บทที่ 4
นี่เธอเกิดใหม่เป็นางร้ายในนิยายจริงๆ เหรอเนี่ย!
เมื่อเธอทานอาหารเสร็จเรียบร้อย เธอก็กลับมายังเตียงนอนและนั่งคิดทบทวนเื่ราวต่างๆ ั้แ่เธอได้ลืมตาตื่นชึ้นแล้วได้เกิดใหม่มาอยู่ในร่างของจางเจียวมี่
แถมตัวเธอเองยังไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับชายผู้มีนามว่า เฮ่อิซวน อีกแต่พอคิดไปคิดมาแล้ว จางเจียวมี่ เฮ่อิซวน ชื่อดูคุ้นแปลกๆแห๊ะเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน
เมื่อเวลาผ่านไป
ตอนนี้ เป็เวลา 1 ทุ่มครึ่งแล้ว เธอก็ได้แต่นั่งคิดวนไปวนมาทำ ยังไงๆ ก็คิดออกสักทีว่า ชื่อที่ว่านั้นเธอเคยไปได้ยินมาจากไหน เธอควรหยุดได้แล้วมันอาจจะเป็ชื่อที่เธอได้ยินผ่านๆ ก็เป็ได้
แต่ว่าเธอตื่นมายังที่แห่งนี้แล้วบ้านช่องเธอล่ะอยู่ที่ไหน และเธอคิดว่าที่นี่คงจะไม่ใช่บ้านของเ้าของร่างแน่นอน
ในขณะที่เธอกำลังนั่งเหม่อคิดไปเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น ก็ได้มีเสียงเคาะประตูขึ้น
“ก๊อก! ก๊อก! คุณจางคะ ตอนนี้นายท่านได้เดินทางกลับมาแล้วและท่านก็ให้เรียกคุณจางไปรับประทานอาหารมื้อค่ำพร้อมกันค่ะ” แม่บ้านหลินพูดขึ้น
“โอเคค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปเดี๋ยวนี้” เธอพูดตอบกลับ พร้อมกับจ้องมองไปที่กระจกซึ่งมีภาพสะท้อนของหญิงสาวเ้าของร่างสักครู่ ก่อนจะเดินลงไปชั้นล่างของคฤหาสน์ทันทีโดยมีแม่บ้านหลินเป็คนเดินนำเธอไป
วินาทีที่เธอเดินออกจากห้องจนถึงราวบันไดบวกกับการจัดแต่งสิ่งของเธอบอกได้เธอว่าหรูหราอู่ฟู่มากๆ
เ้าของคฤหาสน์หลังโตนี้มีรสนิยมจริงๆ เธอชื่นชมในใจ เมื่อเธอเดินมาถึงชั้นล่าง และเมื่อเดินมาถึงจุดหนึ่งแม่บ้านหลินก็ได้เอ่ยปากขึ้น
“คุณจาง นายท่านรออยู่ทางนี้ค่ะ” เมื่อแม่บ้านหลินพูดจบก็ได้โค้งให้เธอเล็กน้อยก่อนที่เธอจะเดินถอยหลังออกไปเพื่อไม่ให้เป็การรบกวนทั้งสอง
เมื่อเธอได้ยินเช่นนั้นเธอก็ได้หลุดออกจากห้วงความคิดทันที และได้เดินไปยังด้านในทันที
เมื่อเธอเดินเข้ามาข้างในเธอก็ได้พบกับโต๊ะขนาดใหญ่ที่สลักลายด้วยทองคำสวยงามและเก้าชุดเก้าอี้ที่สลักลายด้วยทองคำเข้ากับโต๊ะอีกหลายตัว
เมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้ๆ ก็ได้พบกับชายคนหนึ่งกำลังนั่งก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่
ชายคนนั้นมีเส้นผมที่ดกดำสวยงาม
ผิวนี่ขาวอย่างกะหลอดไฟออเรสเซนต์ สวมใส่ชุดสูจสีเทาเข้มขนาดพอดีตัว เนกไทสีน้ำเงิน
รูปร่างไม่ต้องพูดถึงเธอได้เห็นกับตามาั้แ่เมื่อคืนแล้วกล้ามเป็มัดๆ แต่เมื่อคืนค่อนข้างมืดเธอเลยเห็นหน้าเขาไม่ชัดเท่าไหร่
อย่าว่าเธออย่างงั้นอย่างงี้เลยนะ ถึงในชาติก่อนเธอจะไม่เคยมีแฟนแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่ชอบคนหล่อๆ สักหน่อย เธอแค่เอาเวลาไปทำงานจนไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่นเท่านั้นเอง
ถึงในใจเธอจะรู้สึกประหม่า กลัว หรือตื่นเต้น คนอื่นก็ไม่มีใครคาดเดาความคิดเธอออกหรอก เธอหน่ะได้ฉายาบอสสาวผู้ตายด้าน ไม่มีใครทำให้เธอแสดงสีหน้า ท่าทางหรืออารมณ์ได้
ถ้าเธอแสดงสีหน้าท่าทางให้คนอื่นจับความรู้สึกได้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ มันก็คงจะส่งผลกระทบการเจรจาธุรกิจและภาพลักษณ์เธอได้
เธอเป็เ้าแม่แห่งวงการธุรกิจเชียวนะ ถึงเธอกลัว เธอเสียใจแค่ไหนเธอก็ไม่มีวันแสดงออกหรอก จะว่าเป็ความสามารถเฉพาะก็ว่าได้
ตอนนี้เธอก็ได้ยืนรอ เฮ่อิซวนมาสักพักแล้วแต่ดูเหมือนเค้าจะไม่สังเกตเห็นเธอเลย หรือว่าเขาจงใจหรือ เมื่อจางเจียวมี่คิดได้เช่นนั้นจึงได้พูดออกไป
“คุณเฮ่อ คะ” เธอเอ่ยออกไปทันที พร้อมกับจับตาสังเกตปฏิกิริยาท่าทางของคนตรงหน้าทันที
และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ เธอได้สังเกตหน้าตาเขาชัดๆ เธอถึงกับผงะเก็บสีหน้าแห่งความตกตะลึงเอาไว้ไม่อยู่เล็กน้อย
จากที่วิเคราะห์รูปร่างหน้าตา ต้องใช่แน่ๆ ใช่แน่นอน เขาคือ เฮ่อิซวนตัวร้ายในนิยาย เื่ แสงจันทร์ขาวของจักรพรรดิจอเงิน ซึ่งเป็นิยายที่เธอได้อ่านก่อนที่จะตายนั่นเอง
และถ้าเธอจำไม่ผิดตอนจบเธอจะถูกฆ่าโดยเฮ่อิซวน ซึ่งเป็ตัวร้ายของนิยายในเื่นี้!!
มันไม่ได้เป็เื่จริงใช่ไหม นี่เธอเกิดใหม่เป็นางร้ายในนิยายจริงๆ เหรอเนี่ย! มันเป็ไปได้อย่างไรกัน!!
ปล.รักทุกคนที่หลงเข้ามา by musaton