ฉันยืนเบ้ปากหลังข้อความมันขึ้นว่าอ่านแต่ไม่ตอบ นี่จะมาวัดความอดทนกันเหรอ! ไม่ตอบก็ไม่ต้องตอบ คิดว่าอยากคุยนักหรือไง
[คลิโอ Send...]
✉ : คุยกับใครนักหนา แบตถึงจะหมด?
✉ : อ่านแล้วตอบดิ
✉ : เงียบทำไม?
✉ : โอเค งั้นยืนรอตรงนั้นแหละ เดี๋ยวไปหาเอง
[เนญ่า Send...]
✉ : บ้าเหรอ! ไม่ต้องมาเลยนะ
ใจนเกือบปล่อยมือถือหลุดมือ ก่อนจะเริ่มได้ยินเสียงกลุ่มคนที่เอาแต่ร้องเรียกชื่อพี่เขาดังเข้ามาใกล้ เลยรีบกุลีกุจอหยิบมือถือขึ้นมากดพิมพ์อย่างไว
[คลิโอ Send...]
✉ : แล้วเมื่อกี้ทำไมอ่านไม่ตอบ?
คือกะจะเอาคำตอบให้ได้เลยใช่ไหมเนี่ย ไม่ปล่อยผ่านกันเลยว่างั้น? =_=
[เนญ่า Send...]
✉ : ทีพี่ยังอ่านไม่ตอบเลย พอโดนทำบ้าง รู้สึกยังไงล่ะ?
แล้วทำไมบทสนทนามันต้องกลายเป็ทะเลาะกันด้วยเื่เล็กน้อยพวกนี้ด้วยเนี่ย ว่าแล้วก็ขอเกาหัวหน่อยเถอะ!
[คลิโอ Send...]
✉ : ก็รุ่นน้องมาขอถ่ายรูปอยู่ รอไม่เป็เหรอ ไม่ใช่ว่าจะไม่ตอบสักหน่อย หรือจะให้คาสายไว้? เอาไหมล่ะ จะได้ตอบได้ตลอด
คาสายบ้าอะไร! ที่พูดมาเนี่ย รู้ความหมายของคำว่า ‘คาสาย’ บ้างหรือเปล่าเถอะ -///- โอ้ย! เอาเป็ว่ารีบจบบทสนทนาดีกว่า ก่อนที่อะไร ๆ มันจะทำให้ฉันรู้สึกแปลกไปมากกว่านี้
[เนญ่า Send...]
✉ : ไว้ค่อยคุยต่อนะ รถมาแล้ว แถมแบตก็เหลือหนึ่งเปอร์เซ็นต์ บุ่ย ๆ~
ไม่รอคำตอบแล้ว รีบปิดเครื่องแมมเลย!
จากนั้นจังหวะที่รถเมล์เลี้ยวเข้าโค้ง ฉันก็ชูหน้าจอมือถือที่มืดสนิทให้คนในรั้วที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนได้เห็นเต็มตา ว่ามือถือของฉันดับไปเรียบร้อยแล้ว
่เวลาสองทุ่ม
Beatles Pub
ห้องพักส่วนตัวของวง FOP
"น้องเป็ลูกครึ่งหรือเป็ต่างชาติเต็มร้อยเหรอครับ?" ชายหน้าคม ผิวแทน ตัวใหญ่กล้ามหนา เอ่ยทักทายฉันเป็คนแรก ต่างจากคนอื่นที่เอาแต่นั่งมองเงียบ ๆ
ั้แ่มาผับนี้เป็ครั้งที่สอง ก็ทำใจเต้นโครมครามไม่หยุดเมื่อได้มาเจอสามหนุ่มทรงอิทธิพลในวงการดนตรีของมหา'ลัยที่ตัวเองเรียนอยู่
ที่ผ่านมาเคยเห็นแค่ไกล ๆ จากบนเวทีในธันเดอร์โดมของมหาวิทยาลัย แต่พอได้มานั่งมองพวกพี่เขาในระดับฟูลเอชดีก็ทำเอาไม่กล้าพูด ได้แต่ทำตัวเป็มนุษย์สายอินโทรเวิร์ตแทน
"เอ่อ...ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ" ฉันไม่อยากพูดถึงเื่ครอบครัวที่ไม่ค่อยได้เจอสักเท่าไร ไม่ใช่เพราะกลัวว่าความรู้สึกจะดาวน์ แค่มันไม่มีความจำเป็ต้องพูดถึงก็เท่านั้นเอง
"เอ้า! ไม่รู้ได้ไง" ชายผิวแทนคนเดิมก็ยังคงสงสัย หรือฉันควรพูดให้มันจบ ๆ ไปเลยดี?
"มึงนี่หัวช้าหรือไง ไอ้เลโอ เลิกถามเื่ไร้สาระได้แล้ว พี่ขอโทษแทนมันด้วยนะน้อง" คราวนี้เป็ชายตัวสูงเหมือนนายแบบ ที่ดูไม่บึกบึนเท่าพี่เลโอ หันมาพูดแทน ท่าทางจะรู้เื่กว่าคนเมื่อกี้อยู่มากโข
"เออ ด่ามันสักทีเหอะ ไอ้ดีแลน ห่านี่แม่งโตแต่ตัว ไอ้ชิบหาย" คนนี้ดูเข้ากับคนง่ายสุด แต่ติดตรงที่ชอบเคาะนิ้วเป็จังหวะ เลยไปลดภาพลักษณ์ความหล่อลงไปในสายตาฉัน เพราะมันน่ารำคาญอะ นั่งมาหลายนาทีก็ไม่มีทีท่าจะหยุดเคาะสักที
"เสียงมึงดังไปถึงข้างนอกเลย ไอ้เทรเวอร์ แกล้งอะไรน้องเขาฮะ?" และแล้วตัวการที่นัดให้ฉันมานั่งโง่อยู่คนเดียวท่ามกลางกลุ่มเพื่อนตัวเองก็โผล่มาสักที บอกให้คนอื่นมาให้ตรงเวลา แต่ตัวเองดันมาสาย เดินไปเขกกระโหลกสักทีดีไหมเนี่ย
“พี่ไม่ได้แกล้งน้องสักหน่อยเนอะ บอกมันไปสิ” จู่ ๆ พี่ที่ชื่อเทรเวอร์คนนั้นก็หันมายิ้มให้และกุมมือฉันแน่น แล้วส่งสายตาปริบ ๆ เหมือนตัวละครในการ์ตูนมังงะแนวโชโจมาไม่หยุด
“กูเจ็บนะเว้ย!” แต่เพียงไม่กี่วินาที เขาก็ต้องปล่อยมือเมื่อโดนสันแท็บเล็ตของพี่คลิโอฟาดลงกลางกระหม่อม
“ถ้ามึงไม่ไปยุ่งกับของของมัน ก็คงไม่ต้องเจ็บตัวฟรีหรอก ไอ้โง่” เห็นทีว่าในกลุ่มชายแท้คงด่ากันแรงเป็เื่ปกติสินะ... เอ แต่ผู้ชายคนนี้ชื่อดีแลนใช่ไหมนะ? คือเขามองฉันด้วยสายตาแปลก ๆ ตลอดเลยแฮะ แอบรู้สึกอึดอัดเหมือนกัน
“อะ ไอ้เลโอ มึงลองเช็คดูว่ารอบนี้โอเคหรือยัง จะให้ปรับคำตรงไหนอีกก็วงไว้แล้วกัน” แท็บเล็ตเพชฌฆาตถูกส่งต่อไปยังพี่เลโอ ไม่นานบรรยากาศรอบตัวพี่แกก็เปลี่ยนไปเป็จริงจังมากขึ้น
เมื่อกี้แอบเห็นแวบ ๆ บนหน้าจอ คือมันเหมือนโน้ตเพลงที่มีตัวหนังสือเขียนยึกยือเต็มไปหมด แสดงว่านอกจากจะเล่นกีตาร์เป็แล้ว ยังแต่งเพลงได้ด้วยสินะ นี่มันพร์ชัด ๆ เพราะแต่ละเพลงที่เคยฟังมา ความหมายของเนื้อหาเดือดยิ่งกว่าความร้อนในกระทะทองแดงเสียอีก
“น้องชื่ออะไรนะ พี่ลืม” พี่ดีแลนหยุดหยอกกับพี่เทรเวอร์ ก่อนเดินมาหาฉันที่นั่งเงียบเหมือนป่าสาก
“เนญ่าค่ะ หรือเรียกเนเฉย ๆ ก็ได้” นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้แนะนำตัวกับใคร เพราะทุกครั้งที่พยายามหาเพื่อนใหม่ ข่าวลือเื่นั้นก็มักจะทำให้เจอบูลลี่ก่อนเสมอ พวกเพื่อนเก่าก็ไปเป่าหูคนใหม่ ๆ จนสุดท้ายฉันต้องอยู่คนเดียวมาตลอด
“เห็นไอ้โอว่ามาว่าน้องเนมีฝีมือเื่ทำของน่ารัก ๆ พี่ก็เลยเบาใจไปหน่อย ก่อนหน้านี้พวกพี่คิดกันจนหัวจะะเิ ว่าจะแจกของแทนใจแบบไหนให้แฟนคลับดี น้องเนช่วยชีวิตพวกพี่ได้มากเลย ขอบคุณนะครับคนสวย~” ดูเหมือนว่าบุคลิกพี่เทรเวอร์จะเป็คนโอเวอร์แอคติ้งสินะ แต่ก็ตลกดีเหมือนกัน
แต่จะว่าไปก็แอบเซอร์ไพรส์อยู่ไม่น้อย ไม่คิดว่าเื้ัของเหตุผลที่พี่คลิโออ้างให้ฉันมาช่วยงานแปลก ๆ จะมีที่มาเป็เื่แบบนี้ ไอ้เราก็นึกว่าเขาหาข้ออ้างเพราะอยากจีบฉันซะอีก
ดีแล้วล่ะ ที่ฉันไม่ปากไวพูดแดกดันออกไปก่อน ไม่งั้นคงหน้าแตกหมอไม่รับเย็บแน่
“อุ้ย~ ฮ่า ๆ ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ” แอบเขินจัง ั้แ่ย้ายมาอยู่เขตนี้ ก็คิดมาตลอดว่าจะทำงานเสริมอะไรดี จนมาลงตัวกับการตกแต่งของนี่แหละ ก็เลยลองทำดู ปรากฏว่าพอทำแล้วชอบ แถมยังมีลูกค้าชมเข้ามาไม่ขาดสายอีก ถึงขั้นฝากตัวเป็ลูกค้าประจำก็มี เลยทำมาเรื่อย ๆ อย่างมีความสุข ไม่เหมือนตอนอยู่ที่นู่น ที่ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากใช้ชีวิตไปวัน ๆ
“ไอ้สองตัวนั่น! อย่ามัวแต่โอ้เอ้ รีบมาเช็คเครื่องของตัวเองกันได้แล้ว เดี๋ยวพอมีปัญหากลางงานก็มานั่งโวยวายให้กูปวดหัวอีก” พี่เลโอส่งยิ้มให้ฉันเล็กน้อยก่อนเปลี่ยนสีหน้าและน้ำเสียงตอนหันไปพูดกับพี่ดีแลนและพี่เทรเวอร์ต่อ
“พรุ่งนี้มีเรียนกี่โมง” ระหว่างที่ทุกคนกำลังง่วนอยู่กับเครื่องดนตรีประจำตัว คนที่มาสายและดูว่างผิดหูผิดตาก็เดินเอามือล้วงกระเป๋ามานั่งลงข้างฉัน
“บ่าย ๆ เลยค่ะ” ว่าจบก็แอบมองคนข้างกายสักนิด พี่เขาใส่ชุดตาข่ายสีดำแบบที่ละสายตาไปไม่ได้ เพราะข้างในตาข่ายนั่นไม่ได้ใส่อะไร โชว์ร่องซิกแพคสะกดตาจนหน้ามันร้อนผ่าว
เข้าใจว่าหลังเที่ยงคืนจะมีการแสดง แต่ต้องแต่งตัวขนาดนี้เลยเหรอ ไม่หนาวหรือไง
“กี่ตัว?” จากที่กำลังจ้องซิกแพคอยู่ ก็ต้องรีบหันไปทางอื่นเมื่อเขาหันมาถามแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง
เกือบไปแล้ว -///-
“ตัวเดียวเอง ทำไมเหรอ” เกือบลืมไปเลยว่ามาทำอะไรที่นี่ ว่าจบก็เปิดกระเป๋าผ้ารุงริ่ง หยิบถุงขนาดกลางบรรจุแท่งไฟที่มีสายคล้องซึ่งฉันออกแบบเอง จัดเรียงลงบนโต๊ะญี่ปุ่นสีครีมตรงหน้า
“จะให้รอกลับด้วยกัน เดี๋ยวไปส่งเอง” มือที่กำลังจัดเรียงของหยุดชะงัก ก่อนจะค่อย ๆ หันไปขมวดคิ้วใส่เ้าของคำพูดนั้น
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
นิยาย Set 'AREA' มีทั้งหมด 4 เื่ได้แก่...
เื่ที่ 1 เขตลงทัณฑ์ของนายทารัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅
เื่ที่ 2 เขตลงทัณฑ์ของนายไนซัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅
เื่ที่ 3 เขตลงทัณฑ์ของนายคลิโอ [รายตอนยังไม่จบค่ะ / EBOOK รอก่อนนะคะ] ✅
เื่ที่ 4 เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์ [~ Coming Soon ~] ❌
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็กำลังให้หยกหน่อยนะคะ
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย
(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————