Guild Master จอมราชันโลกออนไลน์

ตอนที่ 105

ให้มา

                ตึง....

                มีนปิดประตูบ้านของตัวเองก่อนจะเดินออกมาจากรั้วบ้านด้วยท่าทีสบายๆเหมือนที่เคยทำเป็นปกติไม่นึกเลยว่าตัวเองจะไปอยู่ในเกมนานๆแบบนั้นได้ เล่นเอามีนแอบรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ออกมาข้างนอกแบบนี้นานมากแล้ว

                มีหลายคนบอกว่าในเกมนั้นสวยกว่าโลกความเป็นจริงแน่นอนว่ามีหลายอย่างที่สร้างในโลกความเป็นจริงไม่ได้แต่โลกความจริงสำหรับมีนแล้วก็ยังสวยงามเช่นกันหลังจากการมาของเครื่องสร้างโลกเสมือนจริง เมืองต่างๆในประเทศก็พัฒนาขึ้นมากทำให้ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็เจริญหูเจริญตาไปหมดจะมีก็แต่จำนวนคนที่ออกมาเดินข้างนอกน้อยลง แต่ก็ไม่ได้น้อยจนรู้สึกแปลกอะไร

                “.............”มีนเดินเข้ามาในห้างก่อนจะเดินผ่านร้านค้าต่างๆอย่างที่เคยทำบ้านของมีนไม่ได้จนแต่ก็ไม่ได้รวยเหมือนกันก่อนหน้านี้ร้านอาหารบางร้านหรือร้านขายของบางอย่างมีนก็ไม่สามารถเข้าไปได้เพราะเงินไม่พอแต่ตอนนี้เงินในกระเป๋าของมีนมีมากพอสมควรเลย ทั้งตอนที่ขายหนังสือเวทมนตร์และตอนสู้กับพวกมอนสเตอร์ทั้งหลาย กวีจะแบ่งไอเทมเท่าๆกันตามความเหมาะสมเสมอแถมตอนนี้ยังมีเรย์เข้ามารับซื้อของคนในกิลด์อีกต่างหากทำให้มีนได้เงินมาเยอะมากจนตัวเองยังไม่อยากจะเชื่อตอนนี้มีนสามารถเดินเข้าไปในร้านอาหารที่ไม่เคยกล้าเข้าได้สบายเลย

                “เชิญครับ”ทันทีที่เดินเข้าไปในร้านอาหารที่เคยอยากเข้ามานานแล้วพนักงานเสิร์ฟก็เดินเข้ามาต้อนรับมีนทันทีร้านนี้เป็นร้านที่ตกแต่งอย่างหรูหราและมีพื้นที่กว้างมากทั้งๆที่อยู่ในห้างที่ค่าเช่าสถานที่ไม่ใช่ถูกๆแต่มีนก็ได้ยินชื่อเสียงด้านรสชาติของร้านนี้มานานมากแล้วพอมีโอกาสก็เลยอยากจะลองมาสักครั้ง

                นอกจากความสวยงามภายในเกมแล้วก็มีสิ่งหนึ่งที่ภายในเกมได้เปรียบมากนั่นก็คือเรื่องอาหารในเกมผู้เล่นสามารถหาร้านอาหารอร่อยๆได้ไม่ยาก แถมราคาก็ถูกกว่าในโลกความจริงด้วยอาหารที่ร้านในโลกเสมือนจริงนำมาเสิร์ฟนั้นราวกับถูกปรับแต่งรสชาติมาอย่างละเอียดอ่อนเลยแต่ถึงจะเป็นแบบนั้นอาหารในโลกความจริงก็ไม่ได้รับผลกระทบแต่อย่างไรแม้จะอร่อยแต่อาหารในเกมไม่สามารถเติมเต็มความอิ่มได้และในเกมก็ไม่ได้รู้สึกหิวด้วยความกระหายที่เกมไม่ได้ทำออกมานั้นทำให้อาหารในโลกความจริงยังเป็นที่ต้องการอย่างมากเสมอ

                “อร่อยจริงๆด้วย”มีนเบิกตากว้างด้วยท่าทีตกใจเมื่ออาหารถูกนำมาเสิร์ฟแม้ตอนแรกที่ได้เห็นราคาจะทำให้ตกใจไปหน่อยก็เถอะ แต่พอได้ลองกินแล้วก็พบว่ามันอร่อยและแตกต่างจากอาหารทั่วไปอย่างเห็นได้ชัดเรียกได้ว่าราคาที่เรียกเก็บนั้นสมน้ำสมเนื้อกับสิ่งที่ได้แล้ว

                “นี่เป็นบริการพิเศษครับเชิญท่านลูกค้าทานให้อร่อยครับ”อยู่ๆพนักงานเสิร์ฟก็เดินเข้ามาหามีนก่อนจะนำเค้กชิ้นหนึ่งมาเสิร์ฟด้วยท่าทีอ่อนน้อมกว่าปกติ

                “เอ๊ะ...ขอบคุณค่ะ”มีนมองตามด้วยท่าทีประหลาดใจบริการพิเศษงั้นเหรอ? มันคืออะไรกันหรือว่าวันนี้จะมีแถมเค้กกันนะ?

                “ไม่เป็นไรครับส่วนค่าอาหารลูกค้าท่านนั้นจ่ายให้เรียบร้อยแล้วครับ”อยู่ๆพนักงานเสิร์ฟก็นำใบเสร็จของมีนที่ถูกใส่ไว้ในแฟ้มหนังสีดำของร้านขึ้นมาแล้วเขียนอะไรบางอย่างลงไปก่อนจะวางมันคืนให้มีนด้วยท่าทีสุภาพอ่อนน้อมเล่นเอามีนได้แต่ทำหน้างงออกมาแต่เมื่อมองไปทางโต๊ะที่พนักงานเสิร์ฟบอกว่าเป็นคนที่จัดการค่าอาหารให้มีนแล้วก็ทำให้มีนเข้าใจทันที

                ชายหนุ่มที่นั่งอยู่กับเพื่อนอีก2คนหันมายิ้มให้มีนก่อนจะยกแก้วขึ้นมาเหมือนจะบอกว่าขอให้อร่อยกับอาหารมื้อนี้ก่อนจะกลับไปคุยกับเพื่อนร่วมโต๊ะของตนเองต่อชายคนนั้นไม่ใช่ว่ามีนไม่รู้จัดหรอกหากจำไม่ผิดเขาน่าจะเป็นคนที่อยู่ในสนามฝึกซ้อมของกิลด์บูรพา เป็นหนึ่งในสมาชิกที่เคยประลองกับมีนมาก่อน

                .              

                .              

                .              

                “น้องมีนนี่นาออกมาเที่ยววันหยุดเหรอ”ระหว่างเดินออกมาจากร้านอาหารอยู่ๆมีนก็โดนผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาทักด้วยท่าทีเป็นมิตร ถ้าจำไม่ผิดเหมือนเธอจะเป็นประชาสัมพันธ์ที่ตึกกิลด์บูรพานี่นา

                “ก่อนจะเริ่มกิจกรรมยังมีเวลาเหลือพี่กวีก็เลยให้พักค่ะมีนก็เลยออกมาหาอะไรกินนิดหน่อย”มีนตอบพลางยิ้มออกมาด้วยท่าทีสบายๆปกติเธอเป็นพวกขี้อายไม่ค่อยกล้าพูดกับคนอื่นแท้ๆ แต่เพราะอีกฝ่ายมักจะทักทายตอนเข้าไปในตึกกิลด์เสมอก็เลยพูดคุยกันได้

                “ไหนๆ น้องมีนงั้นเหรอว้าวตัวจริงเหมือนตัวละครเป๊ะเลยนี่นาแสดงว่าไม่ได้ปรับแต่งอะไรเลยสินะ”ชายหนุ่มที่มาด้วยกันกับพี่สาวประชาสัมพันธ์พูดพลางเดินเข้ามาหามีนอย่างรวดเร็วคนๆนี้มีนจำชื่อไม่ได้แต่ท่าทางจะรู้จักมีนสินะ

                ดูเหมือนเพราะกิจกรรมยังไม่เริ่มแถมกวียังมาจัดการเรื่องต่างๆที่เมืองโบลินอยู่สมาชิกกิลด์คนอื่นๆก็เลยว่างแล้วพากันออกมาพักหลายคนเลยแม้ทุกคนจะไม่ได้ออนไลน์จากที่เดียวกันแต่ก็ไม่นึกเลยว่าใกล้ๆบ้านของมีนจะมีคนกิลด์บูรพามากมายขนาดนี้ กลายเป็นว่าพอเล่นเกมแล้วกลับมีคนรู้จักมากขึ้นเสียอีกแถมเพราะมีนอยู่ในปาร์ตี้เดียวกับกวีซึ่งเป็นหัวหน้ากิลด์แถมตอนนี้ยังรับตำแหน่งสร้างกิลด์ย่อยด้วยตำแหน่งในสายตาคนอื่นของมีนก็เลยดูสูงมาก บางครั้งเวลาเดินผ่านคนบนถนนอยู่ๆก็มีคนหันมาทักทายตนเองด้วยท่าทีสุภาพเสียอย่างนั้น เล่นเอาตกใจหมดเลย

                “พี่....นั่นมันอะไรน่ะ”หลังจากมีนกลับมาถึงบ้านน้องชายของมีนที่บังเอิญออกมาพักผ่อนพอดีกลับพบว่าพี่สาวของตนแบกเอาถุงใส่ของกลับบ้านมาด้วยอย่างกับไปซื้อของลดราคามาอย่างนั้นล่ะ

                “ของฝาก.....ละมั้ง”มีนตอบพลางยิ้มเจื่อนๆออกมาลูกกิลด์ของกวีมีคนหลากหลายมากมายกว่าที่คิดเอาไว้จริงๆ บางคนถึงกับเป็นเจ้าของร้านในห้างเลยทีเดียวแถมพอเจอมีนเข้าก็พาเข้าร้านแล้วสั่งให้ลูกน้องเอาของขวัญมาให้อีกต่างหากแต่ถึงจะปฏิเสธยังไงอีกฝ่ายก็ยังยืนยันจะให้อยู่ดีสุดท้ายมีนเลยกลับมาบ้านในสภาพเต็มโอบอย่างที่เห็น

                “ของฝาก..แต่นี่มัน”น้องชายของมีนเข้ามาดูของที่มีนเอามาแล้วแทบจะไม่อยากเชื่อสายตาของที่พี่สาวเอามามีทั้งของปกติทั่วไปจนถึงของมีราคาจนตัวน้องชายไม่คิดว่าจะสามารถซื้อได้ด้วยตัวเองแบบนี้มันเรียกว่าของฝากไม่ได้มั้ง

                “หรือว่าจะมีคนพยายามจีบพี่หรือเปล่า”เจ้าน้องชายถามพลางจ้องมาทางมีนด้วยท่าทีขึงขังเสียอย่างนั้นอยู่ๆก็มีคนเอาของมาให้แบบนี้หรือว่าจะมีวัตถุประสงค์แอบแฝงกัน

                “ไม่หรอกพวกเขาไม่ได้หวังจะจีบหรอก”มีนส่ายหน้าเร็วๆเป็นการปฏิเสธก็คนส่วนใหญ่ที่เจอก็เป็นลูกกิลด์ทั้งนั้นเลยนี่นา

                “แปลกจริงๆแล้วเขาจะให้ของพี่มาทำไมล่ะ”ท่าทางแค่ปฏิเสธไปเฉยๆน้องชายจะไม่ยอมซะแล้วแต่มีนก็ไม่รู้จะอธิบายให้น้องชายเข้าใจได้ยังไงก็เลย....

                “พี่เข้าเกมก่อนนะเมษไม่ไปล่าบอสกับเพื่อนเหรอ”มีนว่าพลางแทรกตัวผ่านน้องชายเดินเข้าไปในห้องของตัวเองทันทีทำเอาน้องชายที่กำลังจะถามต่อยิงคำถามออกไปไม่ทันแถมเรื่องต้องไปล่าบอสต่อก็เป็นเรื่องจริงซะด้วย

                “พี่แปลกไปจริงๆด้วย”เมษมองไปที่ประตูห้องของมีนก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องด้วยท่าทีประหลาดใจแต่พี่ที่เพิ่งจะเล่นเกมบางทีอาจจะเจอคนรู้จักในเกมหรือเปล่าหรือว่าจะมีหนุ่มมาสนใจพี่จากในเกมกันแต่ถึงขั้นมาจีบถึงนอกเกมแบบนั้นจะอันตรายหรือเปล่า..

                “ข้องใจชะมัด”เมษว่าพลางเดินกลับเข้าไปในห้องของตนเองแล้วเริ่มเข้าไปในเกมอีกครั้งเมื่อครู่แค่ออกมาพักเท่านั้นตอนนี้ยังมีเพื่อนรอเขาอยู่จะว่าไปพี่ก็เข้ามาเล่นเกมบางทีอาจจะเป็นเกมเดียวกับที่เมษเล่นอยู่ก็ได้ลองไปตามหาพี่ดูดีหรือเปล่านะ....

                “ไงเมษ มัวทำอะไรอยู่ใกล้จะถึงเวลาบอสเกิดแล้วนะ”ทันทีที่เมษเข้ามาในเกมชายคนหนึ่งก็หันมามองทางเมษแล้วเอ่ยปากทักทายด้วยท่าทีสนิทสนมตอนนี้กลุ่มเพื่อนของเมษกำลังเตรียมตัวจะล่าบอสที่พวกตนพยายามควบคุมเอาไว้อยู่ทั้งจดเวลาตาย คาดเดาเวลาเกิดของบอสแล้วฆ่าแต่เพียงผู้เดียวเหมือนที่กิลด์อัศวินนภาทำกับเซียนหูยาวแน่นอนว่าเมษเองก็ทำแบบนั้นเรื่องหวังราคาไอเทมเช่นกัน

                “ดูเหมือนเรดของเจ้แก้วจะไปเล่นกิจกรรมที่อาณาจักรทริชแน่ะพวกเราจะไปด้วยหรือเปล่า”ชายคนหนึ่งในกลุ่มของเมษถามพลางมองไปที่คนรอบๆระหว่างรอบอสตอนนี้พวกเขาอยู่ที่อาณาจักรโทรว่าซึ่งทางกิลด์เสียดฟ้าใช้เป็นที่ตั้งแน่นอนว่าที่กิลด์เมฆาที่แก้วเป็นรองหัวหน้ากิลด์อยู่นั้นก็ตั้งที่มั่นในอาณาจักรนี้เช่นกัน

                “ไม่ได้หรอกเห็นบอกว่าพวกกิลด์อัศวินนภายอมให้เจ้เขาไปล่าด้วยเพราะคราวก่อนมีเรื่องเข้าใจผิดกันพวกเราที่ไม่ได้อยู่เรดเดียวกับเจ้เขาคงไปไม่ได้หรอก”ชายอีกคนตอบพลางยักไหล่ด้วยท่าทีช่วยไม่ได้แม้พักหลังๆจะไม่ค่อยถูกกัน แต่กิลด์ในกลุ่มพันธมิตรก็ยังต้องรักษาหน้ากันอยู่การไปเล่นกิจกรรมที่อาณาจักรของกิลด์ฝ่ายเดียวกันนั้นไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก แน่นอนหากไปคว้ารางวัลมาได้ละก็ได้เป็นเรื่องแน่

                “เมษเป็นอะไรวะทำไมนิ่งเลย”ระหว่างทุกคนกำลังคุยอยู่นั้นชายคนหนึ่งก็หันมาเห็นเมษที่กำลังนั่งนิ่งอยู่ด้านหลังเข้าพอดี

                “เปล่าหรอกพอดีมีเรื่องสงสัยนิดหน่อย”เมษตอบพลางเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนๆด้วยท่าทีเหมือนจะบอกว่าไม่เป็นไรแต่หากมองที่อกของเมษก็จะพบว่ามันมีตราของกิลด์เมฆาอยู่พอดี