ปลาไหลลายเสือ [ บุรามฉัตร ]

ตอนที่ 4

            นานหลายชั่วโมงแล้วแต่ระกากลก็ยังไม่รู้สึกตัวเขานอนสลบเหมือดเพราะกำปั้นของความคับแค้นใจจากผู้เป็นพ่อของฝ่ายหญิงนายบำเพ็ญยังคงไม่ยอมให้อภัยชายหนุ่ม แต่ทิฐิของการเอาเรื่องลดลงไปเกือบครึ่งเมื่อรู้ว่าคุณหญิงทอรุ้งก็คือคนที่เขาตะโกนถามหาเสียตั้งนาน

            ‘พ่อแม่มึงเป็นใครวะ’

                คุณบำเพ็ญดีใจที่ได้พบคุณหญิงทอรุ้งซึ่งเป็นอดีตคนรักแต่ความขัดแย้งไม่พอใจผุดขึ้นกลางความคิดเมื่อรู้ว่าอดีตคนรักนั้นเป็นแม่บังเกิดเกล้าของผู้ชายคนที่ขืนใจลูกสาวบุญธรรมของเขา อันมีเหตุจากความเข้าใจผิด

                ผู้สูงวัยทั้งสองคนเดินหายไปจากห้องพักของระกากลเพื่อไปคุยรื้อฟื้นเรื่องส่วนตัวในวันเก่าก่อน แต่ทุกอย่างที่เป็นความทรงจำในอดีตไม่สามารถทบทวนด้วยเวลาอันสั้นเวลาเพียงครึ่งชั่วโมงไม่เพียงพอที่จะย้อนรำลึกไปถึงเหตุการณ์เหล่านั้น

                หากสิ่งที่ผู้สูงวัยทั้งสองคนให้ความสำคัญกับการพูดคุยมากกว่าอดีต ก็คือเรื่องของบรรณรสกับระกากล

                เดิมทีคุณหญิงทอรุ้งซึ่งไม่พอใจที่ระกากลเลือกมากไม่ยอมให้เธอจับคู่กับหญิงสาวที่เลือกให้แม้กระทั่งรายล่าสุดอย่างปาลิตา หนำซ้ำสิ่งที่ผู้เป็นมารดาไม่เคยรู้มาก่อนทั้งเรื่องความเจ้าชู้เสเพล เรื่องของการชอบเที่ยวกลางคืนรวมถึงอีกหลายเรื่องที่ลึกๆแล้วลูกชายคนเดียวของเธอ มักจะทำเอาใจเธอแต่แท้จริงแล้วเขาอึดอัดใจ จนกระทั่งในระยะหลังเขาต่อต้านไปเสียทุกเรื่อง

                แม่ลูกมีปากเสียงกันเป็นประจำจนสุดท้ายระกากลก็มักจะหนีหน้ามานอนที่คอนโดฯ ไม่ค่อยกลับบ้านกลับช่อง จะเจอกันแค่ไม่กี่ครั้งในหนึ่งสัปดาห์

                คุณหญิงทอรุ้งระอาใจที่ไม่อาจคุมเกมให้ลูกชายโทนทำตามที่ตนเองสั่งเธอได้แต่ภาวนาว่าสักวันจะมีผู้หญิงที่สามารถกำราบลูกชายจอมเจ้าชู้ของเธอให้อยู่หมัด

                แล้ววันนี้ก็เหมือนสวรรค์ส่งเทพธิดาแห่งความรักได้ยินเสียงเรียกร้องที่ผู้เป็นมารดาพร่ำขอจึงส่งผู้หญิงคนหนึ่งมาให้...บรรณรสแม้จะดูจืดชืดเฉิ่มเชยในภายนอกแต่คุณหญิงทอรุ้งกลับรู้สึกพึงใจจนบอกไม่ถูก และหวังใจอยู่ลึกๆว่าเธอคนนี้นั่นล่ะที่จะสามารถทำให้ลูกชายของเธอนั้นกลายเป็นแค่ ‘ลูกไก่ในกำมือ’

                ความคิดของคุณหญิงทอรุ้งที่อยากจะหาคู่ให้ลูกชายตนแม้มันจะไม่ตรงกับความคิดของคุณบำเพ็ญ แต่ความเข้าใจผิดที่เกิดขึ้น มันเตลิดไปไกลจึงทำให้คุณบำเพ็ญจำเป็นที่จะต้องจัดการอะไรสักอย่างเพื่อไม่ให้ศักดิ์ศรีของลูกสาวเขาต้องถูกย่ำยีจนป่นปี้

                ทางออกทางเดียวที่ชายสูงวัยมาดเข้มคิดออกในขณะนี้ก็คือ...การแต่งงาน

                แม้ความคิดของคุณบำเพ็ญกับคุณหญิงทอรุ้งอาจแตกต่างแต่จุดหมายปลายทางของความคิดกลับตีคู่ไปทิศทางเดียวกันได้

                แต่วิธีการที่จะทำให้ระกากลยอมรับอย่างสนิทใจว่าบรรณรสนั้นเหมาะควรที่เขาจะต้องรับผิดชอบไม่ใช่เรื่องง่ายในหัวของเจ้าพ่ออ่างอบนวดมีความคิดเดียวก็คือ ‘บังคับ’

                หากแต่ความคิดของคุณหญิงทอรุ้งกลับมองว่าการจะให้หนุ่มสาวทั้งสองคนตกล่องปล่องชิ้นด้วยความเต็มใจทั้งคู่มันต้องพลิกแพลงและเป็นขั้นตอนเธอมองว่าทุกอย่างมันอยู่ในเกม...เกมจับคู่ที่ต้องสมน้ำสมเนื้อเป็นไปตามบทบาทที่เขียนขึ้นและดำเนินไปตามแบบแผนที่กำหนด

                คุณหญิงทอรุ้งจึงอธิบายแผนการในใจเล่าสู่คุณบำเพ็ญฟังเมื่อฝ่ายนั้นเห็นดีเห็นงาม บริบทของเกมการจับคู่ระหว่างระกากลกับบรรณรสจึงเปิดฉาก

                “พ่อคะ นายนั่นยังไม่ฟื้นเลย”

                บรรณรสรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ข้างเตียงเข้าไปเกาะแขนพ่อบุญธรรมที่เดินนำหน้าคุณหญิงทอรุ้งเข้ามาในห้อง

                คนเป็นพ่อลูบศีรษะลูกเบาอีกครั้ง “ไม่เป็นไรลูกแค่นี้ไอ้ไก่อ่อนมันไม่ถึงกับตายหรอก”

                คุณบำเพ็ญทอดเสียงอ่อนแม้จะยังนึกเจ็บใจ แต่เมื่อทางออกมันอยู่ในแผนการแล้ว เขาก็ฝืนทำตัวให้เป็นปรกติ

                “แล้วพ่อจะทำยังไงต่อไปคะ”

                เขามองหน้าลูกสาวชั่งใจว่าจะพูดดีหรือไม่ เมื่อหันไปสบตาคนรักเก่า เห็นเธอพยักหน้าเป็นเชิงสนับสนุนเขาจึงคิดว่า บทบาทที่ตัดสินใจมันต้องเริ่ม...ไม่ว่าบรรณรสจะยอมหรือไม่ยอมก็ตาม

                “เฮ้ย!เอ็งสองคนออกไปนอกห้องก่อน ข้ามีธุระจะคุยกับลูกสาวเป็นการส่วนตัว”คำสั่งผู้เป็นนายเฉียบขาด

                “โบรักไอ้ไก่อ่อนนี่หรือเปล่าลูก”เขาลองใจถามหญิงสาว เพราะตอนนี้ก็ยังไม่รู้ที่มาที่ไปว่าลูกสาวเขามาเสียท่าให้คนนอนสลบเหมือดตรงหน้าได้อย่างไร

                “พ่อคะ”หญิงสาวตั้งท่าจะร้องไห้ “โบไม่รู้จักผู้ชายคนนี้มาก่อนโบเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น” เธอสะอื้นเสียงเบา

                “นึกแล้วไม่มีผิด”คุณบำเพ็ญบ่นเสียงเบาตามความเข้าใจ “พ่อคุยกับคุณรุ้งแล้วนะพวกเราเห็นดีเห็นงามว่าลูกสองคนควรจะแต่งงานกัน”

                “พ่อคะ!!”หญิงสาวเรียกพ่อซ้ำเสียงสูงขึ้น “แต่หนูไม่ได้รักเขา”

                “แต่หนูกับเขาสองคน...”คนเป็นพ่อไม่อยากจะเอ่ยบางสิ่งที่อาจกระทบกระเทือนจิตใจคนเป็นลูก

                “หนูจะไม่แต่งงานกับคนที่หนูไม่ได้รัก”น้ำตาลูกผู้หญิงไหลริน เมื่อคิดว่าชีวิตที่เกิดมาเพียงครั้งตั้งใจอย่างหนึ่งจะมีคืนวันสมรสที่เต็มไปด้วยความสุขมองภาพหวานวันแต่งงานในอนาคตด้วยความอิ่มเอมใจ แต่เมื่อผู้เป็นพ่อเลี้ยงพูดเสียงเข้มว่าเธอต้องแต่งงานกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ หัวใจเธอที่แตกสลายเพราะโดนถูก‘กระทำ’ บางอย่างเมื่อวานยิ่งทำให้มันกลายเป็นผุยผงจนยากเกินประสานรอย

                “หนูต้องแต่งงานกับไอ้หมอนี่...นี่เป็นคำสั่งไม่มีอะไรต้องโต้แย้งทั้งนั้น แล้วต่อจากนี้ไป งานสอนหนังสือของหนูที่กรุงเทพฯพ่อสั่งให้ยกเลิกเด็ดขาด พ่อติดต่อคนที่จะมารับช่วงกิจการโรงเรียนอนุบาลเรียบร้อยแล้ว”

                “ทำไมล่ะคะพ่อ...หนูอยากเป็นครูหนูอยากสอนหนังสือเหมือนเดิม”

                “ไม่มีข้อต่อรองทั้งนั้นพ่อให้เวลาหนูแค่หนึ่งอาทิตย์แล้วพ่อจะให้คนของพ่อมารับกลับไปดูแลรีสอร์ทที่ภูเก็ตด้วยกัน”ผู้สูงวัยตวัดหางตามองไปยังคนที่นอนนิ่งบนเตียง กัดฟันกรอดก่อนจะพูดต่อ

                “พร้อมกับไอ้ไก่อ่อนคนนี้”

                บรรณรสได้แต่หน้าคว่ำรู้แน่ชัดว่าคำสั่งของคุณบำเพ็ญถือเป็นเด็ดขาด เธอจึงได้แต่เก็บความผิดหวังพ่ายแพ้ความเสียใจไว้ส่วนลึกของหัวใจ มองหน้าชายที่ล่วงเกินเธอ

                ‘เป็นเพราะนายคนเดียว ไอ้ผู้ชายเฮงซวย’

..........................................