บทที่15 พลังมายา
กุนไท่มองหัตถ์สีเืที่กำลังเข้ามาใกล้อย่างสงบทันใดนั้นหัตถ์ที่กำลังพุ่งมาก็สลายไปราวกับไม่เคยมีอยู่ ภาพตรงหน้านี้นั้นทำให้เยว่ฉีและเหล่าผู้คนถึงกลับตกตะลึงระคนสงสัย
“อะไรกัน เหตุใดหัตถ์นั้นถึงหายไป!”
“แปลกประหลาดนัก กุนไท่ยังไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย แล้วเหตุใดถึงได้หายไปกัน!พลังเมื่อกี้นี้ไม่ด้อยไปกว่าตอนที่ิเซียนใช้วิชาระดับเดียวกันเลยด้วยซ้ำ!”
เหล่าผู้ฝึกยุทธต่างสงสัย และตกตะลึง แต่กลับไม่พบคำตอบแต่อย่างใดแน่นอนว่าคนที่สงสัยที่สุดคือเยว่ฉีผู้ที่กำลังต่อสู้กับกุนไท่ต่างหากส่วนผู้าุโที่มีระดับบ่มเพาะค่อนข้างสูงหลายคนสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน การที่ได้เห็นนั้นทำให้ตกตะลึงเสียยิ่งกว่าคนที่มองไม่เห็นเสียอีกเพราะนั่นคือการปรับเปลี่ยนโครงสร้างของวิชา!
การที่สามารถทำแบบนี้ได้นั้นจะต้องมีประสบการณ์การต่อสู้ที่สูงเป็อย่างมากจะต้องมองโครงสร้างของวิชานั้นให้ออกและหาจุดที่สามารถทำลายได้ถึงจะสามารถใช้พลังปราณเข้าไปแทรกแซงแล้วทำให้มันสลายไปได้! ขนาดระดับหลอมรวมพลังยังไม่สามารถทำได้ อย่าว่าแต่ระดับสร้างรากฐานเลยแต่เด็กหนุ่มผู้นี้กลับสามารถทำได้อย่างง่ายดาย คิดไม่ออกเลยว่าประสบการณ์ที่ผ่านมาจนมาถึง15 ปีนั้นต้องพบเจอเหตุการณ์เช่นไรมาบ้าง!
“ต่อไป ตาข้าแล้ว!”
กุนไท่กล่าวด้วยรอยยิ้มบางพลังปราณและความปรารถนาต่อสู้พวยพุ่งออกจากร่าง
ปุ้งงงง
ปรากฏกระแสลมปราณไหลเวียนรอบตัวของกุนไท่ขึ้นอย่างสงบแต่มันกลับให้ความรู้สึกที่กว้างใหญ่ไพศาลดุจมหาสมุทร! จากนั้นมันขยายออกไปเป็วงกว้าง
ทันใดนั้น!
วิสัยทัศน์รอบตัวของเยว่ฉีพลันเปลี่ยนไป รอบตัวของนางนั้นต่างเต็มไปด้วยทุ่งดอกไม้ที่สวยสดงดงามมากมายตระการตาเพียงแค่ได้กลิ่นก็ทำให้เคลิบเคลิ้มแล้ว รวมกับสายลมที่พัดมาปะทะร่างของนางทำให้รู้สึกเย็นสบาย
แต่แล้วพลันปรากฏสัตว์อสูรร่างกายใหญ่โตหลายสิบตัวกำลังวิ่งเข้าหาเยว่ฉีอย่างบ้าคลั่งพวกมันอยู่ระดับสร้างรากฐาน ขั้นร่างกายกันทุกตัว! เหล่าสัตว์อสูรต่างพุ่งเข้ามาหานางอย่างกระหายเื
ตึงตึง ตึง!
ใบหน้าของนางแปรเปลี่ยนไป ก่อนจะใช้วิชาต่อสู้ออกไปต้านทานมันไว้แต่นางกลับรู้สึกว่าพลังของนางนั้นถูกกดข่มไป 3 ส่วน สามารถใช้พลังได้เพียงแค่ 7ส่วนเท่านั้น นางรู้ได้ทันทีว่าสาเหตุนี้มาจากกลิ่นของดอกไม้พวกนี้!
แต่เหตุใดกันละนางถึงได้มาอยู่ที่นี่นางกำลังประลองกับกุนไท่ อย่าบอกนะว่า! นี่คือโลกมายา! โลกที่ถูกสร้างขึ้นโดยอาศัยพลังลวงตาทำให้เกิดภาพหลอนขึ้นมาแต่กุนไท่นั้นไม่ได้ใช้แค่ภาพหลอนธรรมดาเท่านั้นแต่รวมกับกลิ่นอายที่พิเศษด้วยแล้วนั้น มันมีความสมจริงถึง 5 ส่วน สามารถบอกได้เลยว่ากึ่งมายา กึ่งแท้จริง บางส่วนอาจเป็มายา บางส่วนอาจเป็ของจริง!
แต่สิ่งที่นางแน่ใจนั้นคือสัตว์อสูรตรงหน้าคือของจริง! แต่ส่วนดอกไม้พวกนี้คือของปลอม มันเป็ไปได้อย่างไรกัน! ที่สามารถสร้างสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งกว่าระดับของตนเองได้ แถมยังไม่ใช่เพียงตัวเดียวแต่นี่กลับมีถึงหลายสิบตัว!
ระหว่างตอนที่นางยังคงสับสนงุนงงอยู่นั้นข้างนอกพวกเขาทั้งสองยืนอยู่นิ่งไม่ขยับเคลื่อนไหวแต่อย่างใดกุนไท่ยืนหลับตาโดยใช้สมาธิควบคุมโลกมายาของเขาให้คงที่และทางฝั่งของเยว่ฉีก็ยืนนิ่งไม่ต่างกัน แต่บนใบหน้าของนางนั้นปรากฏความเคร่งเครียดออกมาแล้วยังมีเม็ดเหงื่อที่กำลังปรากฏขึ้นไม่มาหยุดหย่อนจนอาบทั่วทั้งใบหน้าที่งดงามนั้น
เหล่าผู้ฝึกยุทธที่รับชมอยู่นั้นรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่กุนไท่สามารถสร้างโลกมายาได้เพราะพวกเขาเคยพบเจอกับผู้ที่สามารถใช้ภาพมายาหรือสร้างโลกมายาขึ้นมาได้ แต่พวกรุ่นเยาว์นั้นกลับงุนงงกับภาพตรงหน้าของพวกเขาจากประสบการณ์ของพวกเขานั้นไม่เคยพบเจอมาก่อน อาจจะมีบางส่วนที่เคยศึกษาจากตำรามาแล้วแต่ก็พึ่งเคยเห็นเป็ครั้งแรก!
โฮกกกก!
ในโลกภายานั้นยังมีสัตว์อสูรอีกหลายตัวที่ยังปิดล้อมเยว่ฉีโดยไม่ให้หนีไปไหน ยังมีบางตัวที่เข้าไปโจมตีนางเพื่อเปิดโอกาศให้บางตัวทำร้ายนางได้
ผ่านมาแค่สิบลมหายใจ นางไม่สามารถต้านทานได้อีกต่อไปแล้วนางมีพลังระดับแค่พลังมนุษย์เท่านั้นยังไม่สามารถเอาชนะผู้ที่อยู่ในระดับสร้างรากฐานได้! แต่ตอนนี้กลับต้องต้อสู้กับสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งกว่านางถึง1 ขั้น แถมมันยังมีตั้งหลายตัว แม้นางจะแข็งแกร่งแต่ก็สามารถต่อสู้ได้แค่เพียงตัวเดียวเท่านั้นนี่คือขีดจำกัดของนาง!
“ข้าขอยอมแพ้!”
นางะโออกมาอย่างหวาดกลัวร่างกายเต็มไปด้วยาแ แต่ไม่ได้รับอันตรายแต่อย่างใด เมื่อนางกล่าวจบภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้งก่อนจะกลับมายังลานประลองเหมือนเช่นดั่งเดิม!
“ผู้ชนะ กุนไท่!”
ผู้ตัดสินกล่าวด้วยรอยยิ้มให้กุนไท่พล่างพยักหน้าอย่างชื่นชมผู้ที่สามารถใช้ภาพมายาได้นั้น หายากและแข็งแกร่งมากทวีปใดที่สามารถมีปรมาจารย์ทางด้านมายาอยู่ด้วยแล้ว น่ากลัวมาก! เพราะไม่ว่าจะสร้างสถานการณ์ในาให้เปลี่ยนไปโดยใช้โลกภายาสร้างกองทัพสัตว์อสูรหรือสิ่งแปลกๆขึ้นมาได้แล้วนั้นยังสามารถทำให้เห็นภาพที่มนุษย์หวาดกลัวที่สุดในจิตใจของตนเองอีกด้วย!
เสียงโห่ร้องดีใจจากสหายทั้งหลายของกุนไท่นั้นดังระงมขึ้น
“ยินดีด้วยกุนไท่ เ้าชนะอีกเช่นเคย ช่างแข็งแกร่งยิ่งนักทั้งที่อายุก็เท่าข้า”
“น้องไท่ ยินดีกับชัยชนะอีกคราด้วย หวังว่าเราคงไม่ได้เจอกันนะ ฮ่าๆ”
กุนไท่เดินลงจากลานประลอง ก็ถูกล้อมรอบไว้ด้วยเหล่าผู้สืบทอดมากมายของแต่ละทวีปบุคคลแต่ละคนนั้น เมื่อเติบโตมาจะยิ่งใหญ่มาก ได้สร้างความสัมพันธ์กับพวกเขาในตอนที่ยังอ่อนแอและยังไร้เดียงสาอยู่นั้น จะสามารถสร้างความจริงใจได้เป็อย่างดีในวันข้างหน้านั้น เมื่อเขาลำบาก แล้ว้าพี่น้องเหล่านี้ละก็...คงมีทวีปขนาดกลาง อย่างน้อยๆ20-30ทวีปมาช่วยเหลือเขาได้
แต่ทั้งหมดนี้ก็เพียงแค่การคิดเล่นๆของกุนไท่เท่านั้นการขอความช่วยเหลือจริงๆอาจจะมีแค่ไม่กี่ทวีป หรืออาจจะไม่มีเลยก็ว่าได้แต่สร้างมิตรไว้ ก็ยังดีกว่าสร้างศัตรู
การแข่งขันยังคงทำเดินต่อไป กุนไท่เอาชนะคู่ต่อสู้คนต่อไปจนถึงรอบชิงชนะเลิศแล้ว! ที่จะต้องพบเจอกับิเซียนผู้อยู่ในระดับสร้างรากฐาน!
เหล่าผู้ชมไม่ว่าจะเป็ผู้าุโหรือเหล่าศิษย์ทั้งหลายจากหลายๆที่มารวมตัวกันแต่สิ่งมีที่เหมือนกันเลยคือความตื่นเต้นที่จะได้ดูการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของการประลองในครั้งนี้แม้ระดับบ่มเพาะของกุนไท่จะต่ำ แต่ความแข็งแกร่งของเขานั้นยังไม่ได้แสดงออกมาทั้งหมดสิ่งนี้ทำให้ใครหลายคนต่างเต็มไปด้วยความหวังที่จะได้เห็นการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ของเหล่าผู้สืบทอดที่แข็งแกร่งที่สุดนั้นเอง!
351
