หนึ่งปรารถนา Desire of love

ลิ่งเสียนเฟยเปิดประตูเข้ามาในตำหนัก ก็เห็นเกากุ้ยเฟยนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“สนมเกาท่านมานานแล้วหรือเจ้าคะ”

“ได้ข่าวว่าฮองเฮาเรียกพบเจ้าหรือ นางถามอะไรเจ้าบ้าง” ไม่เพียงไม่ตอบคำถามนางยังถามกลับด้วยท่าทางที่ไม่เป็นมิตรนัก

“ไม่ได้ถามอะไรมาก พระองค์เพียงแค่เรียกข้าไปดื่มชา พูดคุยสัปเพเหระเท่านั้นเจ้าค่ะ”

“หากจะพูดอะไรเจ้าต้องคิดให้รอบคอบอย่าลืมว่าชีวิตของเด็กคนนั้นขึ้นอยู่กับเจ้า” เกากุ้ยเฟยขู่

“ทำไมท่านต้องทำเช่นนี้ด้วยเจ้าคะ เด็กคนนั้นทำอะไรผิด ทำไมถึงต้องลากเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องสกปรกพวกนี้ด้วย”

ลิ่งเสียนเฟยพูดอย่างเหลืออด

“หากไม่ทำเช่นนี้ เจ้าจะเชื่อฟังข้าหรือ”

“ท่านปล่อยเขาไปเถอะข้าสัญญาจะเชื่อฟังท่านทุกอย่าง” นางขอร้องเกากุ้ยเฟยด้วยน้ำตา 

“เจ้าเป็นแค่ลูกสาวเจ้าเมืองเล็กๆมีสิทธ์อะไรมาต่อรองกับข้า หรือว่าข้าควรทูลเรื่องเด็กคนนั้นดี ข้านึกภาพไม่ออกเลยโทษหลอกลวงเบื้องสูงของตระกูลลิ่งนี่จะตัดสินยังไงนะ เมืองซีโจวจะถูกตัดเสบียงหรือตระกูลลิ่งจะถูกประหารทั้งตระกูลกันแน่” พูดจบเกากุ้ยเฟยก็หยิบพัดขึ้นพัดเบาๆเดินหัวเราะออกไป ทิ้งให้ลิ่งเสียนเฟยนั่งร้องไห้มืดแปดด้านอยู่ตรงนั้น

“ เสด็จแม่จะไปไหนหรือพะยะค่ะ” องค์ชายสามถามฮองเฮา ขณะที่นางเดินออกจากตำหนัก

“แม่จะไปจวนท่านฉางผิงวันก่อนเสด็จพ่อของเจ้าประทานงานเลี้ยงฉลองชัยให้แม่ทัพฉางกงและบุตรชายแม่จะไปร่วมงานเสียหน่อยเจ้าจะไปด้วยหรือ”

“ไม่ดีกว่าลูกเห็นแม่ทัพแล้วคิดถึงพี่ใหญ่” องค์ชายสามทำหน้าเศร้า

“เสด็จพ่อของเจ้าบอกว่ามีคำสั่งเรียกตัวพี่ใหญ่กลับมาแล้ว ตอนนี้กำลังเดินทางอีกไม่กี่วันก็คงถึง ก่อนที่พี่ใหญ่ของเจ้าจะกลับมาถึง เจ้าก็ทำตัวดีๆก็แล้วกัน”

“ลูกดีใจจริงๆพะยะค่ะ”

“คุณหนูลั่วมาถึงแล้วเพคะ” จื่อซางรายงานยังไม่ทันจบเสียงแหลมเล็กก็ดังมาแต่ไกล

“หม่อนฉันมาแล้วเพคะ” ลั่วชิงหยางทำความเคารพฮองเฮาและองค์ชายสาม

“วันนี้ลำบากเจ้าไปเป็นเพื่อนคนแก่อย่างข้าแล้วชิงหยาง”

“ไม่เลยเพคะ หม่อมฉันเป็นเพื่อนกับ

เยี่ยนหลียังไงก็ต้องไปอยู่แล้วเพคะ”

“ข้าฝากดูแลเสด็จแม่ด้วยนะชิงหยางนานแล้วที่เสด็จแม่ไม่ได้ออกไปไหนมาไหน”

“เจ้าไม่ต้องห่วงข้าจะดูแลฮองเฮาอย่างดีที่สุด”

ทั้งสองขึ้นรถม้าของวังหลวงมุ่งหน้าไปยังจวนฉาง

 “องค์ชายท่านเมามากแล้วกระหม่อมจะพาท่านกลับนะขอรับ” จูเหม่าเข้ามาประคององค์ชายรอง

“ข้าไม่กลับ ข้ายังไม่เมาเอาเหล้ามาอีก”

สาวงามที่นั่งล้อมหน้าล้อมหลังต่างก็ปรณนิบัติองค์ชายรองอย่างดี หากกล้าขัดใจองค์ชายหย่งเหอ คงไม่เป็นผลดีกับพวกนาง

“ทำไมจูเหม่าเจ้าไม่พอใจที่ข้าจัดการนางหรือ ก็แค่นางกำนัลเล็กๆเจ้าจะอะไรนักหนา หรือเจ้าชอบนาง หากเจ้าชอบคนไหน คราวหน้าเจ้าก็บอกข้าก่อนข้าจะเก็บไว้ให้เจ้า เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ใช่คนใจแคบ ฮ่าๆๆๆ” ความเมาทำให้หย่งเหอพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา

“องค์ชายท่านเมามากแล้วท่านกำลังพูดจาส่งเดชนะขอรับ”

“พวกเจ้าออกไปให้หมด” เมื่อห้ามหย่งเหอไม่ได้ จูเหม่าก็หันมาไล่สาวงามทั้งหมดให้ออกจากห้องไป เป็นเหตุให้หย่งเหอไม่พอใจจึงอาละวาดเสียงดัง

“เจ้าบังอาจนัก ถือดียังไงมาใล่พวกนางออกไป”

“หากองค์ชายยังเป็นเช่นนี้ อีกไม่นานคงรู้ถึงหูฮ่องเต้แน่ขอรับ”

“เจ้ากล้าเอาเสด็จพ่อมาขู่ข้าหรือ” 

ก่อนที่หย่งเหอจะพูดไปมากกว่านั้นหนานตงก็ผลักประตูเข้ามาพร้อมกับเกาหล่าง

“นึกว่าใครที่แท้ก็เป็นท่านลุงนี่เอง”

“เจ้าพาองค์ชายรองกลับไปพักที่จวนของข้าก่อน สร่างเมาแล้วค่อยส่งกลับตำหนัก” เกาหล่างสั่งหนานตง

“ข้าไม่กลับ ข้ายังไม่อยากกลับ”

“แต่ท่านต้องกลับ” เกาหล่างสั่ง

“ท่านเป็นใครถึงกล้ามาสั่งข้า ท่านคิดว่าช่วยข้าแล้วท่านจะสั่งข้าได้ทุกอย่างหรือ ท่านไม่ใช่พ่อข้าอย่าบังอาจมาสั่งข้าเด็ดขาด” หย่งเหอยกมือชี้หน้าเกาหล่างผู้เป็นลุง คำพูดที่ออกจากปากหย่งเหอเสนาบดีเกาหล่างได้แต่กำมือแน่น

“เจ้าสองคนลากองค์ชายกลับไป”

         ที่ห้องข้างๆ

“ข้าควรเข้าไปทำความรู้จักองค์ชายหย่งเหอได้แล้วกระมัง” 

“องค์ชายหย่งเหอมาที่นี่เกือบทุกวันขอรับ แล้วศพนางกำนัลที่เราพบอยู่ชายป่านอกเมืองก็น่าจะเป็นฝีมือของเสนาบดีเกาหล่างที่เก็บกวาดให้องค์ชายหย่งเหอขอรับ”

“น่าสนใจแล้วสิ” ซือฟางเจิ้ยนยิ้ม