ตอนที่ 5: เืของข้า… คือยาของท่าน
“ถ้าเืฉันจะรักษาท่านได้…
แล้วหัวใจท่านจะรักษาฉันไว้ได้ไหม?”
หลังจากเพลิงไหม้ ลินเจี๋ยเริ่มค้นคว้าตำราเก่าเกี่ยวกับ “คำสาปตระกูลเสวี่ย”
เธอพบบันทึกเล่มหนึ่งที่ถูกซ่อนไว้ใต้แท่นบูชาในหอคอยส่วนตัวของท่านแม่ทัพ
“คำสาปนี้ไม่ใช่เวทมนตร์… แต่เป็พิษโบราณที่สืบทอดทางเื
ผู้เดียวที่รักษาได้ คือ ‘เืบริสุทธิ์ของผู้สืบเชื้อสายองครักษ์หลิน’—ผู้ซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน”
ลินเจี๋ยนั่งลงบนพื้น ตัวสั่น
“ฉัน… คือคนนั้น”
เธอคือลูกหลานขององครักษ์หลินเหวินซาน
เืในกายเธอ—คือกุญแจไขคำสาป
แต่บันทึกยังเขียนต่อว่า:
“หากผู้ให้เืใช้พลังนี้… จะถูกผูกพันกับโลกนี้ตลอดกาล
ไม่อาจกลับสู่โลกเดิมอีก”
ลินเจี๋ยกัดริมฝีปาก
เธอคิดถึงคอนโดในกรุงเทพฯ
คิดถึงโรงพยาบาลที่เธอเคยทำงาน
คิดถึง… ชีวิตเก่าที่เธอทิ้งไว้
แต่แล้วภาพของเสวี่ยอวี้ก็ลอยขึ้นมา—
ชายที่นอนเหงื่อออกกลางดึกเพราะแผลในใจ
ชายที่สั่งให้ทั้งวัง “ห้ามแตะต้องเธอ”
ชายที่พูดว่า “ข้าไม่อยากให้เ้าหายไป”
เธอปิดบันทึก
“บางที… โลกนี้อาจคือบ้านที่ฉันตามหามาตลอด”
วันต่อมา
เสวี่ยอวี้เริ่มมีอาการผิดปกติอีก—หายใจถี่ หน้าซีด
แผลเก่าบนหน้าอกคล้ำเป็สีม่วง
“ท่านต้องได้รับการรักษาทันที!” ลินเจี๋ยร้อง
แต่เขาสะบัดมือ
“ข้ารู้ว่าเ้าค้นพบอะไร… อย่าคิดทำเื่โง่”
“ท่านรู้ได้ยังไง?” เธอใ
“เพราะทุกครั้งที่เ้าคิดจะเสียสละ… สายตาเ้าจะเศร้า—เหมือนวันที่เ้าพูดถึงโลกของเ้า”
เขาจับมือเธอไว้ “ข้าไม่้าให้เ้าอยู่กับข้า… ถ้ามันแลกมาด้วยการสูญเสียทุกอย่างของเ้า”
ลินเจี๋ยสบตาเขา
“ท่านคิดว่าโลกของฉันคือทุกอย่างเหรอ?
แต่ท่านลืมไปว่า… ตอนนี้หัวใจฉันอยู่ที่นี่—อยู่กับท่าน”
เขาไม่ตอบ
แค่ดึงเธอเข้ามากอด—แน่น จนเธอแทบหายใจไม่ออก
“ถ้าเ้าหายไป… ข้าจะไม่ใช่แค่ตายจากคำสาป
ข้าจะตายเพราะหัวใจขาดเ้า”
คืนนั้น
ลินเจี๋ยแอบเตรียมพิธีรักษา
เธอวางน้ำยาสมุนไพร 9 ชนิดไว้บนแท่น
และมีดสั้นเล่มหนึ่ง—สำหรับกรีดข้อมือ
แต่ก่อนที่เธอจะลงมือ…
เสวี่ยอวี้เปิดประตูเข้ามา
“ข้ารู้ว่าเ้าจะทำแบบนี้” เขาพูดเสียงสั่น
“เพราะข้ารู้จักเ้าดีเกินไป”
ลินเจี๋ยไม่หลบ
“ท่านห้ามฉันไม่ได้หรอก… เพราะนี่คือสิ่งที่ฉัน เลือกเอง”
“แล้วถ้าข้าบอกว่า… ข้าไม่ยอมให้เ้าเลือกแบบนี้ล่ะ?”
เขาเดินมา ดึงมือเธอไว้ “ข้ารู้ว่าถ้าเ้าให้เื—เ้าจะไม่ได้กลับบ้านอีก”
“ท่านแม่ทัพ…” เธอยิ้มเศร้า
“บ้านของฉัน… คือที่ที่มีท่านอยู่”
เขาชะงัก
น้ำตาคลอขอบตา—ครั้งแรกที่ลินเจี๋ยเห็นเขาใกล้จะร้อง
“ข้าไม่คู่ควรกับความเสียสละของเ้า”
เขากระซิบ “ข้าเป็ลูกหลานของผู้ทรยศ… แต่เ้าคือสายเืของวีรบุรุษ”
“ท่านไม่ใช่ผู้ทรยศ… ท่านคือผู้ถูกตัดสินโดยเื่ที่ท่านไม่ได้ทำ”
ลินเจี๋ยจับใบหน้าเขา “และข้า… ก็ไม่ใช่วีรบุรุษ
ข้าแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่รักท่าน—แม้ท่านจะเ็า ห้าว แถมห้ามข้าหายใจแรง”
เขาหัวเราะ—น้ำตาไหลลงแก้ม
“เ้าพูดจริง… ข้าห้ามเ้าแม้แต่จะ หายใจ แรงเกินไป”
“เพราะท่านกลัว… ว่าถ้าฉันหายใจแรง ฉันจะหายใจครั้งสุดท้ายในโลกนี้”
เธอจับมือเขา วางลงบนหัวใจตัวเอง
“แต่ถ้าท่านรักษาหัวใจข้าไว้… ข้าจะไม่มีวันหายไป”
เสวี่ยอวี้นิ่งนาน
แล้วจึงพยักหน้า
“ถ้าเ้ายืนยัน… ข้าจะอยู่เคียงข้าง—ทุกขั้นตอน”
พิธีเริ่มขึ้น
ลินเจี๋ยกรีดข้อมือเบาๆ — เืสีแดงสดหยดลงในชามยา
ทันทีที่เืััสมุนไพร… แสงจางๆ ส่องสว่างทั่วห้อง
เสวี่ยอวี้ดื่มยา
ทันใดนั้น—เขาทรุดลง
ลินเจี๋ยรีบอุ้มเขาไว้
“ทนอีกนิด… ท่านต้องผ่านมันไปได้” เธอร้อง
เขาคว้ามือเธอไว้แน่น
“ถ้าข้าตาย… อย่าร้องไห้… กลับไปโลกของเ้า… แล้วมีความสุข”
“ไม่!” เธอะโ
“ท่านไม่มีสิทธิ์สั่งฉันแบบนั้นอีก!”
ในวินาทีนั้น
เสวี่ยอวี้ลืมตาขึ้น—แววตาใส ไม่มีความเ็ป
แผลบนหน้าอกเริ่มจาง
สีหน้าผ่อนคลาย
“…เ้าทำสำเร็จแล้ว…” เขากระซิบ
ลินเจี๋ยร้องไห้
“ท่านไม่ได้แค่หายจากคำสาป…
ท่านยังหายจากความโดดเดี่ยวที่ท่านแบกมานาน”
เช้าวันต่อมา
เสวี่ยอวี้ตื่นมา—สุขภาพดีกว่าที่เคยเป็มาตลอดชีวิต
แต่ลินเจี๋ยกลับซีดเซียว เดินเซ
“เ้าเสียเืมากเกินไป” เขาโอบเธอไว้
“พักผ่อน… ข้าจะไม่ให้ใครรบกวนเ้าอีก”
แต่ลินเจี๋ยจับเสื้อเขาไว้
“ท่าน… รู้สึกอะไรแปลกๆ ไหม? เกี่ยวกับโลกของท่าน?”
เขาส่ายหน้า
“ข้ารู้สึกแค่ว่า… หัวใจข้าไม่ใช่ของข้าอีกต่อไป
มันเป็ของเ้า—ั้แ่วันที่เ้าเดินเข้ามาในชีวิตข้า”
เย็นวันนั้น
จักรพรรดิส่งสารมา—
“ท่านแม่ทัพเสวี่ยอวี้ หายจากคำสาปแล้ว?
ถ้าจริง… จงเข้าเฝ้าพรุ่งนี้—พร้อมหมอผู้รักษาท่าน”
ลินเจี๋ยใจสั่น
“ถ้าจักรพรรดิรู้ว่าฉันคือผู้สืบเชื้อสายองครักษ์หลิน… ท่านจะให้ฉันอยู่ข้างท่านไหม?”
เสวี่ยอวี้จับมือเธอไว้
“ถ้าจักรพรรดิไม่ยอม… ข้าจะลาออกจากทุกตำแหน่ง
แล้วพาเ้าไปอยู่ที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรา—แม้แต่์”
ลินเจี๋ยยิ้ม
“ท่านแม่ทัพ… ตอนนี้ท่านพูดหวานเก่งขึ้นนะ”
“เพราะข้าเรียนจากเ้า…
เ้าสอนข้าว่าหัวใจไม่ต้องเ็า—ถ้ามีคนอุ่นให้”
ตอนที่ 5 จบ
เือาจหยุดไหล…
แต่ความรัก—ไม่มีวันหยุดเต้น
67K
