สองพี่น้องแปลกหน้าที่พบเจอเซนในสภาพทุเรศลูกตานั้น ไม่คุ้นเคยกับมนุษย์ที่สวมใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้น หรือดูดีๆก็เหมือนไม่ใส่แบบที่เซนกำลังกระทำอยู่ เพราะดูจากการแต่งกายแล้ว ทั้งสองพี่น้องดูมีอารยธรรมต่างกับสภาพของเซนชัดเจนเป็อย่างมาก
เมื่อคนพี่สังเกตเห็นแล้วว่าคนในตาข่ายนั้นอยู่ในสภาพไหน เธอจึงพยายามจะหลบสายตาที่จะจ้องตรงๆ ในขณะที่คนน้องจ้องเหมือนเด็กอยากรู้อยากเห็นทั่วไป ท่าทีของทั้งสองฝั่งรู้สึกเหมือนๆกันคือ ต่างคนต่างกลัวซึ่งกันและกัน หากเพียงแต่เซนอยู่ในจุดที่เสียเปรียบ เพราะเขาได้แสดงจุดอ่อนทั้งพวงให้อีกฝ่ายเห็นอย่างชัดเจนั้แ่แรกเจอ ช่วยสร้างการจดจำได้เป็อย่างดี
“ลูฮี ลูอา ลูยี” สาวน้อยคนพี่เริ่มส่งเสียงก่อน พร้อมชี้คบเพลิงไหวๆไปหาเซน
“ฮะ? พูดว่าอะไรนะ?” เซนจับใจความจากสาวน้อยชุดชาวเผ่าไม่ได้เลย
“เลซู ลัวยู เลมนูม!!” คนน้องพูดเสริม แล้วชี้คบเพลิงไหวๆตามพี่สาว
เซนตระหนักได้ว่าน่าจะคุยกันคนละภาษาแน่แล้ว จึงลองกดปุ่มดาวหกแฉกที่กำลังกระพริบสีเขียวอมน้ำเงินครามระเรื่ออยู่ คาดหวังว่าเผื่อจะมีระบบอะไรบางอย่างที่ช่วยเหลือเขาได้บ้าง
“วูมมมม ภารกิจเสริมมาถึงแล้ว” และแล้วโซลูนาร์ก็เกริ่นขึ้นมาอย่างมีความหวัง
ภารกิจเสริม: มนุษย์อย่าขาดการสื่อสาร
รายละเอียด: ทำให้ชาวท้องถิ่นหัวเราะ
รางวัล: สามารถสื่อสารภาษาท้องถิ่น
--บ้าอะไรกันฟะเนี่ย! ทำให้ชาวท้องถิ่นขำบ้าบออะไรนี่ อย่าว่าแต่ทำให้ขำเลย ทำให้คุยกันรู้เื่ก่อนดีกว่า
เซนในสภาพเหนื่อยกาย ก็ต้องมาเหนื่อยใจเพิ่มกับภารกิจที่เป็ไปได้ยากจนเขานึกภาพความสำเร็จไม่ออก
--ว่าแต่ไอ้ภารกิจก่อนหน้านี้ที่โซลูนาร์เคยแจ้งมาเหมือนจะเรียกว่า ‘ภารกิจหลัก’ ก็พอเข้าใจโดยพื้นฐานอยู่หรอกนะ แต่ภารกิจเสริมนี่มันคือยังไงกันหว่า? แล้วมันต้องทำจริงจังรึเปล่าล่ะนี่? แต่รางวัลก็น่าสนใจอยู่ เพราะการสื่อสารน่าจะแลดูจะช่วยทำให้อะไรๆมันง่ายขึ้น งั้นเบื้องต้นก็คงต้องลองด้นสดให้หล่อนทั้งคู่ไว้ใจก่อนแล้วกัน
“ช่วยผมด้วย!” เซนลองสื่อสารด้วยคำง่ายๆ
สองพี่น้องมองหน้ากันแล้วยักไหล่ด้วยความไม่เข้าใจ
เซนใช้นิ้วชี้ไปที่ตัวเขาเองยิกๆ แล้วชี้นิ้วลงไปที่พื้น “ช่วย...เอาลง...ด้วย…” เซนเอ่ยอย่างช้าๆ ชัดๆพร้อมลักษณะการสื่อสารด้วยร่างกาย
สองพี่น้องตั้งท่าป้องกันตัวโดยการยื่นคบเพลิง แล้วง้างหอกเตรียมขว้างเต็มที่
“เดี๋ยวๆๆ!! ไม่ๆๆ” เซนยกแขนขึ้นสองข้างไขว้กันทำสัญลักษณ์กากบาท “ไม่ๆ เพื่อน...เพื่อน…” เขาพูดพลางชี้ไปที่ตัวเอง โบกมือปฏิเสธไหวๆไปมาเพื่อแสดงออกว่าไม่มีพิษภัย และอย่าทำอะไรเขาเลย
พี่น้องสองคนไม่แน่ใจในท่าที จึงคุยซุบซิบปรึกษากันในภาษาที่เซนไม่เข้าใจอยู่สักพัก ยังไม่ทันที่เขาจะตีความออก เด็กเล็กคนน้องก็วิ่งกลับไปยังทางที่มา เซนคิดในแง่ดี หวังให้เด็กคนนั้นไปหาอุปกรณ์อะไรสักอย่างมาช่วย
แต่เวลาผ่านไปไม่กี่นาทีหวยกลับไม่ออกอย่างนั้น เด็กผู้น้องวิ่งนำหนุ่มใหญ่หุ่นล่ำบึ้กมายังที่เกิดเหตุ หนุ่มใหญ่คนนั้นถือขวานด้ามโตที่ใหญ่เกินที่คนปกติจะจับได้สองมืออย่างมั่นคง ทำเอาเซนใจหายใจคว่ำกับทั้งเ้าล่ำและคมขวานวาบวับจนมองเห็นได้ในที่มืด
--ชิบหองแล้ว ไอ้เรามันก็มนุษย์เหมือนกันนะเฟ้ย ต่างกันแค่อีกฝั่งไม่ใส่เสื้อผ้านี่จะฆ่ากันเลยเหรอฟะ โหดร้ายเกินไปแล้ว
เ้าล่ำหายใจฟึดฟัด แล้วง้างขวานเงางามฟาดเข้าที่เชือกของกับดักที่มัดอยู่กับโคนต้นไม้ เพียงครั้งเดียวเชือกที่ตรึงกับดักไว้ก็ขาดทันที
‘ตุ้บ’ เซนร่วงลงมาพร้อมตาข่ายอย่างไม่เป็ท่ายิ่งกว่าเดิม
“ไม่ๆๆ อย่าๆๆ คุยกันก่อ…!!” เซนขอยื่นอุทธรณ์ที่จะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขาใจคอไม่ดีกับขวานด้ามโตนั้นมาก
ฝ่าเท้าของหนุ่มล่ำคนนั้นใหญ่กว่าหน้าของเซนเกือบสองเท่า ปกคลุมสายตาเขาจนมืดมิดไปพร้อมๆกับสติของเขา
‘พลั่ก’
**
เซนรู้สึกตัวอีกทีก็โผล่มายังที่หนึ่ง ในท่านอนหงายอยู่บนฟางคันๆกองหนึ่งในสภาพเปลือยเปล่าและมอมแมมกว่าเดิม ก่อนที่เขาจะลืมตาสังเกตเห็นอะไรจากการพยายามตั้งสติ แต่เขาแทบจะสิ้นสติไปอีกครั้งกับกลิ่นเหม็นอุจจาระสัตว์สุดแรงก็พุ่งเข้าจมูกเขาโดยไม่ต้องรอการตั้งตัวใดๆ
--ตอนกลางคืนนี่หนาวเป็บ้าเลยแฮะ...
ชายหนุ่มจากในเมืองศิวิไลซ์นอนพิจารณาทุกอย่างรอบกายภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องพอให้เห็นจากประตูโรงนาที่มีขนาดใหญ่กว่าปกติราวกับเคยเลี้ยงสัตว์ที่ใหญ่มากๆมาก่อน
โดยภายในโรงนาเซนได้พบว่าตนถูกขังอยู่ในกรงสัตว์ที่ใหญ่พอจะขังช้างตัวหนึ่งให้พอมีพื้นที่ให้กลับตัวได้ แต่น่าเสียดายที่ลูกกรงมีความถี่เกินกว่าที่เขาจะแทรกตัวออกไปได้ง่ายๆ ทั้งนี้ยังแอบได้ยินว่าข้างนอกมีเสียงคนคุยกันอยู่ราวสี่ถึงห้าคนหน้าประตูทางเข้าโรงนา
ไม่นานบทสนทนาข้างนอกก็หยุดลง ชายไว้เครายาวสีขาวท่าทางาุโคนหนึ่งเดินนำเข้ามาพร้อมคบเพลิงและหอก ตามมาด้วยพี่น้องสองคนนั้น และป้าแก่ๆท่าทางไม่มีพิษภัยอีกหนึ่งคน กำลังหอบผ้าห่อหนึ่งมาอย่างพะรุงพะรัง นอกจากนั้นยังมีเ้าล่ำกล้ามเบียดคนเดิมกับคนที่ใช้ฝ่าเท้าส่งเขามาที่นี่ ยืนคุมเชิงอยู่หน้าโรงนาทำท่าตามระเบียบพักด้วยหอก คล้ายท่าตามระเบียบพักด้วยไม้ง่ามของลูกเสือสามัญที่เซนเคยเรียนมาเป๊ะๆ
“แลวู ลาอู ลูยี ลอมฟรูม?“ ชายาุโเอ่ยปาก จากน้ำหนักเสียงคาดว่าน่าจะเป็คำถามบางอย่าง
“ไม่ เข้า ใจ” เซนสายหัว พร้อมแบมือออกด้านข้างเพื่อแสดงออกทางภาษากายว่าเขาไม่เข้าใจภาษา พร้อมสายตาที่ยังคอยเหลือบเ้าล่ำคนนั้นเล็กน้อย เขาแอบโล่งใจที่เ้าล่ำไม่เดินเข้ามาด้วย ไม่งั้นคงมีเจ็บตัวกันอีกเป็แน่
ชายาุโหันไปส่งเสียงตวาดทุกคน โดยเฉพาะการทำท่าซักไซร้คนพี่สาวอย่างจริงจัง เซนเดาว่าชายาุโน่าจะกำลังถือโทษหญิงสาวคนนั้นที่ทำให้ต้องมาอยู่ในสถานการณ์แปลกๆนี้ ทำให้เซนแอบนึกถึงซีนมนุษย์ที่ถูกวานรขังอยู่ในภาพยนตร์เื่พิภพวานรซะแล้วสิ และการสื่อสารระหว่างคนกับวานรในภาพยนตร์มันก็แย่พอๆกัน
ชายาุโได้บ่นกับทุกคนยกเว้นเซนจนเสร็จสรรพแล้ว เขาก็เดินถือคบเพลิงและหอกออกไปพ้นประตูโรงนา และเ้าล่ำก็เดินตามเขาไปจนลับตาทั้งคู่ เซนยิ่งโล่งอกมากขึ้นที่เ้าล่ำออกห่างจากรัศมีของเขาไปไกลกว่าเดิม นั่นหมายถึงการรับรองความปลอดภัยของเขาใน่เวลานี้
ป้าท่าทางใจดีเดินจากด้านหลังแทรกสองพี่น้องมายืนที่หน้ากรงขัง ยังคงถือห่อผ้าอยู่อย่างนั้น โดยที่ป้าจ้องมาที่เซนอย่างกล้าๆกลัวๆ เพราะไม่อาจสื่อสารกันได้
“ลาวฮู แลนคูน ไลอู ลัสทรุส ลูยี?” ป้าเอ่ยคำถามที่ทำให้เซนไม่เข้าใจอีกครั้ง
--พูดกันก็ไม่รู้เื่ แล้วขยันพูดซะด้วย...
เซนถอยหลังไปยังทิศทางตรงข้ามกับป้าและสองพี่น้องจนสุดอยู่ท้ายกรง เพื่อแสดงออกว่าเขาไม่มีอันตรายใดๆ แต่ก็ไม่วายกลัวไม่ได้ของจนเหงื่อตกทั้งที่อากาศอันหนาวเหน็บของตอนกลางคืนกำลังทำร้าย
ป้าค่อยๆวางห่อผ้าลงที่หน้ากรง พลางนึกขึ้นได้ว่ามีอะไรบางอย่างจะมอบให้เซนอีก ป้าจึงควักไปที่กระเป๋าขวา มีผลไม้หน้าตาคล้ายแอปเปิ้ลในส่วนของพื้นผิว และมีก้าน แต่ผลเป็ทรงกลมอย่างสมมาตร
เซนไม่เคยเห็นผลไม้ชนิดนี้มาก่อน แต่ถ้ามันออกมาจากกระเป๋าเสื้อของป้า ก็อาจพอแน่ใจได้ว่ามันกินได้ล่ะมั้ง ใครจะใส่ผลไม้มีพิษไว้ในกระเป๋าตัวเองแบบนั้น เขาเอามือขวาวางไว้ที่ท้ายทอยพร้อมก้มหัวปลกๆให้ป้าเพื่อแสดงความขอบคุณ และค่อยๆคลานอย่างช้าๆเข้าไปเอาของ ซึ่งในขณะที่เซนคลืบคลานและสั่นเทาไปด้วยความหนาวอย่างนั้น ทั้งป้าและสองพี่น้องก็ค่อยๆถอยหลังไปสองถึงสามก้าว
พอเขาค่อยๆคว้าห่อผ้าได้แล้ว ก็กางออกมาดูพบว่ามีเสื้อกับกางเกงสีน้ำตาลทั้งคู่ แต่คุณภาพและรายละเอียดของการออกแบบนั้นแทบไม่มีเลยถ้าเทียบกับเสื้อผ้าที่ชาวท้องถิ่นคนอื่นใส่ แต่เซนก็สวมใส่กางเกงและเสื้อด้วยความยินดีเพราะว่าเขาหนาวมาก ต่อให้ส่งชุดบิกินี่ลายลูกไม้มาตอนนี้เขาก็คงต้องยอมใส่แล้ว
เซนนั่งหนาวจนขี้มูกโป่ง พลางกัดผลไม้ที่ดูคล้ายแอปเปิ้ลนั้น พร้อมอาการฟันขบกันเป็เสียง ‘กร่อก กร่อก กร่อก’ ด้วยความถี่สูงไปพร้อมๆกับเคี้ยวผลไม้ด้วยความหิว
“ฮัดเช้ย” ลูกโป่งขี้มูกพองออกและแตกอย่างรวดเร็ว พร้อมเศษผลไม้พุ่งกระจายเป็ฝอยสวยงาม ทั้งทางปากและทางจมูกของเซน
“ฮึบ...พรื้ด!” คนน้องทำท่าทีกลั้นขำ ทำให้พี่สาวกับป้าหันไปมอง แล้วหลุดขำพรืดออกมาเช่นกัน
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!” ทั้งสามคนกลั้นขำไว้ไม่ไหว โดยเฉพาะเ้าคนน้องถึงกับขำจนลงไปกองกับพื้นอย่างทุรนทุราย
“ภารกิจเสริม: มนุษย์อย่าขาดการสื่อสารได้สำเร็จแล้ว” โซลูนาร์เอ่ยเสียงขึ้นในหัวของเขา โดยที่เซนลืมไปเสียสนิทกับภารกิจเสริมอันนี้
“รางวัลที่ได้รับคือ สามารถสื่อสารภาษาท้องถิ่น ยินดีด้วยคุณดัลลาส” ระบบแจ้งเตือนอีกครั้งเป็ผลลัพธ์จากสิ่งที่เซนไม่ได้ตั้งใจทำ
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ขำเป็บ้าเลย ท่าทางของเ้าเบื้อกนี่มันอะไรกันน่ะคูก้า ตลกชะมัด” เสียงของชาวเผ่าคนพี่ออกมาเป็ภาษาเดียวกับเซนอย่างชัดเจน
“เฮ้ย!!”
877
