้ยินคำตอบของน้องสาวก่อนที่จะยกมือของตนไปลูบหัวฟ้าอีกครั้งหนึ่ง
“....พี่บ้า....” คราวนี้ฟ้าไม่ได้ขัดขืน เพียงแต่บ่นพึมพำขึ้นมาเบาๆพร้อมกับหน้าที่ขึ้นสีเล็กน้อยโดยที่การกระทำของทั้งสองนั้น อยู่ในสายตาของนทีและพิมตลอดทั้งหมด
“นี่แม่ทำไมพ่อรู้สึกว่ามันดูเหมือนง่ายยังไงชอบกลนะ?”นทีถามพิมภรรยาตน
“สงสัยคงเป็เพราะเมฆล่ะมั้งฟ้าเลยยอมเชื่อง่ายๆแบบนั้น....” พิมตอบกลับสามีของเธอ
“แต่ว่าดูยังไงๆไอ้เหตุการณ์ตรงหน้ามันก็ดูเหมือนคนรักคืนดีกันยังไงชอบกลแฮะ?หรือว่าเมฆมันจะรู้ ว่าเรากับ....” นทีกำลังที่จะพูดบางอย่างแต่ก็ถูกพิมใช้นิ้วปิดปากของตนเอาไว้ ราวกับไม่อยากให้นทีได้พูดออกมา
“เื่นี้เรายังไม่รู้แน่ชัดทางที่ดีอย่าพึ่งพูดออกไปจะดีกว่า” พิมเตือนสามีของเธอ
“....นั่นสินะ”นทีตอบกลับภรรยาของตน
307
