ตำนานดาบเกมออนไลน์

ชายชราคนนี้ทำร้ายเย่ฮวาอย่างน่าสังเวช แต่เพราะอีกฝ่ายเป็น NPC ถ้าหากเป็นบอส เขาจะทำให้อีกฝ่ายกลายเป็นปุ๋ยให้ดอกไม้ได้ขึ้นเต็มภูเขา หึ! ฉันจะฆ่าเขาให้ตาย!

ก่อนอื่นก็ต้องดูค่าคุณสมบัติของ NPC คนนี้ก่อน

【ปรมาจารย์ปรุงยากลั่นเลือด - กู่เฉิน】 ( NPCระดับทอง )

Lv: 30

โจมตี:? ? ?

ป้องกัน:? ? ?

พลังชีวิต:? ? ?

ข้อมูล: เขาเป็นนักปรุงยาของกษัตริย์แห่งเมืองชิงสุ่ย ด้วยวัยเพียง 16 ปีก็สามารถปรุงยาที่ซับซ้อนซึ่งมีเพียงนักปรุงยาอาวุโสเท่านั้นที่สามารถทำได้และกษัตริย์ยังชื่นชมต่อความสามารถในการปรุงยาของเขา ยาวิเศษที่เขาปรุงมีค่าการรักษาอย่างเปี่ยมล้น มันล้ำค่ายิ่งกว่าโพชั่นทั่วไปหลายสิบเท่า ทำให้นักปรุงยาประจำวังหลวงอิจฉาในพรสวรรค์ของเขาและต้องการที่จะครอบครองสูตรยาที่ กู่เฉิน หวงแหน จึงใส่ร้ายเขาต่อกษัตริย์ พระองค์จึงมีพระกระแสรับสั่งให้จับตัว กู่เฉิน มาลงโทษ กู่เฉิน จึงต้องหนีออกจากเมืองชิงสุ่ยและมาซ่อนตัวอยู่ในหุบเขา ก็คือกระท่อมมุงจากที่สร้างขึ้นบนช่องแคบหน้าผาลึก เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกคนจากเมืองชิงสุ่ยตามจับ การย้ายมาอยู่ที่นี่ทำให้เขามีสมาธิในการค้นคว้าสูตรยาต่าง ๆ เป็นเวลาเนิ่นนานกว่า 70 ปีที่เขามีความเกลียดชังต่อเมืองชิงสุ่ย

...

แม่จ้าวโว้ย! NPCระดับทอง เลเวล 30 ถือเป็นเลเวลที่สูงมากจนเขามองไม่เห็นค่าคุณสมบัติของชายชราคนนี้ นอกจากนี้ยังมีความเกลียดชังต่อเมืองชิงสุ่ยอย่างใหญ่หลวง เขาคือ XX (เบาะแส) ดังนั้นจึงไม่ดีที่จะอยู่ที่นี่ เพราะอาจต้องจบชีวิตได้

กู่เฉินมองมาที่เขาด้วยสายตาเย็นชาและถามว่า "เจ้าเป็นใคร ? "

เมื่อมองไปที่ดวงตาสง่าผ่าเผย เย่ฮวาก็แทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าชายชรานิสัยแย่ที่เพิ่งอาบน้ำมาจะเป็นเบาะแสลับ

เย่ฮวา จึงตอบไปว่า: "ผมมาจาก เมืองชิงสุ่ย ... "

"บูม! ~"

กู่เฉินทุบพนักพิงข้างๆเขาและพูดว่า "เจ้ามาที่นี่เพื่อจับข้ากลับไปที่เมืองชิงสุ่ยใช่หรือไม่?"

"ผมก็แค่……"

"เจ้าราชาช่างต่ำช้าจริงๆ เรื่องผ่านมานานกว่า 70 ปีแล้วเขาก็ยังไม่คิดจะปล่อยข้า!"

"เดี๋ยวก่อน! ผมมีบางอย่างจะพูด... "

"เจ้ามัวรีรออะไร! ชักดาบออกมา! แล้วเรามา... "

"ช้าก่อน!"

แม้ว่าเย่ฮวาจะไม่ต้องการขัดจังหวะอีกฝ่าย แต่เมื่อเรื่องมันมาถึงจุดนี้ เขาก็จำเป็นจะต้องขัดจังหวะ เพราะถ้าไม่ทำตอนนี้ บางทีเขาอาจไม่มีโอกาสอีก

"ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อจับคุณ ผมเป็นนักผจญภัยในเมืองชิงสุ่ย ได้ยินมาว่ามีผู้ถ่ายสอดทักษะปรุงยาเลือดอยู่ภายในหุบเขาเมฆาอัคคี ดังนั้นผมจึงออกมาเพื่อตามหาผู้ชี้แนะ"

ความดุร้ายในแววตาของ กู่เฉิน ลดลงเล็กน้อย ขณะที่สำรวจเเย่ฮวาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วพูดว่า: "นับแต่สมัยโบราณนักปรุงยาไม่ใช่สายอาชีพที่ดีนัก ต่างจากช่างตีเหล็กช่างตัดเย็บที่เป็นอาชีพที่ดีที่สุด งานของพวกเขาสามารถใช้ประกอบการทำมาหากินได้ หากสามารถสร้างอุปกรณ์ที่ปราณีตมีประสิทธิภาพ มีฝีมือในการสร้างดาบที่แข็งแกร่งหายาก รวมไปถึงเครื่องประดับที่ล้ำค่า อาจทำให้ราชาโปรดปรานตบรางวัลให้ ดังนั้นสำหรับนักปรุงยาก็เป็นเพียงอาชีพไร้ประโยชน์ที่หมกมุ่นอยู่กับพืชสมุนไพร”

เย่ฮวา หัวเราะเบา ๆ : "ผมไม่สนใจอาชีพเหล่านั้น ผมแค่อยากเป็นนักปรุงยา ไม่ว่าใครจะคิดยังไงจะมองยังไงก็ช่าง ตราบใดสิ่งที่ผมทำมันสามารถช่วยชีวิตคนอื่นไว้ได้ แค่นั้นมันก็ถือว่าดีพอแล้ว"

สิ่งที่เอ่ยออกไปอันที่จริงมันก็มาจากใจเขา ปกติเจ้ากวาจื่อก็ชอบมาไถโพชั่นจากตน หลังจากที่เขาปรุงยาได้เจ้านั่นก็ต้องยิ้มแน่

กู่เฉิน พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม: "ความตั้งใจของเจ้านับเป็นสิ่งที่ดี ข้าเองก็เบื่อที่นี่แล้ว เจ้าสนใจจะมาเป็นเด็กฝึกหัดของข้าหรือไม่?"

เขาตกตะลึงไปพักหนึ่ง แต่ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ผู้สอนถ่ายทอดอาชีพรอง แล้วแบบนี้จะถ่ายทอดทักษะให้เขาได้งั้นเหรอ

อย่างไรก็ตามอีกฝ่ายเป็นนักปรุงยาที่เมืองชิงสุ่ย ต้องการตัว ด้วยสูตรปรุงยาหายาก ถ้าเขาสามารถกลายเป็นเด็กรับใช้ ย่อมต้องเป็นผลดีมากกว่าผลเสีย เมื่อเย่ฮวาพิจารณาแล้ว ก็พูดขึ้น: "คุณยอมรับผมเป็นเด็กฝึกงานงั้นหรอ ? "

กู่เฉิน ถอนหายใจ: "แม้ว่าเจ้าจะโง่เล็กน้อย แต่ก็แข็งแกร่งอดทนใช้ได้ ทว่ามันยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะมาที่นี่ แต่ด้วยความแน่วแน่และความกล้าหาญ เจ้าก็พอจะมีคุณสมบัติเป็นผู้ติดตามเด็กฝึกหัด"

ให้ตายเถอะ! ชายชรานิสัยแย่ดูเหมือนจะมีความมั่นใจสูง~ หาว่าเราโง่ คุณใช้อะไรมาคำนวณวัดตัดสิน IQ กันฮ๊ะ!! มาเทียบกันแล้ว IQ ของฉันมีเยอะกว่าคุณเป็นร้อยเท่าเฟ้ยยย !!!

ถึงกระนั้นเย่ฮวาก็ยังพยายามปั้นหน้ายิ้ม และกล่าวไปว่า: "การที่คุณยอมรับผมเป็นศิษย์ เช่นนั้นก็นับเป็นเกียรติของผมอย่างมากเลยทีเดียว"

"โอ้?"

ดวงตากู่เฉินสว่างขึ้น: "เจ้าจะแสดงความกตัญญูได้อย่างไร"

เขาเริ่มคิดเกี่ยวกับมัน อีกฝ่ายอาศัยอยู่ที่นี่มานานกว่า 70 ปี แน่นอนว่าคงไม่ค่อยได้กินอะไรดีๆทั้งยังมีร่างกายผอมซูบ ดังนั้นเย่ฮวาจึงพูดว่า "โรงเตี๊ยมในเมืองชิงสุ่ยมีอาหารดีๆขายเพียบ"

" ขอแค่คุณเอ่ยปากบอกว่าอยากจะกินอะไร ผมจะซื้อมาให้คุณ! " กู่เฉิน แลบลิ้นเลียปาก ดูเหมือนว่าเขาจะจับถูกจุด แต่อีกฝ่ายก็รีบเก็บอาการอย่างรวดเร็วพร้อมกับพูดขึ้นว่า "เจ้าต้องการใช้เรื่องนี้ เพื่อทำให้ข้ายอมรับเจ้าเป็นศิษย์สินะ ?!"

เขาพูดต่อ: "ผมสามารถซื้อข้าวของเฟอร์นิเจอร์ดีๆมาให้คุณและยังจะช่วยคุณซ่อมแซมประตูนี้!"

กู่เฉิน บิดตัว จากนั้นก็กระแอมสองครั้งแล้วจ้องมาที่เขา ราวกับว่าต้องการบางอย่างที่ดีกว่า

"ข้าได้ยินมาว่ามีหญิงงามมากมายในร้านสุราเมืองชิงสุ่ย น่าจะมีค่าใช้จ่าย 1 เหรียญทองต่อคืน ข้าคิดว่า ... "

"ตกลง!"

ทำเอาเย่ฮวาตะลึง! ชายแก่อายุเกือบ 90 ปีจะสามารถไปที่นั่นได้อีกเหรอ พอเขาเผลอรับปากโดยไม่ตั้งใจ! ปฏิกิริยาของอีกฝ่ายก็เปลี่ยนแปลงฉับพลัน กระโดดขึ้นจากเก้าอี้หวายด้วยความกระฉับกระเฉง

สายลมที่พัดผ่านเข้าไปในกระท่อมมุงจากที่ชำรุดทรุดโทรม ชายแก่ภายใต้ชุดคลุมก็ค่อยๆเปลี่ยนท่าทาง ราวกับว่าได้พบกับบุรุษที่ยอดเยี่ยม

ชายแก่ขี้เหงาที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวมานานกว่า 70 ปี...ท่าทางจะหิวกระหายมาก!

"ติ๊ง! ~"

"ระบบแจ้ง: ขอแสดงความยินดี คุณได้รับภารกิจ 【การทดสอบของกู่เฉิน】(ระดับA) และเรียนทักษะ【เก็บสมุนไพร (ขั้นฝึกหัด)】"

...

【การทดสอบของกู่เฉิน】(ระดับA)

เงื่อนไข: ซื้ออาหารอย่างน้อย 10 อย่างจากร้านอาหารเมืองชิงสุ่ยให้กู่เฉิน ซื้อโต๊ะไม้และประตูไม้จาก เมืองชิงสุ่ย และทำการซ่อมแซมประตูไม้ เก็บพืชหญ้าสว่าง 10 ต้น ในภูเขาแสงแดด มอบให้แก่ กู่เฉิน

...

เย่ฮวาได้แต่ยิ้มโดยที่ทำอะไรไม่ถูก การจะได้รับพิจารณาว่ามีคุณสมบัติหรือไม่ขึ้นอยู่กับสามเงื่อนไขของกู่เฉิน แน่นอนว่าเงื่อนไขสองข้อแรกไม่มีปัญหา แต่ข้อสามนี่สิปัญหา เพราะมันเป็นสิ่งที่น่าอาย ให้หาหญิงสาวมาให้เขา ? ด้วยสภาพร่างกายปัจจุบันของอีกฝ่าย ยังจะเตะปี๊บไหวอยู่เหรอ แต่ถ้าทำให้เขาพอใจได้ ตนถึงจะได้เรียนทักษะเสริม!

เอาละ! ก่อนอื่นก็ต้องกลับเมืองชิงสุ่ย หาซื้ออาหาร เฟอร์นิเจอร์และประตูไม้ ~

เย่ฮวา ปลุกพลังของวัวเก้าตัวและเสือสองตัว ปีนขึ้นจากเชือกเถาวัลย์ข้างกระท่อมเพื่อกลับขึ้นไปยังหุบเขาเมฆาอัคคี ฝีมือของชายชรา กู่เฉิน ผู้นี้ถือว่าน่าชื่นชม แต่การออกไปภายนอกก็ยังเป็นอันตราย

หลังจากวิ่งมาได้ยี่สิบนาที เขาก็กลับมาถึงเมืองชิงสุ่ย ก่อนอื่นต้องไปที่ร้านอาหารในเมืองชิงสุ่ย อันที่จริงการกินอาหารที่นี่ไม่เกิดประโยชน์อะไรกับร่างจริง มันเป็นแค่สถานที่ไว้สำหรับให้ผู้เล่นเพลิดเพลินไปกับสภาพแวดล้อมความสมจริงของเกม ทว่าอาหารของที่นี่ต้องยอมรับว่ามีรสชาติดีจริง ๆ แต่มันก็ไม่สามารถช่วยให้ผู้เล่นรู้สึกอิ่มท้อง

ถึงกระนั้นก็ยังมีผู้เล่นจำนวนมากยินดีที่จะใช้เงินเพื่อทานอาหารที่นี่ หนึ่งก็เพื่อเพลิดเพลินไปกับรสชาติอาหารต่าง ๆ ที่แสนอร่อย หรือไม่ก็เพื่อที่จะอวดความหรูหรามั่งคั่ง ต้องรู้ก่อนว่า คอสอาหารที่นี่โต๊ะหนึ่งมีราคา 30 เหรียญทอง

เขาเดินเข้ามาในโรงเตี๊ยม นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เคยเข้ามาภายในตัวอาคารโรงเตี๊ยม เพราะตั้งแต่ที่เริ่มเล่นเกมเขาก็ตั้งหน้าเก็บเลเวล ไม่เคยคิดที่จะมาสถานที่เหล่านี้เพื่อหาความเพลิดเพลิน มองจากภายนอกเหมือนจะมีชั้นเพียงไม่กี่ชั้น แต่นึกไม่ถึงว่าพื้นที่ภายในจะมีขนาดใหญ่ ทั้งการตกแต่งยังดูหรูหรามาก สมกับที่เป็นโรงเตี๊ยมภัตตาคารที่ดีที่สุดในเมืองชิงสุ่ย

ทันทีที่เขาเข้ามา ชายร่างผอมคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าคล้ายกับเสี่ยวเอ้อในชุดจีนโบราณ เข้ามาทักทายเขาและกล่าวว่า "นายท่านต้องการที่พักหรือทานอาหาร ? "

เย่ฮวาตอบไปว่า: "ช่วยทำอาหารให้หน่อย ใส่จานกลับบ้าน "

เสี่ยวเอ้อ พูด: "นายท่านโปรดรอสักครู่!"

หลังจากพูดจบ เสี่ยวเอ้อ ก็ก้มลงเล็กน้อยแล้วผายมือเชิญ พื้นที่หลายสิบตารางวาในโรงเตี๊ยมของชั้นแรก แขกผู้มาใช้บริการส่วนใหญ่นั่งที่โต๊ะ เขาจึงเดินไปนั่งลงที่โต๊ะมุม จากนั้น เสี่ยวเอ้อ ก็ยื่นสมุดเมนูให้ : "นี่คือรายการอาหารของร้านเรา นายท่านต้องการสิ่งใด ?"

เขาหยิบเมนูขึ้นมา ทันใดนั้นดวงตาก็เบิกกว้าง ให้ตายเถอะ! แค่มันฝรั่งทอดหนึ่งชิ้นราคาก็ปาเข้าไป 5 เหรียญเงิน! ตุ๋นหมู 80 เหรียญเงิน! แกะย่างทั้งตัว 3 เหรียญทอง!

พระเจ้า! แพงหูฉีก!

มุมปากเย่ฮวาถึงกับกระตุก อาหารที่นี่ราคาแพงมาก แต่ถ้าไม่ซื้ออาหารดีๆให้ กู่เฉิน บางทีอีกฝ่ายก็อาจจะไม่พอใจ แต่ทว่าเหรียญทองในกระเป๋าเขามีจำกัด

เย่ฮวาวางเมนูและพูดว่า "ร้านนายมีอาหารชุดประมาณ 10 รายการบ้างหรือเปล่า ~"

เสี่ยวเอ้อมองมาที่เขาด้วยสายตาแปลก ๆ จากนั้นสีหน้าอีกฝ่ายก็เปลี่ยนไป ก่อนจะพูดอย่างเฉยเมย: "มีอาหารชุดสิบกว่าอย่างบนโต๊ะ 2 ประเภท คืออาหารมังสวิรัติ ราคา 2 เหรียญทอง หากมีประเภทเนื้อรวมอยู่ด้วย ราคาจะอยู่ที่ 3 เหรียญทอง "

เหอะๆ! นี่มันทัศนคติแบบไหนกัน!

เย่ฮวา เปิดลิสรายชื่อเพื่อน และติดต่อหา กวาจื่อ: "กวาจื่อ นายยุ่งไหม?"

ไม่กี่วินาทีต่อมา กวาจื่อ ก็ตอบกลับ: "ฉันกำลังจะทักหานายอยู่พอดี ฉันเพิ่งภารกิจเปลี่ยนอาชีพรองตอนนี้ฉันกำลังมาซ่อมอุปกรณ์ในเมืองชิงสุ่ย เสร็จแล้วพวกเราจะไปเจอกันในภายหลัง!"

เขารีบพูดว่า "ฉันอยู่ในร้านอาหารแห่งหนึ่งในเมืองชิงสุ่ย นายพอจะมีเงินให้ฉันยืมสักเหรียญทอง 3 มั้ย"

กวาจื่อ: "เฮ้! ฉันเพิ่งถือเงินขนาดนี้ได้ไม่ถึงชั่วโมงเองนะ ? นายไปกินอาหาร ? มันเป็นอาหารของราชาหรือไงถึงมีราคา 3 เหรียญทอง? ราคาแบบนั้นไม่ต้องไปจ่ายหรอก นายรีบออกมาเถอะ!"

"นี่ไม่ได้ล้อเล่นนะ มันคือภารกิจของฉัน! ช่วยฉันหน่อย!"

"อ้อ...โอเค! งั้นรอฉันแปป!"

"ตกลง!"

เย่ฮวาพูดกับเสี่ยวเอ้อ: "ฉันเอารายการราคา 3 เหรียญทอง เร่งมือด้วย ฉันต้องรีบกลับ! "

เสี่ยวเอ้อ กล่าวว่า: "ได้ เชิญท่านรอก่อน"

หลังจากที่อีกฝ่ายหันหลัง กวาจื่อก็ปรากฏขึ้นข้างๆ และพูดด้วยรอยยิ้มเขี้ยวลากดิน: "มีอะไรอร่อยๆบ้างเหรอ?"

เย่ฮวายิ้มและพูดว่า "ฉันกินเองซะที่ไหน ผู้สอนเปลี่ยนอาชีพรองให้ฉันซื้ออาหาร 10 จาน!"

"ผายลม! จะมีภารกิจงี่เง่าแบบนี้ได้ยังไง นี่นายเห็นว่าฉันเป็นมือใหม่หน้าโง่งั้นเหรอ?"

เขารีบแชร์หน้าต่างรายการเควสและพูดกับกวาจื่อ: "เอ้า! ดูซะสิ ฉันไม่ได้ล้อเล่นพูดเรื่องไร้สาระอะไรทั้งนั้น!"

กวาจื่อ ยิ้ม แต่หลังจากมองหน้าต่างภารกิจ...: "มันมีจริงๆ เหรอวะเนี่ย!"

พอในหัวปรากฏภาพกู่เฉินภายใต้เสื้อคลุมที่ปลิวไสว เขาก็ถึงกับตัวสั่น ได้แต่พูดว่า: "อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย จริงๆแล้วผู้สอนเกือบจะฆ่าฉันแล้ว"

กวาจื่อ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น: "เล่ารายละเอียดให้ฉันฟังหน่อย"

"ในวันที่อากาศดี ดวงอาทิตย์ขนาดใหญ่ พระจันทร์ทรงกลม ~"

"..."

และแล้วเสี่ยวเอ้อก็หอบจานขนาดใหญ่ และพูดขึ้นว่า: "นายท่าน นี่เป็นอาหารของท่าน"

หลังจากพูดจบ เขาก็วางจานทั้งหมดบนโต๊ะที่นั่งจำนวน 15 จาน จานเนื้อเจ็ดอย่าง มังสวิรัติแปดอย่าง ~

เสี่ยวเอ้อ แบมือแล้วยื่นออกมาพร้อมกับพูดว่า "จ่ายเงินมา!"

กวาจื่อ หยิบเหรียญทองสามเหรียญออกมาแล้วพูดว่า: "รับไป~"

หลังจากพูดจบ กวาจื่อ ก็เลียปากเช็ดน้ำลาย: "ภารกิจของนายระบุไว้แค่ 10 อย่างใช่ไหม งั้นอีกห้าเมนูเราก็เก็บไว้กินเอง ฉันเองก็ยังไม่เคยกินข้าวในเกมมาก่อน"

เย่ฮวา รีบหยิบอาหารทั้งหมดยัดใส่ในกระเป๋าสัมภาระ จานเหล่านี้ถือเป็นไอเท็มส่วนหนึ่งของเกม จึงสามารถใส่ลงไปในกระเป๋าสัมภาระสะพายหลังได้ เพียงแต่ว่ามันใช้พื้นที่ในกระเป๋าสัมภาระเยอะไปหน่อย

กวาจื่อ มองมาที่เขาและพยายามคว้าจานอาหารไปด้วยความเร็วแสง พลางพูดขึ้นว่า: "นายได้ไปเยอะแล้ว เหลือไว้ให้ฉันบ้างสิ! ฉันอยากลองกินอาหารจานเนื้อ!"

พอลองทบทวนเกี่ยวกับเรื่องนี้เย่ฮวาก็ตัดสินใจ เนื่องจากเขาไม่สามารถทนการตื้อของกวาจื่อได้ จึงหยิบอาหารจานเนื้อออกมาจากกระเป๋าแล้ววางลงบนโต๊ะ: "ก็ได้! จานเนื้อนี่สำหรับนาย ฉันจะไปทำภารกิจต่อ"

"ทำไมนายถึงกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้ ? ไข่ผัดกระเทียมเนี่ยนะจานเนื้อ เนื้อกะผีนะสิ!"

...................

NPC ระดับทอง สูงกว่าระดับ บรอนซ์ และ เงิน