ฉันรีบนำข่าวดีนี้ไปบอกกับคุณครูด้วยความตื่นเต้นดีใจ (ฉันกำลังจะได้กลายเป็ผู้วิเศษแล้ว)
คุณครูจึงบอกว่า “ในเมื่อเธอทำขั้นแรกสำเร็จแล้วอีกหน่อยถ้าเธอฝึกนั่งสมาธิแบบครูเธอจะต้องถอดจิตได้แบบครูแน่ๆ”
“หนูจะต้องทำได้แน่นอนค่ะ” (ในใจก็เพ้อฝันอยากถอดจิตได้)
ในเมื่อเห็นด้วยตาพิสูจน์มากับตัวเองแล้วว่ามันเชื่อถือได้จริงเอาวะลองดูสักตั้ง ั้แ่วันนั้นเป็ต้นมาฉันก็ฝึกนั่งสมาธิทุกวันวันละหนึ่งชั่วโมง คุณครูจะทดสอบฉันทุกครั้งเวลาเข้าเรียนวิชาพระพุทธศาสนาโดยการให้นั่งสมาธิคนเดียวท่ามกลางเพื่อนๆ ที่กำลังส่งเสียงดังเล่นกันอย่างสนุกสนาน แต่ฉันก็ผ่านมันมาได้ทุกครั้งฝึกมาเป็ปีจนถึงอายุสิบห้าฉันก็เริ่มคิด (จินตนาการเอาเอง) ว่าตนเองประสบความสำเร็จแล้ว
วันหนึ่งขณะที่ฉันกำลังนั่งสมาธิอยู่ฉันรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังอยู่ในสถานที่แห่งนี้ สถานที่แห่งนี้มีแต่เมฆหมอกหนา ฉันพยายามเดินฝ่ามันเข้าไปจึงพบว่าเบื้องหน้าของฉันก็คือโบสถ์ปูนผสมไม้ผนังโดยรอบเป็ปูนแท่นวางพระก็ก่อด้วยปูนแต่พื้นที่เดินเป็ไม้ มีพระประธานองค์ใหญ่สีทองตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางท่านเปล่งรัศมีแสงสีทองเปล่งประกายทั่วทั้งองค์ ฉันเหมือนกับเห็นว่าท่านส่งยิ้มให้กับฉันด้วย (เพ้อหรือเปล่าหนู)
ใน่เวลานั้นฉันััได้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือเื่จริงความเลื่อมใสศรัทธาจึงบังเกิดขึ้นอย่างท่วมท้นในหัวใจ ฉันตั้งใจนั่งสมาธิต่อไปเรื่อยๆ จนรู้สึกว่าจิตใจของฉันมันสงบลงจริงๆ ร่างกายรู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน (จิตใจนะไม่ใช่ผ้าอนามัย)
ั้แ่ฉันเข้าเรียนระดับชั้นมัธยมฉันก็เริ่มสุขสบายมากขึ้นเพราะโรงเรียนไกลบ้านมากต้องใช้เวลาเดินทางหลายชั่วโมง ตื่นนอนั้แ่ตีสี่ไปถึงโรงเรียนตีห้าเกือบครึ่งแล้วกว่าโรงเรียนจะเลิกกลับถึงบ้านก็เกือบหกโมงเย็น งานบ้านต่างๆ ถูกรวบยอดไปเป็วันเสาร์อาทิตย์ (เฮ้อออ) จะเรียกว่าสบายขึ้นหรือลำบากกว่าเดิมก็ไม่รู้
แต่ที่แน่ๆ คือฉันรวย (สำหรับตอนนั้นคิดว่าตัวเองรวย) เพราะฉันเก็บออมเงินมาั้แ่เล็กจะเรียกว่างกเลยก็ว่าได้ ตอนอนุบาลฉันได้เงินไปโรงเรียนวันละสิบบาทบ้างยี่สิบบาทบ้างไม่เคยใช้สักบาทเลยจ้า เก็บกลับมาหยอดกระปุกเอาไว้ตลอด พอขึ้นชั้นประถมฉันได้เงินไปโรงเรียนวันละห้าสิบบ้านโอ้โหเพื่อนๆ เรียกเศรษฐีเชียวล่ะ ก็แหง๋ล่ะเพื่อนๆ ได้เงินค่าขนมวันละสิบห้าบาทเองนี่ (อันนี้ไม่ได้อวดนะแค่บอกเฉยๆ อิอิ) แต่ที่แน่ๆ ด้วยความงกฉันก็มักจะใช้เงินไม่เกินวันละยี่สิบเหลือกลับมาเก็บวันละสามสิบ (เป็ไงมีใครทำได้แบบฉันหรือเปล่า)
พอเริ่มขึ้นชั้นมัธยมฉันได้เงินค่าขนมวันละร้อยห้าสิบ (โอ้โหใจป้ำสุดๆ ไปเลยคุณแม่) เก็บสิจ๊ะเก็บไม่รู้ไปเอานิสัยแบบนี้มาจากไหน วันดีคืนดีพ่อก็มาตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จบอกว่ารถเสียไม่มีเงินซ่อมมาขอยืมเงินฉันซะงั้น (งานก็ไม่มีทำจะเอาที่ไหนมาให้ยืม) ฉันนี่งงมากแม่จะมายืมเงินเด็กสิบสามสิบสี่แต่ด้วยความใสซื่ออีกนั่นแหละฉันควักเงินเก็บทั้งหมดที่มีออกมากองให้เขานับเฉยเลยจ้า (อยากเคาะกระบาลให้หายโง่จริงๆ) นับไปนับมาใครจะเชื่อเด็กตัวแค่นั้นเก็บเงินได้เกือบสี่หมื่น
และแล้วความไร้ยางอายของคนก็เริ่ม ณ บัดนั้น “พ่อขอยืมเงินก้อนนี้ไปซ่อมรถก่อนนะ ถ้าพ่อมีเงินเมื่อไหร่จะหามาคืนให้” เอาไปหมดเลยจ้าไม่เหลือเอาไว้ให้เลยสักบาท (แบบนี้ฉันควรได้ใบประกาศเกียรติคุณลูกกตัญญูไหม) นับั้แ่บัดนั้นจนถึงเดี๋ยวนี้ผ่านมาเป็สิบปีสักสลึงก็ไม่เคยได้คืนแต่ยังๆ ไม่หมดจ้า ความใสซื่อของฉันยังมีอีกเยอะเชียว ใครจะคิดล่ะว่าแม้แต่บิดาแท้ๆ ยังกล้ามาหลอกลูกของตัวเองได้
ขอให้เป็ของมีค่าไม่ว่าจะเป็อะไรก็เอาหมดสร้อยคอหนึ่งบาท สร้อยข้อมือหนึ่งบาท แหวนสองวงวงละห้าสิบสตางค์ของฉัน พ่อฉันเอาไปทั้งหมดเลยจ้า (ส่งประกวดคุณพ่อดีเด่นแห่งปีได้ที่ไหนใครบอกที) ท่องไว้ท่องไว้บอกตัวเองว่าให้อดทน และแล้ววันหนึ่งความอดทนของฉันก็หมดลง (ทนมาสิบกว่าปีก็เกินพอแล้วจ้า) เกิดปัญหาใหญ่ภายในบ้าน (ก็ไม่พ้นเื่เงินๆ ทองๆ อีกนั่นแหละ) ปัญหานี้ก็ยากเกินกว่าที่จะปรับความเข้าใจกันได้หนทางเดียวที่พอจะแก้ไขได้ก็คือแยกย้ายกันไป
โธ่สู้ชีวิตสุดๆ เลยลูก เด็กตัวแค่นี้แต่ต้องอยู่ท่ามกลางดงอสรพิษ ถ้าไม่คิดจะต่อสู้หนูคงได้ตายกลางดงอสรพิษแน่ๆ มาเอาใจช่วยลูกสาวให้ฟันฝ่าอุปสรรคกันนะคะ อีกนิดหน่อยก็จะเริ่มมีคนอื่นๆ เข้ามาในชีวิตของลูกสาวแล้วค่ะ
207
