เมืองหลวงแคว้นต้าเฉียนทั้งเจริญและมั่งคั่ง ซุนเจียอีนั่งมองทุกสิ่งผ่านม่านหน้าต่างของรถม้า ในกาลก่อนยามที่นางเข้าเมืองsลวงแห่งนี้ครั้งแรกทั้งเต็มไปด้วยความหวังและความฝัน แต่ยามนี้เมื่อทุกอย่างเคยผ่านพ้นไปรอบหนึ่งแล้วความหวังและความเพ้อฝันเ่าั้กลับกลายเป็แค่เพียงเื่ที่น่าหัวเราะอีกเื่หนึ่งที่นางเคยเผชิญเพียงเท่านั้น
ยามที่รถม้าหยุดที่หน้าจวนสกุลเยว่ ซุนเจียอีก้าวเท้าลงจากรถม้าติดตามเยว่ซื่ออันด้วยสีหน้าเรียบเฉย เยว่ซื่ออันพานางเข้าไปด้านในจวนด้วยท่าทีที่ดูอบอุ่นกว่าเมื่อก่อน แต่ดูเหมือนว่าบรรยากาศบางอย่างภายในจวนจะทำให้ความเ็าของเขาคืนกลับมาอีกแล้ว แต่ซุนเจียอีกลับไม่ได้ให้ความสนใจต่อท่าทีของเขาเท่าใดนัก ยามนี้สิ่งที่นางกำลังดึงดูดความสนใจของนางก็คือคนผู้หนึ่งที่กำลังเฝ้ารอการมาของนางต่างหาก
“อันเอ๋อในที่สุดเ้ากลับมาถึงได้เสียที” สตรีหน้าตางดงามและอ่อนเยาว์กว่าภาพจำที่นางจดจำจนขึ้นใจยิ่งนักเอ่ยทักทายเยว่ซื่ออันขึ้นมาก่อน เยว่ซื่ออันรีบก้าวเข้าไปทำความสตรีผู้นั้นในทันทีเคารพ ซุนเจียอีจึงรีบเดินติดตามเข้าไปย่อกายคารวะในทันทีเช่นกัน แล้วจึงได้ยืนนิ่งอยู่ทางเื้ัของเขา พลางจ้องมองการทักทายของสองแม่ลูกด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
“ลูกไม่อยู่ตั้งหลายเดือนท่านแม่สบายดีหรือไม่”
“เ้าไม่อยู่แม่จะสบายใจได้อย่างไร พอได้ยินว่าอาการป่วยของเ้าหายขาดแล้วและกำลังเดินทางกลับจวนแม่ก็เฝ้ารอทุกวันให้เ้ารีบกลับมาหาแม่” สตรีผู้นั้นเอ่ยพลางมองเลยมาทางซุนเจียอีแล้วจึงได้เอ่ยทักทายขึ้นมาก่อนอีกครั้ง
“นี่คงจะเป็เจียอีสินะ เป็อย่างไรบ้างได้ยินว่าเ้าล้มป่วยระหว่างทาง ยามนี้คงหายดีแล้วกระมัง” เมื่อสตรีผู้นั้นเอ่ยกับนางซุนเจียอีจึงได้ยิ้มออกมาแล้วเอ่ยกับสตรีผู้นั้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“หลานหายดีแล้วเ้าค่ะ ต้องขอโทษท่านป้าที่ข้าทำให้การเดินทางกลับของญาติผู้พี่ต้องล่าช้านะเ้าคะ” ซุนเจียอีเอ่ยพลางย่อกายขออภัย หานเสวี่ยหนิงพลันส่ายหน้าแล้วเอ่ยตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“เ้าไม่ต้องขอโทษข้าหรอก เื่เจ็บป่วยล้วนเป็เื่ที่ไม่มีผู้ใดอยากจะให้เกิดขึ้น ไหนเ้ามาให้ป้าดูเ้าใกล้ๆ หน่อยสิ กุ้ยมามาบอกกับข้าว่าเ้ามีความละม้ายคล้ายคลึงกับเสวี่ยชิงญาติผู้น้องของข้าอยู่หลายส่วน ข้าก็ยังคิดว่าหากเ้ามีหน้าตาคล้ายเสวี่ยชิงจริงก็คงจะเป็เด็กสาวที่มีใบหน้างดงามเป็อย่างมากแน่นอน” หานเสวี่ยหนิงเอ่ยพลางกวักมือเรียกซุนเจียอีจึงก้าวขึ้นไปด้านหน้าของเยว่ซื่ออันแล้วส่งมอบรอยยิ้มให้แก่หานเสวี่ยหนิงด้วยความเอียงอาย
“ดูเหมือนว่าจะคล้ายคลึงอยู่บ้าง แต่เมื่อเติบใหญ่ขึ้นมาจะต้องงดงามกว่าเสวี่ยชิงแม่ของเ้าเป็แน่” คำพูดของหานเสวี่ยหนิงทำให้รอยยิ้มของซุนเจียอีพลันยิ่งกว้างขวางกว่าเดิม ในกาลก่อนคำว่างดงามล่มเมืองในกาลก่อนนางก็เคยถูกผู้คนเอ่ยถึงเช่นนั้น นับว่าคำพูดของท่านป้าต่างสกุลผู้นี้ของนางไม่ได้ชมเชยจนเกินจริงแต่อย่างใด
“ฮูหยินเ้าคะ คุณชายและคุณหนูคงจะเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางมามากแล้ว ให้พวกเขาได้กลับไปแช่น้ำร้อนและนอนพักผ่อนสักครู่เถิดเ้าค่ะ ถึงยามอาหารเย็นค่อยเชิญพวกเขามากินอาหารร่วมกันกับท่านอีก ถึงยามนั้นค่อยซักถามและพูดคุยอีกดีหรือไม่เ้าคะ” กุ้ยมามาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนหานเสวี่ยหนิงจึงได้พยักหน้า
“เช่นนั้นพวกเ้าก็กลับเรือนของตนเองกันก่อนเถิด เจียอีประเดี๋ยวเ้าติดตามกุ้ยมามาไปที่เรือนพักของเ้าก็แล้วกัน ข้าเตรียมเรือนส่วนตัวเอาไว้ให้เ้าแล้ว อยู่ที่นี่เ้าไม่ต้องกังวลว่าจะมีผู้ใดรังแก ป้าของเ้าผู้นี้จะคอยดูแลเ้าเอง มู่จิ่นต่อไปนี้เ้าคอยดูแลและติดตามเจียอีก็แล้วกัน คอยดูแลให้ดีอย่าให้หลานสาวของข้าต้องขาดแคลนสิ่งใด” คำพูดของหานเสวี่ยหนิงทำให้ซุนเจียอีรีบย่อกายขอบคุณในทันที
“ขอบคุณท่านป้าเ้าค่ะ” ซุนเจียอีเอ่ยขอบคุณพลางย่อกายคารวะ แล้วจึงได้ติดตามสาวใช้รุ่นใหญ่ที่มีนามว่ามู่จิ่นออกไป
เมื่อเยว่ซื่ออันและซุนเจียอีออกจากห้องโถงของเรือนไปแล้วกุ้ยมามาก็รินน้ำชาแล้วยื่นให้หานเสวี่ยหนิงพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแ่เบา
“เป็อย่างไรบ้างเ้าคะ นางงดงามอย่างที่บ่าวบอกเลยใช่ไหมเ้าคะ” คำพูดของกุ้ยมามาทำให้หานเสวี่ยหนิงพยักหน้า
“งดงามมากจริงๆ น่าเสียดายที่เสวี่ยชิงไม่ได้มีโอกาสได้เฝ้าดูการเติบโตของบุตรสาวของนาง เพียงแต่เหตุใดเด็กสาวคนนี้จึงได้ดูแปลกประหลาดอยู่บ้าง การวางตัวของนางดูสมบูรณ์แบบจนเกินไปมากเกินกว่าที่เด็กสาวคนหนึ่งจะทำได้ เ้าดูกิริยาของนางสิราวกับถูกอบรมมาอย่างดีจากนางข้าหลวงในวัง ท่วงท่ากิริยาของนางทำให้ข้าอดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้จริงๆ”
“บ่าวเองก็คิดเช่นนั้น เพียงแต่ยามที่บ่าวได้พบกับนางที่บ้านสกุลซุนคุณหนูซุนมิได้เป็เช่นนี้ นางดูเหมือนว่าจะเปิดเผยจริงใจมากกว่านี้กิริยาก็ไม่ได้ดูสูงส่งและเคร่งขรึมเฉกเช่นยามนี้ ระยะเวลาแค่เพียงสองเดือนบ่าวคิดไม่ถึงว่าท่าทีของคุณหนูซุนจะเปลี่ยนแปลงไปมากจนถึงขั้นนี้ได้จริงๆ” เมื่อกุ้ยมามาเอ่ยเช่นนี้หานเสวี่ยหนิงก็พลันทอดถอนใจออกมา
“ถึงอย่างไรจวนสกุลเยว่ของพวกเราก็ไม่ใช่สถานที่ที่นางคุ้นเคย อีกทั้งได้ยินว่าระหว่างทางนางต้องพบเจอเื่ราวตั้งมากมาย อีกทั้งยังต้องอยู่ร่วมกับอันเอ๋อที่เข้มงวดและเคร่งเครียดถึงปานนั้นย่อมไม่น่าประหลาดใจที่นางจะแสดงท่าทางผิดแปลกจากเด็กสาวทั่วไปถึงเพียงนี้ เอาเถิดเ้าคอยแวะเวียนไปดูแลนางให้บ่อยขึ้นก็แล้วกัน หลานสาวของข้าผู้นี้ช่างมีชีวิตที่น่าสงสารยิ่งนัก”
“เ้าค่ะฮูหยิน บ่าวจะคอยดูแลคุณหนูซุนเป็อย่างดีฮูหยินไม่ต้องเป็ห่วงนะเ้าคะ” กุ้ยมามารับคำด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มและตั้งใจว่าเมื่อปรนนิบัติเ้านายของตนเองเรียบร้อยแล้วจะแวะเวียนไปที่เรือนสุ่ยเซียงที่พำนักของซุนเจียอีเสียหน่อย
ส่วนทางด้านซุนเจียอีนั้นนางไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าท่าทีที่เปลี่ยนไปของนางจะทำให้ความรู้สึกของนายหญิงของจวนและกุ้ยมามาที่มีต่อนางในการได้พบกันครั้งแรกจะพลันเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางนี้ เพราะยามนี้นางกำลังเตรียมการรับมือกับบ่าวของเรือนสุ่ยเซียงที่ตั้งใจจะกดข่มคุณหนูต่างสกุลที่มาของพึ่งใบบุญของจวนสกุลเยว่อย่างเหิมเกริม ในกาลก่อนนางยังเด็กและไม่เข้าใจความสัมพันธ์ของผู้คนภายในจวน แต่ยามนี้สถานการณ์ได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว ไม่มีทางที่นางจะปล่อยให้ผู้อื่นคิดเอาเปรียบและกดขี่นางและป้าเฝิงได้อีก
915
