ยอดหญิงสองแคว้น ทวงแค้นสองภพ

        เหตุใดผู้ดูแลชราร้านสุ่ยเย่ว์ต้องช่วยนางด้วยพวกเขาไม่ได้สนิทชิดเชื้อ อันเสียนมีนิสัยแปลกประหลาด เจ้าเล่ห์ใจเหี้ยมกล่าวได้ชัดว่าเป็นพ่อค้าเจ้าเล่ห์ผู้หนึ่งไม่มีทางทำเรื่องอย่างการหวังดีช่วยคนอยู่แล้ว กู้สุ่ยเย่ว์เลยเลือกการบีบบังคับนางพาดมีดไว้บนคออันเสียน บีบคั้นให้เขาทำงานให้ตนถึงอย่างไรชื่อเสียงหญิงร้ายกาจของตนก็ลือไปทั่วจวนอ๋องแล้ว

        ทั้งหมดนี้ดูแล้วไม่มีตรงที่ใดบกพร่อง

        นางคิดเรื่องไข่มุกมังกรคำรามอยู่ตลอด

        สมบัติลับที่พูดถึงกันคงลึกลับยากหยั่งถึงเช่นนี้กระมัง

        วันที่สิบห้าเดือนสอง

        วันนี้เป็นวันแจกจ่ายเบี้ยหวัดให้เหล่าเจ้านายในจวนอ๋อง

        เปรียบกับจวนอื่นๆ แล้ว จวนอวิ๋นอ๋องไม่ได้ถือว่าใหญ่มากแต่ก็ไม่ได้ถือว่าเล็ก จากพระชายาผู้เฒ่าถึงเหล่าเรือนหลังของอวิ๋นอ๋องรวมกับคุณหนูนายท่านของแต่ละบ้านเบี้ยหวัดของคนเหล่านี้กลายเป็นสมุดบัญชีเล่มยักษ์เล่มหนึ่ง

        ผู้ดูแลอันร้านสุ่ยเย่ว์ไม่ได้ไร้น้ำยา แค่เวลาสั้นๆไม่กี่วัน จัดการทั้งหมดพวกนี้ได้อย่างชัดเจนทำออกมาเป็นเล่มบัญชีแสนละเอียดรอบคอบ ส่งมอบมาถึงมือกู้สุ่ยเย่ว์กู้สุ่ยเย่ว์เบิกเบี้ยหวัดพวกนี้มาจากห้องคลังสั่งให้พวกสาวใช้หลายคนแบ่งกันบรรจุตามจำนวนที่จดอยู่บนสมุดบัญชีจากนั้นส่งไปถึงมือเจ้านายแต่ละคน

        “พระชายา พระชายาเมิ่งกลัวว่าท่านฝั่งนี้คนไม่พอจึงสั่งให้บ่าวมาช่วยท่านแจกจ่ายเบี้ยหวัด” ยามเช้าตรู่หรูซิ่วก็มารายงานตัวที่นี่แล้ว

        “นี่เป็นของที่ให้พระชายาผู้เฒ่า นี่เป็นของนายท่านรอง”

        หรูซิ่วรับถุงเงินออกจากประตูไป รอเลี้ยวพ้นหัวมุมแล้วเข้าไปยังจุดไร้ผู้คน หรูซิ่วแอบเปิดถุงผ้าดู

        สองตำลึงเงิน!

        หากนายท่านรองพบว่าเบี้ยหวัดตนเองเท่ากับอนุลำดับล่าง...หรูซิ่วพอจะจินตนาการถึงไฟโทสะของนายท่านรองได้แล้วหากว่าทำให้พระชายาผู้เฒ่ามีโทสะต่อให้ท่านอ๋องจะอยากปกป้องกู้สุ่ยเย่ว์ก็ไร้ประโยชน์

        ผู้ดูแลอันร้านสุ่ยเย่ว์ทำงานเก่งอย่างที่คาด

        หรูซิ่วเหยียบเข้าไปในเรือนนายท่านรองอย่างอารมณ์ดี

        นายท่านรองกงซุนหลิน อายุสิบสี่ปี กำลังเป็นคุณชายหนุ่มแต่เพราะสุขภาพไม่ดีจึงพำนักอยู่แต่ในเรือนของตนเอง ออกมาข้างนอกน้อยมาก

        หรูซิ่วเคาะประตูเรือนนายท่านรอง ไม่นาน บ่าวรับใช้อายุสิบสามสิบสี่คนหนึ่งวิ่งมาเปิดประตู

        “พี่หญิงเชิญกล่าว”

        ได้ยินเช่นนี้สีหน้าบ่าวรับใช้แปรเปลี่ยนไปไม่น่าดูอยู่บ้าง

        บ่าวรับใช้บ่นอุบในใจ เอ่ยถามอีกครั้ง “แล้วของเรือนอื่นๆเล่า”

        “ของเรือนอื่นๆ ข้าไม่แน่ใจนักทว่าอนุที่พระชายาผู้เฒ่ามอบให้ท่านอ๋องเมื่อเดือนก่อนท่านนั้นเบี้ยหวัดถูกลดจากสามเหลือสองตำลึงเช่นกัน”

        หรูซิ่วพูดแล้วก็จากไป

        “นายท่าน ในจวนแจกเบี้ยหวัดแล้วขอรับ”บ่าวรับใช้ยื่นถุงไปให้อย่างนอบน้อม

        กงซุนหลินไม่ได้รับ เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ“เจ้าเปิดแล้วตกรางวัลจำนวนหนึ่งลงไปเถอะ”

        บ่าวรับใช้เปิดถุงเงินออก ตอนที่เห็นจำนวนเงินด้านในเบิกตาอ้าปากค้างทันใด ที่ใส่อยู่ในถุงเป็นแค่เศษเงินจำนวนหนึ่งบ่าวรับใช้นับวนไปมาอยู่หลายรอบถึงมั่นใจว่าในถุงนี้ใส่เงินแค่สองตำลึงเงินจริงๆ

        สีหน้าบ่าวรับใช้พลันแดงก่ำ “นายท่าน พระชายาท่านใหม่ทำเกินไปนักถึงกับลดเบี้ยหวัดท่านเหลือสองตำลึง เงินที่อนุจวนอ๋องได้ยังเป็นสองตำลึงเช่นกัน”

        บ่าวรับใช้เอ่ยแล้วก็รู้สึกไม่พอใจนัก

        สายตาอ่อนโยนของกงซุนหลินจ้องเศษเงินสองตำลึงนั่นสีหน้าไม่น่าดูอยู่บ้าง

        กงซุนหลินสีหน้าดำคล้ำจับจ้องเงินสองตำลึงนั่นตาเขม็งในใจเกิดการคาดเดาต่างๆ นานา หรือท่านพี่คิดว่าตนเป็นเศษสวะ ไร้ประโยชน์ต่อจวนอ๋องทำได้เพียงถ่วงแข้งถ่วงขาจวนอ๋อง

        บ่าวรับใช้เป็นคนที่พระชายาผู้เฒ่าเลือกเฟ้นมาอย่างดีสำหรับปรนนิบัติข้างกายนายท่านรองเว้นเพียงไม่กี่วัน พระชายาผู้เฒ่ามักเรียกเขาไปถามไถ่ความเป็นอยู่ของกงซุนหลินดังนั้น เขาจะพบพระชายาผู้เฒ่าไม่ใช่เรื่องยากอะไรขอเพียงบอกว่าเกี่ยวกับนายท่านรอง ไม่ว่าพระชายาผู้เฒ่าจะกินหรือว่าเข้านอนอยู่ก็ล้วนแต่จะรีบเรียกพบเขา

        บ่าวรับใช้ม้วนตลบเข้าไปในเรือนพระชายาผู้เฒ่าราวกับลมหมุนก็ไม่ปานเล่าเรื่องที่นายท่านตนไม่ได้รับความเป็นธรรมออกมาทั้งหมด

        “พระชายา ด่านยากนี้ถือว่าผ่านพ้นไปเสียที”อิ่นจูเอ่ยอย่างโล่งอก ทว่าไม่นาน ใจนางก็เคร่งเครียดขึ้นอีกครั้ง“ผู้ดูแลอันโมโหจากไปแล้ว บอกว่าไม่ให้ท่านไปรบกวนเขาอีกแต่จวนอ๋องมีบัญชีตั้งมากมายขนาดนั้น เกรงว่าท่านคงยากจะจัดการ”

        “ไม่ใช่ ‘เกรงว่า’ แต่เป็น ‘แน่นอน’ ”กู้สุ่ยเย่ว์เอ่ยขึ้นเนิบช้า

        เดิมทีนางมีฐานะเป็นขุนศึกยังคงหลงเหลือนิสัยของเหล่าขุนศึกอยู่หลายอย่าง อย่างเช่นการอ่านหนังสือแล้วรู้สึกปวดหัว

        ดวงตาอิ่นจูกระจ่างวูบ “หากว่ามีผู้ช่วยเช่นนี้พระชายาท่านคงดูแลจวนอ๋องได้ดีกว่าเมิ่งซีอวี้นักเพียงแต่ต้องทำอย่างไรถึงจะให้ผู้ดูแลอันรั้งอยู่ที่จวนอ๋องได้หรือเพคะ”

        ใช่แล้ว ควรหาข้ออ้างเช่นไรดีกันถึงจะสามารถให้อันเสียนรั้งอยู่ในจวนอ๋องอย่างไม่เผยพิรุธ

        “พระชายา พระชายาผู้เฒ่าต้องการพบท่านเพคะ”สาวใช้รีบรุดเดินเข้ามา เอ่ยรายงานขึ้น

        ตอนนี้ไม่ใช่เวลาคารวะทักทายยามเช้าและก็ไม่ใช่เวลามื้ออาหาร เหตุใดพระชายาผู้เฒ่าถึงต้องการพบพระชายากันอิ่นจูได้ยินแล้ว รู้สึกไม่สบายขึ้นมารางๆ

        “พระชายา” อิ่นจูเอ่ยอย่างไม่สบายใจอยู่บ้าง“หรือว่าเบี้ยหวัดจะเกิดปัญหาอะไรเพคะ”

        ทว่าบนใบหน้ากู้สุ่ยเย่ว์ไม่ได้แสดงท่าทีร้อนรนใดๆเหมือนจะคาดเดาได้แต่แรกแล้ว

        ตอนกู้สุ่ยเย่ว์ไปถึงเรือนพระชายาผู้เฒ่ามีคนจำนวนหนึ่งรออยู่ก่อนแล้ว

        พระชายารองอาสื่อน่าเหยียน พระชายารองเมิ่งซีอวี้ยังมีอนุอีกหลายนาง พระชายาผู้เฒ่านั่งอยู่ตรงกลาง แววตาดำคล้ำเคร่งขรึมสีหน้าไม่น่าดูยิ่ง

        ที่ปากประตู บ่าวรับใช้นายหนึ่งกำลังมองนางด้วยสายตาเกรี้ยวกราดเหมือนอยากเข้ามาทุบตีนางสักรอบ ด้านในประตูอาสื่อน่าเหยียนกำลังส่งสายตากังวลมาให้นาง

        เห็นชัดว่าทั้งหมดไม่ใช่ลางบอกเหตุถึงเรื่องดีๆ อันใด

        พระชายาผู้เฒ่าถึงยอมเอ่ยปากขึ้น “นั่งสิ”

        พระชายาผู้เฒ่าบันดาลโทสะน้อยมากแต่หากบันดาลโทสะแล้วถือว่าน่ากลัวยิ่ง

        “เบี้ยหวัดเดือนนี้ใช่เจ้ารับผิดชอบแจกจ่ายหรือไม่”

        “ใช่เพคะเสด็จแม่”

        ใบหน้ากู้สุ่ยเย่ว์ฉายแววแปลกใจอยู่บ้าง

        เมิ่งซีอวี้พอใจต่อสีหน้าของนางมาก

        “เสด็จแม่ ท่านคงเข้าใจพี่หญิงผิดพี่หญิงเกิดในตระกูลสูงศักดิ์ เกรงว่าคงไม่ได้เรียนคำนวณบัญชีบางทีพี่หญิงอาจไม่ได้คิดลดเบี้ยหวัดของทุกคนเพียงแค่คิดไม่ละเอียดเล็กน้อยเท่านั้น” เมิ่งซีอวี้เอ่ย

        ประโยคนี้ของเมิ่งซีอวี้ ผิวเผินเหมือนพูดแทนกู้สุ่ยเย่ว์แต่ความจริงแล้วกำลังขุดหลุมฝังนางอยู่

        หากตอบว่าใช่ ในเมื่อนางไม่เป็นบัญชีเหตุใดต้องรับงานนี้ไปด้วย นี่ไม่ใช่กำลังสร้างความวุ่นวายหรอกรึ

        กู้สุ่ยเย่ว์ข้าอยากจะดูนักว่าเจ้าจะสามารถกุมอำนาจคุมจวนของจวนอ๋องไว้ได้หรือไม่