ตอนที่ 199 จักรพรรดิ
ตอนที่ 199 จักรพรรดิถิงถิงและเหล่าพี่น้องของรั่วเฟยไม่สนใจซือห้าวที่กลายเป็นคนเสียสติแล้วหายไปมองซูเวยและพวกเขารู้สึกกลัวมันแย่มาก!ซูเวยแข็งแกร่งขนาดไหนศิษย์แท้จริงล้วนเป็นระดับเซียนยุทธแม้ว่าพวกเขาออกไปเดินเล่นและเผชิญหน้ากับเซียนยุทธในโลกด้านนอกไม่มีทางที่พวกเขาจะพ่ายแพ้อย่างง่ายดายเซียนยุทธของสำนักใหญ่ย่อมมีทักษะวิชาและการเรียนรู้ฝึกฝนดีกว่าคนภายนอกแม้กระทั่งคนภายในด้วยกันและพวกเขาไม่มีทางแพ้ราบคาบอย่างไม่มีทางสู้เช่นนี้นอกจากนี้พวกเขายังเป็นศิษย์พี่และเรียนรู้ฝึกฝนในสำนักอาญาสวรรค์มาหลายปีแต่ทั้งหมดแพ้!"ไม่... ข้าไม่มีทางยอมให้เขานั่งผู้นำศิษย์""มีแต่ท่านพี่เท่านั้นที่ได้นั่ง"ถิงถิงกำมือแน่นและใบหน้าสวยงามของเธอกลับมาเปล่งปลั่งดวงตาคู่หนึ่งมองซูเวยราวกับกลืนกินเขามองเห็นอาการถิงถิงและใบหน้าเหล่าพี่น้องข้างกายนางไม่สามารถช่วยได้ดูเหมือนเธอไม่ยอมปล่อยวาง"พวกเจ้ารู้ไหม... ถ้าท่านพี่ไม่ได้นั่งผู้นำศิษย์และเมื่อถึงเวลานั้นฝ่ายตรงข้ามต้องเอาคืนพวกเราอย่างสาสมแน่"ทันใดนั้นพวกเขาเงียบและพูดไม่ออกในช่วงเวลาที่ผ่านมาและพวกเขาใช้ชื่อของพี่น้องรั่วเฟยทำเรื่องต่างๆมามากมายกลั่นแกล้งและรังแกผู้คนตามใจชอบทุกคนไม่กล้าแตะต้องและเอาคืนพวกเขาชื่อของพี่น้องรั่วเฟยทรงอิทธิพลและยิ่งใหญ่มากในสำนักอาญาสวรรค์ได้รับการสั่งสอนจากผู้นำคนเก่าและมีตระกูลรั่วที่ยิ่งใหญ่คอยอยู่เบื้องหลังเขาทำให้ได้รับการคาดหมายและถูกวางเป็นอันดับหนึ่งในการนั่งผู้นำศิษย์ตั้งแต่เด็กหากรั่วเฟยไม่ได้นั่ง... ไม่มีใครคุ้มครองและปกป้องพวกเขาได้"น้องถิง... เจ้าจะทำอย่างไร?" พวกเขามองถิงถิงและถามความเห็นของเธอ"ทำอย่างไร!?... แม้ว่าพวกเราไม่สามารถเอาชนะซูเวยได้ แต่อย่างน้อยต้องทำให้เขาได้เจ็บหนักและหมดแรงมากที่สุด"น้ำเสียงหนักแน่นและใบหน้าของเธอจริงจังแล้วพวกเขาพยักหน้าตอบรับ... เมื่อมองไปรอบๆและไม่เห็นใครท้าทายอีกแล้วซูเวยหันหลังเดินกลับเข้าวังบัญชาสวรรค์เขาไม่แสดงออก... มันเกิดจากความพยายามอย่างหนักและประสบการณ์ต่อสู้มากมายของเขาเริ่มผลิดอกออกผลให้เห็นแล้ว"ซูเวย... เจ้าจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น"ได้ยินเสียง... ฝีเท้าของซูเวยต้องหยุดและหันกลับมามองแล้วใบหน้าของเขานิ่งเฉยมองเห็นตัวการใหญ่ปรากฏตัวพร้อมกับคนติดตามอีกจำนวนหนึ่งเป็นถิงถิงและพี่น้องของรั่วเฟยดูเหมือนน้องสาวรั่วเฟยไม่ยอมจบ"ศิษย์พี่...ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรกับข้า?" ซูเวยโค้งมือและยิ้มอย่างนุ่มนวล"ธุระ?... ข้าต้องการให้เจ้าถอนตัวจากการแข่งขัน" ถิงถิงชี้ทางซูเวยและตะโกนเสียงดัง"ถอนตัว?" เขายกคิ้วและมองหญิงสาวแล้วพูดอย่างใจเย็น "ศิษย์พี่... ท่านลืมกินยา?" "ยา... ยาอะไร?""ข้าไม่ได้ป่วยตรงไหน" เธอเหลือบมองเขาเขายิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ไม่มียารักษา?... ไม่น่าแปลกใจที่สมองไม่ปกติ""บนโลกนี้คงไม่มียารักษาคนโง่จริงๆ""ไม่เช่นนั้น...ข้าคงไม่ได้ยินคำพูดโง่ๆนั้น" "เจ้า!" ถิงถิงคำรามและเข้าใจทันทีหัวใจของเธอบ้าคลั่งและใบหน้าดุร้ายเธอเกลียดและโกรธเคืองเขามาก"ดี... เมื่อเจ้าไม่ยอมถอนตัวและเจ้าต้องเอาชนะพวกข้าให้ได้เสียก่อน" "ซูเวย... จงยอมรับการท้าทายซะ"หญิงสาวชักดาบและจ่อไปทางซูเวยเขาเหลือบมองเธอและใบหน้าของเขาไม่แสดงออกแล้วเปิดปาก "ถ้าศิษย์พี่อยากพบกับความพ่ายแพ้... เข้ามาได้เลย""ซูเวย... เจ้ามันมั่นใจมากเกินไป"ดวงตาเธอเป็นสีแดงและกรีดร้องดูเหมือนเขาไม่มองเธออยู่ในสายตาเลยเธอไม่สามารถอดทนต่อความโกรธได้และระเบิดออกมาแล้วตะโกน "จัดการเขา"ศิษย์แท้จริงชายทั้งห้าคนชักดาบและพวกเขาล้อมรอบซูเวยทั่วทุกทิศดาบยาวหกเล่มแทงหกทิศทางพร้อมกันเป้าหมายคือจุดตายของซูเวยชัดเจนเห็นได้ชัดว่าพวกเขาหมายเอาชีวิตผู้คนรอบข้างตกใจและตกตะลึงนี่เรียกท้าทาย?... ไร้ยางอายเกินไปแล้วแต่ฝูงชนไม่ได้สอดมือเข้าร่วมพวกเขาเห็นความสามารถของซูเวยแล้วไม่กังวลและเชื่อมั่นในความแข็งแกร่งศิลปะการต่อสู้ของเขาอยู่สูงมากและเหนือความเข้าใจจากสามัญสำนึกพวกเขามองทั้งหกที่จ้องเอาชีวิตและซูเวยพูดอย่างเยือกเย็น "วันนี้ข้าจะสั่งสอนพวกท่านทั้งหมดว่าสวรรค์อยู่สูงเพียงใด ไม่ใช่มีเพียงศิษย์พี่รั่วเฟยคนเดียวเท่านั้น" เขาไม่ได้คิดออมมือและชักดาบเมื่อพวกเขาต้องการสังหารและเขาจำเป็นต้องสั่งสอนพวกเขากลับคืนไปบรรยากาศน่าอึดอัดกระจายออกพวกเขารู้สึกแรงกดดันมหาศาลที่กดทับผู้คนรู้สึกหนาวเย็นและสูดอากาศเย็นแล้วอดไม่ได้ที่จะก้มหัวลงไม่กล้ามองดูซูเวยอากาศหนาวแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วต่อหน้าทุกคน... ซูเวยเหมือนจักรพรรดิ!