ห้องครูใหญ่โรงเรียนอัศวิน
.
.
.
ปัง————!!!
เสียงะเิของบานประตูไม้ลวดลายโบราณหรูหราดังสนั่นหวั่นไหว มันถูกระแทกจนหลุดจากบานพับ
"มันหมายความว่ายังไงกันครับครูใหญ่!!!"
.
อาจารย์คนนึงเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวอันกว้างขวาง ท่าทางตื่นตระหนกสุดขีด เหงื่อไหลไคลย้อย
.
.
เื้ัโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวใหญ่ ปรากฏร่างของชายาุโสวม แว่นกันแดดสีดำ ที่ปิดบังดวงตาของเขาไว้
ครูใหญ่ อัลเบิร์ต แกรนท์
"เื่อะไรล่ะ กาซาร์"
ชายาุโเป่านมบนผิวชาเบาๆ แล้วถามด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกอบอุ่น
"ก็เื่ที่เอา แดเนียล แร็กนาร์ มาเป็อาจารย์ประจำชั้นปี 1 ไงครับ"
.
.
.
.
"เอิ่ม... กาซาร์"
ชายาุโพูดขึ้นด้วยท่าทีเรียบเฉย ั์ตาภายใต้เลนส์แว่นชำเลืองมองข้ามไหล่ของคนตรงหน้าไป เผยให้เห็นสภาพทางเข้าห้อง... บานประตูไม้แกะสลักบัดนี้หักครึ่งบิดเบี้ยวจมกองเืเหล็กอยู่ที่พื้น
.
.
.
"ประตูห้องฉันเดือนนี้
.
.
.
บานที่ 5 แล้วนะ"
ป่าหลังโรงเรียน
บรรยากาศป่าหลังโรงเรียนพลันดิ่งลึกสู่ความหนาวเหน็บ แสงแดดยามบ่ายไม่ได้ช่วยให้อุณหภูมิในใจของเด็กปี1 อบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ทุกคนต่างยืนช็อกตาค้าง
.
.
.
.
.
แดเนียลก้าวเท้าขยับเข้ามาประชิดแถวของนักเรียน แววตาผ่านผ้าปิดตาแดงฉานฉายแววดุดันกร้าวลึกจนไม่มีใครกล้ากระพริบตา
เขายกนิ้วชี้เป้าหมายแรก!!
โคลเอ้ แอลสเวิร์ธ
แดเนียลชี้นิ้วเข้าหาใบหน้าของสาวน้อยโลลิ
บัดนี้ขอบตาแดงก่ำ มีหยาดน้ำตาเอ่อล้นคลอเบ้าด้วยความขวัญเสีย
"มัวแต่ร้องไห้ขี้แย แล้วขอให้คนอื่นปกป้องอยู่แบบนั้น... ในสมองไม่คิดจะทำอะไรเพื่อช่วยเหลือคนอื่นบ้างเลยรึไง"
"พลังบัฟพลังฮีลที่มีเอาไว้ประดับหัวรึไงกัน? อัศวิน... เราไม่ทำตัวเป็ภาระถ่วงแข้งถ่วงขาพรรคพวกแบบนั้นหรอกนะ!"
.
.
แปะ...
..
คำพูดแทงใจดำทำให้น้ำตาของโคลเอ้ร่วงเผาะ ไหลทะลักอาบนองสองแก้มทันที
เธอกุมมือแน่น สะอึกสะอื้นจนตัวโยนโดยไม่สามารถเถียงได้แม้แต่คำเดียว
. ไมกาห์ วอร์เดน — ไอกล้ามโตผู้บ้าบิ่น
นิ้วชี้เลื่อนขยับไปจิ้มหน้าอกอันหนาบึ้กของพี่ใหญ่กล้ามั์ที่ยืนอยู่ติดกัน
"ส่วนแกนะไอกล้ามโต... การอยากปกป้องคนอื่นหน่ะมันเป็หน้าที่และหัวใจของอัศวินก็จริงอยู่แต่ถ้าศัตรูแข็งแกร่งเกินไปล่ะก็... มันไม่ได้เรียกว่าความกล้าหาญ แต่มันคือการพากันไปตายหมู่แค่นั้นแหล่ะ!"
.
.
ไมกาห์ขบกรามแน่นจนเส้นเืขึ้นขมับ เขากำหมัดสั่นระริก ก้มหน้าลงต่ำ
เจน อัลเลนเดล — แม่นักประท้วงจอมโอหัง
แดเนียลเลื่อนมือมาหยุดอยู่ตรงหน้าของอัศวินหญิงคนเก่ง แววตาของเขาเย็นเยียบลง
"ส่วนเธอ แม่นักประท้วง... เธอมั่นใจในตัวเองและสถิติบ้าบอในอดีตมากเกินไป!"
"ตอนที่เธอโจมตีใส่ฉันครั้งแรก เธอไม่รู้สึกถึงความห่างชั้นของพลังระหว่างเราสองคนเลยงั้นหรอ?
"ฉันอุตส่าห์จงใจเปิดโอกาส ปล่อยช่องว่างให้หนีแท้ๆ แต่เธอกลับหน้ามืด โจมตีใส่ฉันต่อ... คิดจริงๆ หรือว่าพลังแค่นั้นจะเอาชนะฉันได้?!"
เจนเบิกตากว้าง คล้ายมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่าง หัวใจของเธอหล่นวูบ หญิงสาวผู้หยิ่งผยองได้แต่ยืนอ้าปากค้าง เถียงไม่ออก
เฟยหลง & แลนส์ — ไอ้สวะกลางสมรภูมิ
แดเนียลสะบัดมือ ชี้นิ้วสลับไปมาระหว่างหนุ่มเืร้อนกับคุณชายสายลม
"นายสองคนมาแยกเขี้ยวหันอาวุธซัดกันเองปัญญาอ่อนเพียงเพราะเื่ไร้สาระ!
คิดว่าตระกูลใหญ่แล้วฉันจะไม่กล้าไล่ออกหรอ? "
จำใส่หัวพวกนายไว้เลยนะ... ในาจริง คนที่หันคมดาบและปล่อยพลังใส่พวกเดียวกันเอง...
.
.
มันเป็ได้แค่ 'ไอ้สวะ' เท่านั้นแหล่ะ!"
ทั้งคู่หน้าซีดเผือด ไม่แม้แต่จะกล้าสบสายตาใคร
6. วินเซนต์ เดอ ลาครัวซ์ — พ่อศิลปินไร้ความรับผิดชอบ
“พ่อศิลปิน”
นิ้วของเขาหยุดอยู่ตรงหน้าวินเซนต์
…
“ตอนที่เพื่อนกำลังจะตาย”
“เธอนั่งวาดรูป”
…
ไม่มีเสียงตอบ
มีเพียงสายลมที่พัดผ่านปลายผม
“เวทของเธอ… ใช้ช่วยได้”
“แต่เธอไม่ใช้”
…
แดเนียลเอียงหัวเล็กน้อย
“ถ้ายังแยกไม่ออกว่าตอนไหนควรจับพู่กัน”
“กับตอนไหนควรจับอาวุธ”
.
.
“ก็กลับไปวาดรูปข้างถนนเถอะ”
...
วินเซนต์ก้มหน้า
มือที่เคยนิ่ง… สั่นเล็กน้อย
7. เวโรนิก้า แบล็กวู้ด — แม่คนสวยผู้เห็นแก่ตัว
“แม่คนสวย”
เวโรนิก้าสะดุ้ง
“เธอเห็นฉันั้แ่แรกแล้ว… ใช่ไหม”
.
…
ไม่มีคำตอบ
“แต่เธอกลับเฉย”
…
“รอ”
เสียงนั้นเบา… แต่กดลึก
“รอให้คนอื่นโดนก่อน”
“แล้วค่อยป้องกันตัวเอง”
.
.
เวโรนิก้ากัดริมฝีปาก
เืซึมออกมานิด ๆ
“ถ้านี่คือสนามรบจริง”
แดเนียลพูดเรียบ
.
.
“เพื่อนเธอตายเพราะเธอไปแล้ว”
8. ดิอาโบ้ ปิเอโร่ — เ้าตัวตลกคนขี้ขลาด
นิ้วชี้ตวัดไปทางตัวตลกหนุ่มที่บัดนี้ยืนตัวสั่นพั่บๆ เป็ลูกนกโดนน้ำ
"ส่วนแกไอตัวตลก... ขยะขี้ขลาดที่กล้าหันหลังวิ่งหนีทิ้งพรรคพวกเอาไว้ข้างหลังเพื่อเอาชีวิตรอดคนเดียวหน่ะ...
.
.
โรงเรียนนี้ไม่้า และอาณาจักรนี้ก็ไม่้าอัศวินพรรค์แก!"
ดิอาโบ้ก้มหัวต่ำจนคางชิดอก ความร่าเริงสูญสลายไปจนหมดสิ้น
9. ไนท์ วัลแคน — พ่อหนุ่มแมวผู้เพิกเฉยความตาย
“58”
แดเนียลพูดขึ้นเฉย ๆ
…
.
“รู้ไหมว่าคืออะไร”
ไม่มีใครตอบ
“จำนวนครั้งที่ฉันเปิดช่องให้นายช่วยเพื่อน”
…
.
เขาหยุด
“ศูนย์”
…
ลมหายใจของทุกคนเหมือนหยุดลง
ไนท์เบิกตา
“นายไม่โจมตีเลย… สักครั้ง”
.
.
“ปล่อยให้พวกเขาตายต่อหน้าต่อตา”
.
.
“จนเหลือแค่นายคนเดียว”
“ถึงค่อยออกมา”
.
.
เสียงลมพัดแรงขึ้นเล็กน้อย
“นั่นไม่ใช่อัศวิน”
.
.
“นั่นคือคนที่รอดคนสุดท้าย”
10. จิโอ คอร์แว็กซ์ — ไอ้กรวดดุ่มเดินพาสหายไปตาย
และคนสุดท้าย... แดเนียลจิ้มนิ้วลงบนหน้าผากของจิโอ้เต็มแรงจนหัวของเด็กหนุ่มผงะ
"ส่วนนาย จิโอ้... นายมันไอ้พวกบ้าพลังสมองกลวงที่ไม่รู้จักประเมินพละกำลังของศัตรูเลยสักนิด! ดุ่มๆ เดินเข้าไปท้าดวลซึ่งๆ หน้าโดยไม่เช็กข้อมูล ไม่รู้ห่ารากอะไรเกี่ยวกับตัวฉันเลยแม้แต่น้อย! คนแบบนายนี่แหละ... ที่จะพาเพื่อนร่วมทีมไปตายห่าในสนามรบมานับต่อนับแล้ว!"
"หน้าที่ของอัศวิน... คืออะไร?!"
แดเนียลลดมือลง พลางกวาดสายตามองนักเรียนปี 1 ทั้ง 10 คน
ที่บัดนี้ต่างยืนยืนก้มหน้าต่ำ สภาพจิตใจแหลกสลายไม่มีชิ้นดี บางคนสะอื้น บางคนกัดริมฝีปากจนเืซิบ
"ทำไมพวกนายไม่นึกถึงคนอื่นบ้าง?! ในหัวมีแต่เื่ของตัวเอง! ศักดิ์ศรีของตัวเอง! ความปลอดภัยของตัวเอง!
แค่พวกนายพยายามรวมกลุ่มกัน หรือให้คนที่แข็งแกร่งที่สุดถือ เอาหินทั้งหมดไปซ่อนในรูปของไอเ้าศิลปินนี่... ฉันก็ไม่มีทางทำอะไรได้สะดวกแล้ว!"
แดเนียลตะคอกลั่น
"ฝีมือระดับหัวกะทิอย่างพวกนาย ต่อให้รวมหัวรุมเข้ามาพร้อมกันสิบคนพุ่งใส่ฉันตอนนี้... ฉันก็เอาชนะพวกนายได้โดยไม่ต้องเรียกผู้พิทักษ์ออกมาด้วยซ้ำ!"
"แต่เงื่อนไขในการสอบครึ่งบ่ายนี้คืออะไรฮะ?! ฉันบอกให้พวกนายเอาชนะฉันงั้นหรอ?!
เปล่าเลย! ฉันบอกว่าแค่ครบ 1 ชั่วโมง
ถ้าหินิญญายังอยู่กับพวกเธอ... ก็สอบผ่าน!"
แดเนียลยิ้มกริ่มขยี้ความจริง
"พวกเธอไม่พยายามแม้แต่จะรวมกลุ่มรวมทีมกันเลย! ทำไมถึงไม่ปรึกษากัน?
คอยวางแผนช่วยปกป้องของของกันและกันหล่ะ?!
ถ้าพวกเธอสิบคนร่วมมือกันอย่างจริงใจ... ต่อให้เป็ฉัน ก็ไม่มีปัญญาแย่งหินิญญาออกมาจากมือพวกเธอได้หรอก!"
แดเนียลเว้นจังหวะ บรรยากาศรอบป่าเงียบสงัดจนได้ยินเสียงใบไม้ร่วง ชายหนุ่มถามคำถามสุดท้ายด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกทว่าหนักอึ้งราวก้อนหินั์
"หน้าที่ของ 'อัศวิน' คืออะไร... พวกเธอทุกคนรู้จริงๆ หรือเปล่า?"
ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากนักเรียน ทั้ง 10 คน ทุกคนได้แต่ก้มหน้าลงมองพื้นดิน
ความหยิ่งทะนงศักดิ์ศรีที่เคยพกมาเต็มกระเป๋าในวันแรกถูกบดขยี้จนกลายเป็ฝุ่นผง พวกเขาต่างตระหนักและเอียนในความเห็นแก่ตัว ความไร้ระเบียบ และความอวดดีของตัวเองอย่างถึงที่สุด
.
.
"ถ้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว... ฉันขอตัวนะ ต้องรีบเอาผลรายงานการสอบตกของพวกนายไปส่งให้ครูใหญ่อีก"
"อ้อ... แล้วก็เตรียมเก็บข้าวเก็บของกันด้วยล่ะ
.
.
.
.
พรุ่งนี้พวกนายไม่ได้อยู่ที่โรงเรียนนี้อีกแล้ว... และก็ไปหาอย่างอื่นทำเผื่
อใว้ด้วยล่ะ.."
" พวกนายไม่เหมาะจะเป็อัศวินหรอก "
ชายสวมผ้าปิดตาสีไวน์แดงเดินล้วงกระเป๋า เดินลับสายตาหายไปในความมืดของแนวป่า
ทิ้งให้นักเรียนปี 1 ทั้ง 10 คนยืนจมอยู่กับความเงียบงัน ความสิ้นหวัง และคราบน้ำตา โดยไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว...
.
.
.
.
6K
