บรรยากาศขมุกขมัวยามเย็นโอบล้อมคฤหาสน์ตระกูลอัครเดโชชัยไว้ด้วยความเงียบสงบ ละอองฝนบางเบาที่ยังโปรยปรายอยู่ภายนอกสะท้อนความหม่นหมองในค่ำคืนนี้ ลลินและคิรันเดินทางกลับมาถึงคฤหาสน์อย่างปลอดภัยภายหลังการไต่สวนประกันตัวเสร็จสิ้นลง โดยมีรถตำรวจสายตรวจและเ้าหน้าที่คุมประพฤติขับตามประกบหลังมาติดๆ เพื่อควบคุมตัวผู้ต้องหามาดำเนินการติดตั้งกำไลข้อเท้า EM ในที่พักอย่างเป็ทางการ
คฤหาสน์หลังนี้ถูกสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบคลาสสิกร่วมสมัย ล้อมรอบด้วยกำแพงปูนสูงตระหง่านและรั้วเหล็กดัดสีดำหนา มีกล้องวงจรปิดติดตั้งไว้ทุกมุมเพื่อความปลอดภัย ในอดีตมันเคยเป็เสมือนสัญลักษณ์แห่งความมั่งคั่งและอำนาจของตระกูล ทว่าในค่ำคืนนี้... มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนป้อมปราการหรูหราที่ถูกออกแบบมาเพื่อกักขังชายหนุ่มและทนายความสาวคนนี้ให้อยู่ห่างไกลจากความบ้าคลั่งของสังคมภายนอก
การเดินทางขากลับจากศาลเต็มไปด้วยความอึดอัด ลลินและคิรันนั่งเคียงข้างกันที่เบาะหลังของรถยนต์คันหรูที่แล่นผ่านสายฝนโปรยปรายอย่างเชื่องช้า ไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆ ทว่านิ้วมือของทั้งคู่กลับสอดประสานกันแ่าจนไร้ช่องว่าง ลลินทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถที่เปียกปอน จ้องมองแสงไฟนีออนของเมืองหลวงที่พร่าเลือนไปตามสายน้ำฝน พลางนึกถึงเสียงโห่ร้องประณามของฝูงชนภายนอกและโทรศัพท์จากหุ้นส่วนของสำนักงานกฎหมายที่ข่มขู่จะขับเธอออกจากบริษัทหากยังไม่ยอมวางคดีของคิรันลง ทุกอย่างกำลังบีบรัดตัวเธอเข้ามาทุกที ทว่าััอุ่นร้อนจากฝ่ามือของคิรันกลับเป็สิ่งยึดเหนี่ยวเดียวที่ทำให้เธอยังคงรักษาความสุขุมเยือกเย็นเอาไว้ได้
เมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่ประตูเหล็กของคฤหาสน์และจอดสนิท เ้าหน้าที่คุมประพฤติอธิบายสั้นๆ ก่อนพากันจัดตั้งกล่องรับสัญญาณกลางไว้ในห้องสมุดและขันสายรัดกำไลข้อเท้าหนาเข้ากับข้อเท้าซ้ายของคิรัน
"เรียบร้อยครับคุณคิรัน ระบบกำหนดขอบเขตพื้นที่สัญญาณของอุปกรณ์นี้จะลิงก์เชื่อมต่อกับกล่องตัวรับสัญญาณกลางที่เราติดตั้งไว้ในห้องสมุดชั้นสอง หากคุณเดินทางออกนอกรั้วคฤหาสน์หรือพยายามตัดทำลายกำไลข้อเท้านี้ สัญญาณเตือนภัยจะถูกส่งไปยังศูนย์ควบคุมส่วนกลางทันทีครับ"
เมื่อเ้าหน้าที่อธิบายการทำงานและเดินทางกลับไป ทิ้งความเงียบงันไว้เื้ัอย่างเห็นได้ชัด ทั้งคู่เดินเงียบๆ ขึ้นบันไดวนไปยังห้องนอนใหญ่ชั้นสาม
ในห้องนอนใหญ่ แสงแดดสุดท้ายของวันสาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกเข้ามาสะท้อนเงาของสองร่าง ลลินนั่งก้มหน้ามองกำไลข้อเท้า EM ของคิรันด้วยหัวใจที่บีบคั้น ความรู้สึกเสียดแทงแล่นริ้วในอกเมื่อเห็นชายหนุ่มผู้มีสง่าราศีและฐานะมั่งคั่งต้องมาถูกจำกัดอิสรภาพให้อยู่ในกรอบกักขังเหมือนสัตว์ป่าในกรงแก้วหรูหรา
ลลินทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นหน้าเก้าอี้พิงตัวยาวที่เขานั่งอยู่ เธอเอื้อมมือเรียวบางลูบไล้ไปตามสายรัดยางหนาสีดำที่ข้อเท้าของเขาอย่างแ่เบา ปลายนิ้วััความเย็นของตัวเครื่องส่งสัญญาณที่กะพริบไฟสีแดงและเขียวอยู่ตลอดเวลา ลลินเงยหน้าสบตาเขาน้ำตาคลอเบ้า "รัน... ฉันรู้สึกแย่จังเลยค่ะ ฉันสู้คดีให้คุณรอดพ้นจากคุกในวันนี้ได้ แต่ฉันกลับช่วยให้คุณก้าวออกไปจากคฤหาสน์นี้ไม่ได้เลย คุณต้องถูกขังอยู่ในกรงแก้วที่มองไม่เห็นนี้"
คิรันก้มตัวลงช้าๆ จับมือบางของลลินยกขึ้นมาประทับจูบอย่างแสนรัก แววตาของเขาอบอุ่นปนความจริงใจลึกซึ้ง "ลลินครับ... อย่าคิดมากสิครับ กำไลข้อเท้านี่มันไม่ได้หนักหนาอะไรเลย ตราบใดที่ผมยังมีลมหายใจอยู่ข้างนอกคุก ได้กินข้าวฝีมือป้าสม และที่สำคัญที่สุด... ได้อยู่กอดประคองคุณในคฤหาสน์หลังนี้ทุกวัน สำหรับผมแล้ว... นี่คืออิสรภาพที่วิเศษที่สุดเท่าที่ผมจะคาดหวังได้ในยามนี้แล้วครับ"
คิรันลูบไล้แก้มใสของทนายสาว ดึงร่างบางของเธอขึ้นมาโอบกอดไว้บนตักแกร่งช้าๆ ลลินซบหน้าพิงกับบ่ากว้างของเขา สูดกลิ่นกายหอมละมุนไม้จันทน์ที่ช่วยระงับความเครียดสะสมตลอดทั้งวันลงได้
"คุณรู้ไหมคะรัน..." ลลินกระซิบเสียงแ่เบา "ั้แ่เกิดเื่คดีนี้ ฉันคิดอยู่เสมอว่าความรักและอารมณ์คืออุปสรรคของการทำงาน แต่ตอนที่ฉันเห็นพวกมันพยายามจะส่งคุณเข้าคุกในวันนี้... ฉันกลับตระหนักได้ทันทีว่า ความรักที่มีต่อคุณต่างหากที่เป็พลังเดียวที่ทำให้ฉันสู้คดีนี้อย่างสุดความสามารถโดยไม่กลัวเกรงพวกมันเลย"
คิรันยิ้มเศร้าๆ และเริ่มเล่าถึงผลกระทบทางธุรกิจ "ลลินครับ... ตอนนี้บอร์ดบริหารของบริษัทของผมส่งอีเมลแจ้งมาแล้วว่า พวกเขาเตรียมจะจัดประชุมด่วนเพื่อบีบให้ผมพักงานและแต่งตั้งรักษาการแทน เนื่องจากเื่คดีความและกำไลข้อเท้า EM นี้ทำให้ภาพลักษณ์ของตระกูลเสียหาย พวกเขาพร้อมจะแย่งชิงทุกอย่างที่พ่อของผมสร้างไว้ทันทีที่ผมล้มลง คฤหาสน์แห่งนี้เคยเป็ที่ที่ผมและคิรินวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานในวัยเด็ก พวกเราเคยสลับตัวกันเพื่อแกล้งครูผู้สอน... ทว่าบัดนี้มันกลับกลายเป็คุกกักขังที่ผมไม่อาจหลบหนีไปไหนได้"
ลลินบีบไหล่แกร่งของเขาแน่น "ไม่ต้องห่วงนะคะรัน... ฉันจะเข้าร่วมการประชุมผ่านวิดีโอคอนเฟอเรนซ์ข้างคุณในฐานะหัวหน้าทีมกฎหมายส่วนตัวของตระกูลอัครเดโชชัย ฉันจะแสดงให้พวกเขาเห็นว่าตราบใดที่คดีความยังไม่มีการตัดสินคดีถึงที่สุด พวกเขาไม่มีสิทธิ์ตามกฎหมายที่จะเพิกถอนอำนาจบริหารของคุณเด็ดขาด ฉันจะอยู่สู้เคียงข้างคุณทุกที่... ไม่ว่าจะในศาลหรือในบอร์ดบริหาร นอกจากนี้ ฉันจะยื่นเื่ขอให้ศาลพิจารณาคำร้องคุ้มครองชั่วคราวฉุกเฉิน เพื่อระงับมติบอร์ดบริหารใดๆ ที่ขัดต่อหลักการปกครองธรรมาภิบาลและการสันนิษฐานความบริสุทธิ์ของผู้ต้องหาในระหว่างสู้คดี พวกเขาจะได้ไม่กล้าใช้โอกาสนี้มากลั่นแกล้งบีบคั้นคุณทางอ้อมในยามที่คุณถูกจำกัดสิทธิ์ทางร่างกายค่ะ"
คิรันจ้องมองดูทนายความสาวที่บัดนี้พูดจาฉะฉานแววตาเป็ประกายปกป้องเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ซาบซึ้ง และหลงใหลอย่างลึกซึ้ง แววตาคมกริบฉายแววหวงแหนสตรีตรงหน้าอย่างขีดสุด ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาบดจูบเรียวปากบางของเธออย่างหนักหน่วง เร่าร้อน และลึกซึ้ง รสจูบกระตุ้นแรงอารมณ์ความเสน่หาที่สุมอยู่ในอกของคนทั้งสองให้ลุกโชนขึ้น คิรันประคองร่างบางของเธอนอนราบลงบนเตียงนอนหนานุ่มขนาดใหญ่ รูดถอดเสื้อสูททนายความและเสื้อเชิ้ตของเธอออกทิ้งอย่างรวดเร็วจนเผยผิวกายขาวนุ่มเนียนละมุนสะท้อนแสงไฟสลัว ยอดอกสีหวานชูชันต้อนรับััจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้บีบเฟ้นอย่างหวงแหน คิรันก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหง ขบเม้มทำรอยรักสีแดงช้ำเพื่อแสดงความเป็เ้าของอย่างเด่นชัดไปทั่วผิวเนื้อนุ่ม
"รัน... พี่รัน..." ลลินกระซิบเรียกชื่อเขาเสียงสั่นเครือเมื่อคิรันจัดการถอดอาภรณ์ของตนเองออกจนหมดสิ้น เผยให้เห็นเรือนร่างแกร่งกำยำที่แผ่ไออุ่นร้อนผ่าว
ชายหนุ่มขยับกายเข้าหา ค่อยๆ แทรกตัวตนเข้ามาสอดประสานกับความอุ่นร้อนภายในกายสาวอย่างนุ่มนวลและแแ่ คิรันสบตาคมกริบเข้ากับดวงตาไหวระริกของลลิน กระซิบกระเส่าชิดริมหูบาง: "ถึงแม้กฎหมายจะจำกัดข้อเท้าของผมไว้... แต่ร่างกายและหัวใจทั้งหมดของผมจะเป็ของคุณคนเดียวนะลลิน โอบกอดผมไว้ให้ลึกซึ้งที่สุดเถอะครับคนดี"
"ลลินรักรันค่ะ..."
ถ้อยคำบอกรักแสนหวานนำพาการเคลื่อนไหวสอดประสานที่เริ่มทวีความเร่าร้อนและลึกซึ้งยิ่งขึ้น ร่างบางเกร็งรับความอุ่นร้อนที่รุกรานเข้ามาอย่างแสนวาบหวาม ััเสน่หาอันเร่งเร้าสอดรับจังหวะกะพริบแ่ของแสงไฟ EM บนข้อเท้าซ้ายของเขา ราวกับเป็เครื่องเตือนใจถึงความจริงที่ดำเนินอยู่รอบตัว ทั้งสองขยับเคลื่อนไหวหลอมรวมกายใจเข้าด้วยกันในจังหวะรักแสนหวานและหนักแน่น รสเสน่หาะเิตัวนำพาทั้งคู่ไปแตะขอบเขตแห่งความสุขสมลึกซึ้ง คิรันกระชับอ้อมกอดอุ่นแแ่ ปลดปล่อยความรักทั้งหมดไหลบ่าสู่ส่วนลึกของกายสาว ทั้งสองกอดก่ายอิงแอบกันท่ามกลางไออุ่นอันแสนหวาน
คิรันกอดกระชับร่างบางของลลินแนบอกอุ่น นิ้วยาวลูบไล้แผ่นหลังเนียนเบาๆ ขณะที่แสงไฟจากกำไล EM บนข้อเท้าซ้ายกะพริบเตือนสีเขียวแ่เบาในความมืด กรงแก้วแห่งความห่วงใยนี้อาจจำกัดอิสรภาพทางกายของเขา ทว่าความสัมพันธ์และความรักลึกซึ้งนี้กลับพันธนาการหัวใจของทั้งสองคนไว้แ่าชั่วนิรันดร์ ลลินนอนหนุนอกเขา ฟังเสียงจังหวะหัวใจอบอุ่น สลัดความกังวลในตัวตนภายนอกทิ้งไปจนสิ้นในค่ำคืนพายุกรงแก้วหลังนี้
กลางดึกคืนนั้น ลลินลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิดของห้องนอน แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านรอยแยกผ้าม่านสาดส่องลงบนใบหน้ายามหลับไหลของคิรัน ลลินค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างแ่เบาเพื่อไม่ให้เขาตื่น เธอจ้องมองต่ำไปยังข้อเท้าซ้ายของชายหนุ่ม... แสงไฟสัญญาณสีเขียวบนกำไล EM กะพริบถี่ๆ เบาๆ เสมอต้นเสมอปลาย ลลินลอบถอนหายใจยาว ทรุดตัวก้มต่ำลงไปแตะริมฝีปากนุ่มของเธอลงบนหลังเท้าแกร่งของเขาเบาๆ ข้างกำไลเหล็กสีดำนั้น น้ำตาใสไหลซึมออกมาเงียบๆ เธอกระซิบคำมั่นสัญญาแ่เบากับตัวเองในความมืด: "ฉันจะหาทางสืบหาความจริงและปลดปล่อยคุณให้หลุดพ้นจากพันธนาการนี้ให้ได้รัน..." ก่อนที่คิรันจะรู้สึกตัวและดึงร่างบางของเธอกลับลงมาโอบกอดอุ่นแนบอกตลอดคืน
364
