“ขอบคุณท่านมาก อลัน ได้ท่าน่อค์ชายไว้อีกแล้ว”...มอร์ดัสกล่าว
“ข้าช่วยองค์ชาย แต่องค์ชายก็ต้องช่วยข้าด้วย”
“ตอนนั้น เ้าเดินทางไปทันมั้ย? อลัน”....เอียนน์ถาม
“ถ้างานอภิเษกล่ะก็ข้าไปถึงก่อน 2 วัน”
“<ถ้างานอภิเษก> แสดงว่า.........”....เอียนน์พูดแล้วสะบัดมือให้ทุกคนออกไปให้หมด
“เอาล่ะ มีแต่เราแล้ว ท่านพบอะไร?”
จากนั้นอลันก็เล่าเื่ทั้งหมดให้เอียนน์ฟัง
“ท่าน้ายืมกำลังแก้แค้น??...นี่มันวิธีการเด็กชัดๆ”
“การที่เวอร์รากีอุสได้รับการเปลี่ยนแปลงแก้ไขความฟอนเฟะภายใน และเมื่อข้าช่วยเวอร์รากีอุสได้เปรียบทั้งเศรษฐกิจการศึก และการเกษตร-ประมง ก็เท่ากับข้าได้เอาคืนกลุ่มผู้กล้าที่เป็ขุนนางรับใช้อาร์นาโทสแล้ว”
“แล้วแตงโมกับชายชู้อย่างเซรมี่ล่ะ ท่านจะทำยังไง?”
“ข้าจะปล่อยให้พวกมันเล่นชู้กันไปสวมเขาให้ไอ้โง่เรเอม พอความสุขของพวกมันสุขงอม ข้าค่อยเปิดโปงเื่ทุกอย่างซึ่งข้ามีวิธี”
“เ้าที่โหดใช่เล่นเลยนะ”
“ระหว่างนี้ข้าจะช่วยท่านกำจัดขยะในราชสำนัก ส่วนท่านจะเป็รัชทายาทหรือไม่เป็ แล้วแต่ท่านจะเลือก..”...อลันเสนอ
“ก็...ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธเ้า ยศฐาเงินทองของที่นี่ ล้วนไม่เป็ประโยชน์สำหรับคนต่างโลกเช่นเ้า งั้นที่ข้าจะให้ได้คือช่วยท่านล้างแค้น นับว่ายุติธรรมดี”....เอียนน์รับข้อเสนอแล้วกล่าวต่อ
“หลังจากที่เ้าจากมา นางก็เข้าพิธีอภิเษกสมรสแล้วในวันถัดมาสินะ ก็ใช่ล่ะ เพราะตอนนี้นางเป็ราชินีของอาร์นาโทสแล้ว...มันผ่านมาแล้วเพื่อนเอ้ย”...เอียนน์ตบไหล่อลันเพื่อปลอบ
“ไปหาอะไรดื่มกัน”
“ออกจากวิหารมาก็หาเหล้าเลยเรอะ? ปกติเห็นไม่ค่อยดื่มนี่”
“ก็ไปฉลองอิสระ และปลอบโยนเพื่อนจะเป็ไรไปเล่าเอ้า ไปปราสาทข้ากัน”
อลันปกติไม่ดื่มเหล้า เพราะเขารู้ว่าถ้าเหล้าเข้าปาก เขาจะไม่สำรวม ดังนั้นจึงจิบพอเป็พิธี
อลันหยิบเหล้าขึ้นมานั่งดื่มคนเดียวบนหลังคาแหลมยอดปราสาท ดื่มจนเมา
“ไหนว่าเหล้าทำให้ลืมทุกข์ไง ทำไมมันแย่กว่าเดิมวะ”
“เ้ามาอยู่ที่นี่เอง ทำไมไม่ไปเฮฮาข้างล่างล่ะ?”...อิเรเน่พยามะโไต่ขึ้นมา แล้วก็ต้องพลาดไถลลื่นลงเพราะนางไม่ใช่สายถนัดขึ้นที่แบบนี้
อลันคว้าไวแล้วดึงขึ้นมา การดึงขึ้นคราวนี้ทำเอาอิเรเน่เหวอไปเลย เพราะเขาคว้าได้ที่หว่างขาอิเรเน่ แล้วเอามือที่คว้าช้อนยกนางขึ้นมาไว้พิงตัวเขา
“เอ่อ อลันคะ....เอ่อ...อ่า....มือค่ะ..มือ...มันจับตรง...เอ่อ...”...อิเรเน่หน้าแดงมาก
อลันที่เมาอยู่ก้มลงไปมอง
“อ้อ โทษที”...อลันเปลี่ยนมือออก อิเรเน่เกือบจะหล่นจนเผลอร้อง
“ว้าย!”....นางรีบคว้าคอลันไว้ตามสัญชาตญาณ
อลันคล้องเอวอิเรเน่แล้วดึงแนบเข้าชิดตัวกันไม่ให้อิเรเน่ตก แล้วขยับนางมานั่งบนต้นขาเขา
“ดื่มเยอะไปแล้วนะ ส่งขวดมาให้ข้าดีกว่า”...อิเรเน่เอามือจะคว้าขวด และอลันชักมือที่ถือขวดหลบ
“ข้าทุ่มเทให้นางั้แ่ยังอยู่ที่โลกของเราด้วยกัน นางโดนอันเชิญมาต่างโลก ข้าเตรียมตัวและทำทุกทางเพื่อมาพานางกลับ ข้าต้องทำลายเขื่อนบั่นคอแม่ทัพปีศาจคาค่ายของมัน เพื่อให้นางชนะศึก แล้วข้าค่อยไปรับนาง ทำไม...ทำไม....นางทำกับข้าแบบนี้”
“อลัน ผู้หญิงต่างก็เลือกทางมั่นคงของตัวเอง นางสมรสกับาาเพื่อนางจะได้มั่นคงหลังเหนื่อยมามาก ท่านปล่อยนางไปเถอะ”...อิเรเน่พยามกล่อม
“ข้าห้อตะบึงไปรับนางก่อนวันแต่ง รู้มั้ยข้าเจออะไร....ข้าเจอนางสมสู่กามเอากันกับเซรมี่ชายชู้คืนก่อนเข้าพิธี โดยไอ้เรเอมว่าที่สามีมันยังนอนหลับอยู่เลย แล้วนางก็ขับไล่ไสส่งข้า พอข้าจากนางคงแต่งงานกับเรเอมตามวาระ คิดดูนางสมสู่หลับนอนกับเรเอมต่อจากไอ้เซรมี่ ถ้าข้ารู้ว่านางเป็คนแบบนี้ ถ้าคงไม่เก็บครั้งแรกของข้าไว้เพื่อนางหรอก”...อลันเล่าถึงตรงนี้ก็ร้องไห้ออกมา
“ตะกี้เ้าบอกว่าผู้หญิงต่างต้องเลือกทางที่ดีกับตัวเองใช่มั้ย แล้วเ้าล่ะ จะเลือกแบบนางมั้ย?”
“อลันท่านเมามากแล้ว”
“ตอบข้าสิ”
“ข้า...ข้าไม่รู้......ข้าไม่เคยมีความรักนี่ มีแต่คนมาชอบข้าก่อนทั้งนั้น”
“เหรอ..”...อลันโอบแนบชิดกับอิเรเน่ อลันก้มลงไปหายใจไล่ตามคอของอิเรเน่ด้วยความเมา
“อือ.อ.อ....”...อิเรเน่ครางในลำคอเบาๆ โดยไม่รู้ตัว
พอเสียงครางดังขึ้น อลันจูบลงที่คอ
จุ๊บส์
“อื๊อห์....ห.ห...อลันอย่า.....”...อิเรเน่ร้องสะดุ้งเบาๆ
นางแนบชิดคร่อมขาซ้ายอลันไว้ ขาข้างหนึ่งของนางไปชนกับของแข็งเข้า
เป็ของแข็งที่เคยแนบเข้าร่องก้นนาง มันทั้งแข็งและใหญ่
“ถ้าข้า...ไม่สิ ...ถ้าเ้าไม่ใช่องค์หญิงก็ดีสิ”
“ท..ท..ทำไม...คะ?”
“จะได้ปล้ำซะตรงนี้แล้วพาไปอยู่กินด้วยเลย เ้าสวยมาก นุ่มทุกส่วน หอม...อืมม..หอม..นุ่ม น่ารักจริงๆ นิสัยก็ดี ถ้าไม่ใช่องค์หญิงล่ะก็...เมื่อตอนกลางวันข้าอยากจะชมเ้าให้มากๆ ข้าเสียเวลากับนางผู้หญิงใจง่ายอย่างแตงโมมามากแล้ว ต่อไปข้าจะให้ความสำคัญกับคนที่ข้าพึงพอใจบ้าง”
“..อลัน...เ้า...”....นี่เป็ครั้งแรกที่มีผู้ชายชมจากใจจริงจากปากตรงๆไม่ใช่ชมตามมารยาท ไม่ได้ชมตามพิธี ไม่ได้ชมแบบออกงานสังคม ไม่ได้ชมหวังผลประโยชน์.... ซ้ำอลันเป็คนหล่อ กำยำสันทัดสมส่วน ไม่ล่ำโตจนน่ากลัว ไม่ผอมแห้งจนดูขาดความสง่า
อิเรเน่จะมีศักดิ์สูงแค่ไหน จะเพียบพร้อมงามเลิศปานใด นางก็คือผู้หญิง ผู้หญิงที่เจอชายที่พอใจแล้วจะมีความรู้สึกตื่นเต้นใจสั่น แต่นางต้องเก็บอาการ นางเจอหน้าอลันแล้วเขินทันที นางฟังจากพี่ชายเล่าจนชื่นชมอยู่ก่อนแล้ว หวังจะเจอหน้าสักครา พอได้เจอกับทำให้นางเขินเพราะดูดีกว่าที่คิดไว้ แต่นางไม่เคยเขินอาย ไม่รู้จะทำไงจึงทำทีประลองเพื่อลดอาการเขินที่เก็บไม่อยู่ แล้วเนียนโกหกไปว่าทดสอบเพื่อดูว่าจะช่วยพี่ชายนางได้มั้ย
นางไม่สงสัยความสามารถอลันั้แ่แรก เพราะนางเชื่อว่าพี่ชายนางไม่โกหก แต่นางก็ยังทำทีทดสอบ ไม่นึกว่าจะได้แนบชิดกันในการต่อสู้นั้น สิ่งต้องห้ามของอลันแข็งดุนร่องก้นนาง นี่เป็ครั้งแรกที่ต้องตัวชายอื่นนอกจากพี่ชายและพ่อ ต้องตัวครั้งแรกก็แตะส่วนหวงแหนกันแล้ว ยิ่งพอเห็นอลันร่ายใส่อาเบลยับในท้องพระโรงยิ่งปลื้มจนพระาาดูออก จากนั้นก็สามารถพาพี่ชายนางโดนปล่อยออกมาจากวิหารได้
บัดนี้ชายคนที่ว่านั้นชมนาง แม้จะเมา แต่หาได้ชมด้วยมารยาท ด้วยสภาพทางสังคม หรือชมด้วยความเอาอกเอาใจ เขาชมแล้วแสดงความปรารถนาออกมา
“ข้าง่วงแล้ว มา..ข้าจะพาเ้านอนที่พิเศษ”...อลันกลับหันตัว แล้วเอนหลังหงายทิ้งตัวลงไปจากยอดหอหลังตาทั้งที่โอบดึงอิเรเน่ไว้ ก่อนจะพูดว่า
“อย่าร้อง ถ้าร้องจะโดนจูบปาก”
อิเรเน่หุบปากแล้วเอามือจิกอลันแน่นขณะร่วงลงไป
พวกเขาไม่ตก แต่ลอยอยู่กลางอากาศ
“เส้นใยของข้า ข้าขึงไว้เป็รังแมงมุม แมงมุมง่วงแล้ว เลยกินเหยื่อไม่ได้ เ้ารอดไปนะแม่อกโต....อืม..นุ่มจัง”...อลันนอนหงายลงรังใยรูปใยแมงมุมก่อนจะหอมแก้มอิเรเน่แล้วหงายหลับ
“หลับไปแล้ว..?....คนบ้าอะไรกันเนี่ย?!...อลัน ตื่นสิ อลัน!! ท่านจะให้ข้าอยู่ในสภาพนี้ไม่ได้นะถ้าใครมาเห็นเข้า.......”
...อิเรเน่นอนทับตัวอลันที่นอนหงาย นางไปไหนไม่ได้และไม่กล้าไป ในค่ำคืนความมืดนางไม่รู้ว่าเส้นใยอยู่ตรงไหนบ้าง แล้วมันจะคมมั้ย ถ้านางเดินไปเองมันจะรับน้ำหนักได้มั้ย นางได้แต่รอ
คืนที่อากาศหนาวแม้จะไม่มีหิมะแล้ว ได้แต่กอดกันไว้เพื่อให้ร่างกายอุ่น
“ตื่นมาละก็น่าดู....อลัน...คนบ้า!!”...อิเรเน่หยิกแก้มอลันที่หลับไปแล้วเพราะความเมา
88
