Chapter 10 : มีแต่น้ำเนื้อนี่ไม่มีเลย
หลังจากที่เมฆได้หาเื่ปิดบังฟ้าน้องสาวขอนตนเรียบร้อยแล้วจึงได้ให้มือถือที่ตนโกหกว่าได้จากรางวัลมาให้ฟ้า พ่อและแม่ไปคนละหนึ่งเครื่องจากนั้นตนก็เก็บแลปทอปและเดินขึ้นห้องไป โดยก่อนที่เขาจะขึ้นไปนั้นได้หันไปแอบคุยกับพ่อและแม่ก่อนเล็กน้อย
“สำหรับเื่ที่เราได้คุยกันไว้ขอให้เริ่มพรุ่งนี้เลยนะครับ เดี๋ยวคืนนี้ผมจะให้คลาวโอนเงินให้พ่อกับแม่ก่อนคนละ20 ล้านแล้วเื่แผนการต่างๆคลาวจะแจ้งให้พ่อกับแม่ทราบทางข้อความมือถือในวันพรุ่งนี้นะครับ” เมฆบอกพ่อกับแม่ของตน
“อ่า เข้าใจแล้วล่ะแล้วลูกจะทำอะไรต่อไปล่ะ” ผู้เป็พ่อเอ่ยถาม
“ผมวางแผนว่าจะทำอะไรเพิ่มเติมนิดหน่อยครับพ่อไม่ต้องสนใจก็ได้ครับ” เมฆตอบ
“อ่า อย่างนั้นเหรอถ้าอย่างนั้นก็ตามใจลูกแล้วกันนะ”เมื่อนทีเห็นว่าลูกชายของตนพยายามที่จะไม่ตอบคำถามของตนจึงทำเป็ไม่สนใจและปล่อยให้เมฆเดินขึ้นห้องไปแต่โดยดีเพราะคิดว่าเมฆคงยังไม่พร้อมที่จะบอกตนในตอนนี้ ทั้งๆที่อันที่จริงแล้วเมฆเองก็ยังไม่ได้คิดเลยด้วยซ้ำว่าจะทำอะไรต่อจึงอยากที่จะไปนั่งคิดและวางแผนบนห้องของตน
หลังจากที่เมฆเดินเข้ามายังในห้องของตนแล้วเมฆก็ทำการเปิด Nacbook ขึ้นมาพร้อมกับเรียกคลาวขึ้นมาในทันที
“คลาว ฝากเื่ในวันพรุ่งนี้ด้วยนะนายได้ข้อมูลเบอร์มือถือของพ่อกับแม่แล้วใช่มั้ย?”
[ครับนายน้อยข้อมูลที่นายท่านบอกมานั้นผมได้ทำการบันทึกไว้เรียบร้อยแล้ว]คลาวตอบ
“ดีมาก ในวันพรุ่งนี้หลังจากที่พ่อกับแม่ได้ไปเปิดบัญชีเพื่อเตรียมการทำธุรกรรมเรียบร้อยแล้วนายก็ส่งข้อมูลเกี่ยวกับหุ้นที่ควรซื้อใน่นี้ให้พ่อกับแม่ก่อนเลยนะหรือหากพวกท่านทำไม่เป็นายก็จัดการเอาเองเลยก็ได้หลังจากนั้นพอหุ้นที่นายซื้อราคาขึ้นสูงสุดแล้วก็ทำการขายเลยนะพวกเราต้องรีบหาเงินทุนให้เร็วที่สุด”เมฆอธิบายแผนการให้คลาวฟัง
[ครับผมจะทำตามที่นายท่านบอกครับ]
“อ่าแล้วก็ฝากมองหาพวกโรงงานอุตสาหกรรมที่กำลังจะปิดตัวเร็วๆนี้ด้วยนะยิ่งเป็พวกโรงงานที่ผลิตชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ได้ยิ่งดี เพราะหลังจากนี้ชั้นวางแผนไว้ว่าจะสร้างของบางอย่างซะหน่อยเพราะในตอนนี้ไม่มีที่ไหนในโลกเลยที่มีของที่ชั้น้า”เมฆบอกคลาวขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
[ได้ครับนายท่านผมจะทำการสืบหาข้อมูลตมที่นายท่านบอกครับ นายท่านมีอะไรให้ผมทำอีกมั้ยครับ?] คลาวถามเมฆ
“อืม...ตอนนี้ก็ไม่มีแล้วล่ะวานฝากนายด้วยนะ”
หลังจากที่เมฆกล่าวจบ ก็ทำการพับหน้าจอNacbookลงก่อนที่จะลงไปข้างล่างเพื่อไปออกกำลังกายตามแผนที่คลาวได้กำหนดเอาไว้ให้เมื่อออกกำลังกายเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมฆจึงกลับเข้าบ้านมาเพื่ออาบน้ำ ทานข้าวจากนั้นก็เข้านอน เป็อันสิ้นสุดวันไปอีกวันหนึ่ง
วันต่อมา
เวลาประมาณ 11 โมงเช้า ณห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในกรุงเทพฯ
“แล้ว.....พี่ลากหนูมาทำไมที่ห้างั้แ่เช้าล่ะเนี่ย?” ฟ้าที่ยืนอยู่ข้างๆเมฆพี่ชายของเธอได้ถามขึ้นมาด้วยความสงสัยเพราะเธอถูกพี่ชายของเธอปลุกให้ตื่นขึ้นมาั้แ่เช้าเห็นบอกว่าจะพาไปที่ไหนซักที่นี่แหละซึ่งเธอที่พึ่งตื่นจึงยังไม่หายง่วงดีเลยได้แต่เออออห่อหมกตามมาด้วยกันอย่างงงๆ
“เอ๋?พี่จำได้ว่าบอกเธอไปเมื่อตอนเช้าแล้วนะว่าเราจะมาซื้อพวกเสื้อผ้ากันน่ะ” เมฆตอบกลับน้องสาวของตน
“ใครจะไปจำได้กันเล่าว่าพี่พูดอะไรบ้างน่ะ!!จู่ๆก็มาปลุกกันแต่เช้า แถมยังพูดรัวๆตอนหนูยังไม่ตื่นดีอีก” ฟ้าพูดกลับด้วยท่าทีงอนๆใส่พี่ชายของตน
“อ่ากลายเป็พี่ผิดซะงั้น? งั้นพี่ก็ขอโทษแล้วกัน ฮะๆๆ”เมฆหัวเราะตอบ จากนั้นจึงบอกเื่ที่เขาพาน้องของตนมาที่นี่ในวันนี้ใหม่
“พี่เห็นว่า่นี้เสื้อผ้าที่พวกเราใส่กันมันเริ่มเก่าแล้วน่ะพี่ก็เลยกะว่าจะมาซื้อเสื้อใหม่ๆไปใส่หน่อย แต่ว่าพี่ไม่ค่อยมีเซ้นเื่การแต่งตัวเท่าไหร่เลยให้ฟ้ามาด้วยเพื่อช่วยเลือกยังไงล่ะ”เมฆอธิบายให้ฟ้าฟังอีกครั้ง
“....เสื้อที่จะซื้อเนี่ยหมายถึงทั้งของพี่ ของหนู รวมไปถึงของพ่อและแม่ด้วยรึเปล่า?”ฟ้าถามด้วยความไม่แน่ใจ
“ก็ใช่สิแล้วฟ้าคิดว่าพี่จะซื้อให้ใครใส่ล่ะ?” เมฆตอบ
“ถ้าอย่างนั้นพี่ไม่ต้องพามาที่ห้างก็ได้นี่!!พี่ก็รู้ว่าเสื้อผ้าแต่ละตัวที่ขายในนี้มันแพงขนาดไหนบ้านเราไม่ได้มีเงินเยอะขนาดนั้นนะพี่” ฟ้าตอบกลับพี่ชายของตนด้วยน้ำเสียงตำหนิ
‘อันที่จริงตอนนี้เงินน่ะมีอื้อเลยล่ะน้องเอ๋ย’ เมฆคิดอยู่ในใจเมื่อได้ยินน้องสาวของตนพูดออกมาจากนั้นก็พูดต่อ
“ฟ้าไม่ต้องเป็ห่วงเื่นั้นหรอกพอดีว่ารางวัลที่พี่ได้มาเมื่อวานน่ะ มันไม่ได้มีแต่พวกมือถือหรอกนะ แต่มันยังมีเงินรางวัลที่ได้มาอีกด้วยฟ้าไม่ต้องกังวลเื่เงินหรอก”เมฆยังคงโกหกเื่ถูกรางวัลกับน้องสาวของตนต่อ เพราะตัวเขาในตอนนี้ยังไม่อยากให้ฟ้าได้รู้ว่าครอบครัวของพวกตนนั้นไม่ได้ขัดสนเื่เงินแล้วเมฆกะเอาไว้ว่ารออีกหน่อยแล้วค่อยบอกไปจะดีกว่าถึงแม้ว่าเมฆจะรู้ดีว่าตัวฟ้าในตอนนี้นั้นยังไม่ได้เสียนิสัยไปเพราะเพื่อนเหมือนเมื่อก่อนแต่ฟ้าก็ยังคงคบกับเพื่อนๆกลุ่มนี้อยู่เมฆคิดว่าหากเมฆบอกฟ้าในตอนนี้แล้วแล้วฟ้าเผลอไปบอกกับกลุ่มเพื่อนเลวๆพวกนั้นล่ะก็เมฆกลัวว่าฟ้าจะโดนกลุ่มเพื่อนพวกนั้นหลอกให้ฟ้าเอาเงินไปให้พวกมันมากกว่าจึงยังไม่คิดที่จะบอกฟ้าในตอนนี้
อันที่จริงเมฆก็กำลังคิดอยู่ว่าจะขอให้พ่อของตนช่วยทำเื่ให้ฟ้าย้ายมาเรียนที่โรงเรียนเดียวกับตนเนื่องจากโรงเรียนที่เมฆสอบเข้าได้นั้นมีทั้งชั้นมัธยมต้นและมัธยมปลาย ฟ้าจะได้ห่างจากกลุ่มเพื่อนเ่าั้และได้อยู่ใกล้ๆกับสายตาของเมฆอีกด้วย
“เหรอพี่นี่ดวงดีจังนะ แล้วได้มาเท่าไหร่ล่ะ?”ฟ้าที่เริ่มจะชินกับดวงของพี่ชายแล้วจึงถามออกมาอย่างไม่คิดอะไรมากอย่างมากเธอก็คิดว่าคงจะได้ซัก 1-20,000 นี่ล่ะมั้ง?ถึงได้กล้าชวนเธอมาซื้อของในห้างแบบนี้
เมฆเพียงแต่ยิ้มตอบกลับมาให้เธอจากนั้นก็พาเธอเดินเข้าห้างไป
เมื่อทั้งสองเดินเข้ามายังในห้างสรรพสินค้าแล้วสิ่งแรกที่เมฆทำก็คือพาฟ้าไปยังร้านเสื้อผ้าตามที่ตนได้วางแผนเอาไว้เมื่อทั้งสองเดินเข้ามายังในร้านแล้ว เมฆก็ไม่รอช้าลองหยิบเสื้อมาแต่ละแบบมาให้ฟ้าดูและเลือกในทันที
อันที่จริงแล้วสำหรับฟ้ากับเมฆนั้นถึงแม้ทั้งคู่จะยังแค่อายุ13 ปีกับ 15 ปีอยู่ แต่ทั้งสองก็มีหน้าตาที่เรียกได้ดีทั้งคู่ตัวฟ้าแม้ว่าจะพึ่งก้าวเข้าสู่่วัยรุ่นก็ตามแต่ความน่ารักและความสวยของเธอก็เปล่งปลั่งออกมาอยู่มากเลยทีเดียว เรียกได้ว่าหากโตเป็สาวเต็มที่แล้วล่ะก็คงมีแต่หนุ่มๆมาตามจีบอยู่ทุกวันชนิดหัวบันไดไม่แห้งแน่นอน
ตัวของเมฆเองก็เช่นกัน ด้วยหน้าตาที่ยังอยู่ใน่วัยแตกหนุ่มอีกทั้งหน้าตายังคงเกลี้ยงเกลาทำให้ดูเหมือนเป็เด็กหนุ่มที่มีนิสัยขี้เล่นเล็กน้อย น่าเสียดายที่เขายังคงอายุแค่15 เท่านั้น ส่วนสูงของเมฆในตอนนี้จึงอยู่ที่ 170 ซ.ม. เท่านั้นในชีวิตที่แล้วของเมฆนั้น เมฆมีส่วนสูงที่สุด 175 ซ.ม. ถึงแม้จะไม่ได้ถือว่าเตี้ยแต่ก็ไม่ได้เรียกว่าสูงเช่นกันเมฆที่ย้อนอดีตกลับมาจึงคิดหาทางที่จะเพิ่มส่วนสูงของตนอยู่เหมือนกัน
และเนื่องจากที่ทั้งคู่เรียกได้ว่าเป็คนที่หน้าตาดีจึงทำให้ไม่ว่าพวกเขาจะเลือกชุดไหนมาใส่ ก็เข้ากับชุดนั้นๆได้อย่างน่าประหลาดยกเว้นแต่ชุดที่มันมีลายเกินจะทนจริงๆซึ่งแน่นอนว่าต่อให้เมฆจะไม่มีเซ้นในการเลือกชุดแค่ไหนเขาก็ไม่มีทางที่จะเลือกซื้อมันอย่างแน่นอน
หลังจากที่ทั้งสองเลือกซื้อชุดเรียบร้อยแล้วเมฆที่นึกขึ้นได้มาั้แ่เช้าพวกตนยังไม่ได้ทานข้าวเช้ากันเลยทำให้เมฆพาฟ้าไปกินข้าวที่ร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งหนึ่งที่อยู่ภายในห้างเดียวกัน
“พี่...หนูไม่เคยเข้าร้านแบบนี้เลยนะเราไปกินกันที่ศูนย์อาหารกันก็ได้ อีกอย่างพวกเสื้อผ้าที่พี่ซื้อมาเมื่อกี๊มันก็หลายพันแล้วนะหนูไม่อยากให้พี่มาเปลืองเงินกับเื่พวกนี้หรอกเอาเงินที่เหลือไปให้พ่อกับแม่ของเราใช้ดีกว่า”ฟ้าทำท่าปฏิเสธเมฆอยู่ที่หน้าร้านอาหารเมฆที่ได้ยินดังนั้นก็รูสึกปลื้มนิสัยของน้องสาวของตนอยู่ไม่น้อย เพราะเธอในตอนนี้ยังคงเป็น้องสาวที่แสนดีเกรงอกเกรงใจผู้อื่นและให้ความสำคัญกับครอบครัวของตนเป็อย่างมาก
“ไม่เป็ไรหรอกฟ้าสำหรับเื่นั้นพี่ได้ให้พ่อกับแม่ไปแล้ว เงินที่เหลือนี่น่ะมันเป็ส่วนของพี่เองสำหรับส่วนของฟ้าเดี๋ยวกลับไปวันนี้พ่อกับแม่จะให้นะ พูดง่ายๆก็คือวันนี้พี่เลี้ยงฟ้าเอง” เมฆตอบฟ้าไป
เมื่อเห็นว่าฟ้าเงียบไม่ยอมตอบเมฆก็ถือว่าฟ้าตกลงเรียบร้อยแล้ว จึงพาฟ้าเดินเข้าไปยังในร้านทันทีเนื่องจากฟ้าไม่เคยเข้ามาในร้านแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิตจึงทำให้ไม่รู้ว่าควรจะทำตัวอย่างไรดี ผิดกับเมฆที่สั่งอาหารได้อย่างเชี่ยวชาญราวกับเคยเข้ามาแล้วนับไม่ถ้วนซึ่งอันที่จริงเมฆก็เคยเข้าร้านแบบนี้มาหลายครั้งแล้วเช่นกันเพียงแต่เป็ในชีวิตที่แล้ว
“....ทำไมพี่ดูเชี่ยวชาญจัง?ยังกับว่าพี่เคยเข้ามากินรานแบบนี้แล้วงั้นแหละ”ฟ้ามองไปยังพี่ชายของตนที่สั่งอาหารได้อย่างคล่องแคล่ว
“หืม คิดไปเองน่าฟ้าพี่แค่โตกว่าเลยชินกับเื่พวกนี้ไงล่ะ”เมฆตอบน้องสาวของตนไป ซึ่งความจริงมันก็เป็อย่างนั้นจริงๆเพราะตัวเขาจริงๆก็มีอายุมากกว่า 40 ปีแล้ว
หลังจากที่ทั้งคู่ทานอาหารกันเสร็จแล้วเมฆก็คิดว่าได้เวลาแล้ว จึงพาน้องสาวของตนกลับไปยังบ้านของพวกเขา เป็อันเสร็จสิ้นวันพาน้องเที่ยวไปหนึ่งวัน
3K
![[OVER-HEAL] นักบุญเลเวลตันกับระบบฮีลทะลุนรก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776844356_90956942.webp)