Badlove รักร้าย อุบัติรัก

“นี่ นายจะพาฉันไปไหน!!”ฉันตะโกนและหันไปถามเขา ซึ่งนั่งอยู่ข้างฉันด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ‘คนอะไรหน้าตาก็ดี นิสัยแปลกเป็นบ้า’ฉันนึกในใจพลางกับจ้องมองเขาอย่างไม่ละสายตา แต่ทว่า เขายังคงนั่งนิ่ง โดยไม่สนใจฉันเลยแม้แต่น้อย “นี่ หูนายหนวก หรือนายแกล้งไม่ได้ยิน!!”ด้วยความหงุดหงิดใจ ฉันยังคงไม่ละความพยายามที่จะคั้นเอาคำตอบ เขาค่อย ๆ หันมองที่ฉัน พลางกับจ้องด้วยตาเขม็ง สายตานั่นคืออะไรกัน ทำไมดูดุดัน และน่ากลัวยิ่งนัก มันช่างแปลกที่เขาจับฉันมา มันเพราะสาเหตุอะไรกันแน่ แววตาของเขาทำให้ฉันไม่กล้าที่จะพูดอะไรกับเขาอีก 30 นาทีต่อมา “ตื่นได้แล้ว ตื่นสิ” ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก็พบว่าเป็นเขาตะโกนเรียกฉัน นี่เราหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ฉันลืมตาขึ้นมาอย่างมึน งงจู่ ๆ เขาก็ฉุดกระชากลากแขน ของฉันลงจากรถ และสถานที่เขาพามา นั่นก็คือบ้านของเขานั่นเองเป็นบ้านหลังใหญ่ราวกับคฤหาสน์เลยก็ว่าได้ มีคนรับใช้ยืนเรียงรายกันอยู่หน้าบ้าน เมื่อลงจากรถแล้วเขายังคงฉุดกระชากลากแขนของฉัน เดินเข้าบ้าน และไปหยุดอยู่ที่ห้อง ๆ หนึ่งห้องนั้นเป็นห้องนอนที่มีเตียง โต๊ะครบครัน และมีห้องน้ำในตัว แต่มันก็แคบมาก เขาเปิดประตูและผลักฉันอย่างแรง จนล้มลงกับพื้น “นายมันบ้าไปแล้ว ปล่อยฉันนะเว้ย ฉันต้องไปทำงานไม่ได้รวยอย่างนาย” ฉันพยายามตะโกนออกไปและให้เหตุผลกับเขาว่าฉันต้องทำงาน แต่ทว่า เขาแค่ยืนกอด อกและ ยืนมองมาที่ฉันด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย “แน่ใจเหรอ บ้านเธอเคยเปิดร้านเครื่องประดับชื่อดังเลยนะ” เขาพูดขึ้นก่อนที่จะก้มมาเสยคางฉันขึ้นพลางกับจ้องฉันตาไม่กระพริบ “เธอคือหลิน ทายาทของตระกูล เครื่องประดับเหลาหู่ สินะ” “นี่ นายเป็นใคร รู้จักฉันได้ไง!!” เขาค่อย ๆ แสยะยิ้ม ก่อนที่จะมากระซิบข้างหูฉันว่า “ไม่มีอะไรที่ฉันไม่รู้หรอก” เขาพูดก่อนที่จะลุกขึ้นยืนและหันหลังเดินจากไป โดยทิ้งให้ฉัน งุนงง และมีคำถามมากมายในใจ ว่าฉันกำลังเจอกับอะไรอยู่กันแน่ หลังจากที่เขาเดินออกไปได้ไม่นาน ก็มีผู้หญิง ลักษณะผมยาวดำ มัดผม หน้าสะสวย สวมชุดเหมือนแม่บ้าน เดินเข้ามาพลางกับถือเสื้อผ้าที่ถูกพับไว้ในมือ ยื่นมาให้ “ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เจ้านายสั่งฉันเอามาให้เธอน่ะ” ในขณะที่เธอ กำลังจะเดินหันหลัง ฉันจึงพยายามที่จะชวนคุย “เอ่อ พี่คะ พี่ชื่ออะไรคะ” ฉันตัดสินใจตะโกนถามเพื่อหวังว่า เธอจะหันมาคุยกับฉันบ้าง และมันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ เธอหันมาคุยกับฉันจริง ๆ “พี่ชื่อเจีย และเธอชื่ออะไรล่ะ” “ชื่อหลินค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” พี่เจียยิ้มให้ฉัน ก่อนที่จะหันหลังเดินออกจากห้องไป โดยไม่ได้พูดอะไรกับฉันต่อ ฉันพยายามวิ่งไปบิดประตูเพื่อหวังจะเปิด แต่ทว่ามันถูกล็อกอย่างแน่นหนา แม้ว่าฉันจะพยายามพังประตู หรือ เปิดประตู ก็ไม่สามารถทำได้ “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ใกล้เวลาทำงานฉันแล้วนะ ปล่อยเว้ย!!” ปึ้ง ปึ้ง ปึ้ง ฉันพยายามที่จะใช้ร่างกายของตนเองเผื่อผลักประตู แต่ทว่า มันก็ไม่สำเร็จอยู่ดี จู่ ๆ ประตูก็ถูกเปิดขึ้นกะทันหัน ฉันที่ยืนพิงประตูก็เซถลา ล้มลงกับพื้น “โอ๊ย เปิดมาไม่ดูคนเลย” เขายืนแสยะยิ้ม และหัวเราะอยู่ในลำคอ “อยู่ทำงานที่นี่แหละ ฉันไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้น” “แต่ที่นี่ก็ไม่เห็นมีอะไรให้ทำ” เขาที่ได้ยินฉันพูดก็เผลอหัวเราะออกมา “ก็คนใช้ไง ถ้าเธอกลับไปเสิร์ฟอาหารมีหวังได้เสียตัวแน่” เขาพูดพลางกับจ้องฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ด้วยแววตาที่ดูหื่นกาม “ไอ้บ้า อย่าทำหน้าบ้านี่สิ ฉันขนลุก” ฉันพูดพลางกับทุบไปที่หน้าอกของเขาอย่างบ้าคลั่ง “จับฉันมาทำไม ฉันทำอะไรให้” “เดี๋ยวสักวันก็รู้เอง” เขาไม่ยอมบอกฉันเลย ตอนนี้มันทำให้ประสาทของฉันจะเสีย “แล้วตอนนี้รู้ไม่ได้หรือไง ฉันอึดอัดมากนะเว้ย” อารมณ์ตอนนี้ของฉันมันเริ่มจะหงุดหงิด จู่ ๆ เขาก็ค่อย ๆ เดินเขยิบมาใกล้ตัวฉัน ก่อนที่จะก้มหน้าลงมา จนใบหน้าของเขาแทบจะแนบชิดกับฉัน สายตาอันคมจดจ้องมองมาที่ฉันอย่างไม่ละสายตาฉันพยายามใช้เรี่ยวแรงที่มีผลักเขาออกไป แต่มันก็ไม่เป็นผล เมื่อเขามีเรี่ยวแรงมากพอที่จะต้านแรงฉันไหว “นายอย่ามาคิดเรื่องแบบนั้นกับฉันนะ” ฉันพยายามที่จะพูดปกป้องตัวเอง เพราะการกระทำของเขาในตอนนี้เป็นสิ่งที่ฉันกลัวมากเหลือเกิน “ทำไมฉันจะคิดเรื่องแบบนี้กับเธอไม่ได้ จะบอกไรให้นะ ใคร ๆ ก็อยากให้ฉันคิดแบบนั้นหมด” เขามองฉันก่อนที่ก้มลงมาจูบฉัน ฉันพยายามต้านทาน แต่มันไม่ไหว ฉันจึงกัดริมฝีปากเขาไปอย่างแรง “ยัยบ้า” เขาผงะออกจากฉันก่อนที่จะนำมือจับที่ริมฝีปากของตนเองที่ตอนนี้มีเลือดไหลซิบ เขาจ้องเขม็งมาที่ฉันด้วยสายตาที่ดุดัน “นายจะบ้าเหรอ จะข่มขืนฉันหรือไง ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้” “เธอคงไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร” “นายก็ไอ้พวกมาเฟียที่บ้าอำนาจ และชั่วมากไง!!” เปี๊ยะ ! จู่ ๆ เขาก็ตบมาที่แก้มของฉันอย่างแรง มันแสบจนน้ำตาของฉันค่อย ๆ ไหลรินอาบแก้ม ทำไมเขาถึงกล้าทำร้ายและย่ำยี ศักดิ์ศรีฉันมากเพียงนี้ ฉันไปทำอะไรให้ หรือว่า เขาโกรธเคืองพ่อแม่ฉัน และเป็นคนบงการฆ่าพ่อแม่ฉัน และ มาทำแบบนี้กับฉัน ฉันต้องพยายามสืบความจริงให้ได้ว่า ใครคือคนที่ฆ่าพ่อแม่ฉัน เราจะได้เจอกันดีกัน ฝากไว้ก่อนเถอะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP 2 สักวันก็รู้เอง

นิยายแนะนำ

Badlove รักร้าย อุบัติรัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP 2 สักวันก็รู้เอง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้