ออกญา : กุหลาบมรณะ
ปี 2039 ณ ปอยเปต
หญิงสาวในชุดเดรสหรูหรานั่งอยู่ในรถหรูพร้อมบอดี้การ์ดอีก 3 คน
รถขับไปตามทางนเมืองที่เต็มไปด้วยแสงสีเสียง
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น บอดี้การ์ดคนหนึ่งรับโทรศัพท์
บอดี้การ์ด “ท่านครับ ม้าขาว โทรมาครับ”
ออกญารับโทรศัพท์จากบอดี้การ์ด “ไงมอส”
มอส “ฉันอยู่ที่บาร์ร้านเธอนี้ เธอหายไปไหนละ”
ออกญา “พอดีวันนี้ฉันคุยเื่ธุรกิจกับพวกมาเฟียปอยเปตนะ”
มอส “ฉันอุส่ามาหาเธอดันไม่อยู่ซะงั้น”
ออกญา “ก็นายไม่บอกฉันล่วงหน้านิ ฉันจะไปรู้ไหม”
มอส “โถ่ ว่าจะมาให้เ้าแม่ธุรกิจมืดเลี้ยงเหล้าสักหน่อยอดเลย”
ออกญา “บอกพวกเขาไปสิ ว่าฉันเลี้ยงนาย พวกเขารู้จักนายอยู่แล้ว”
มอส “จริงเหรอ”
ออกญา “ตามสบายเลย”
มอส “นิว่าแต่ซ่องของเธอนะ ฉันขอใช้บริการฟรีด้วยได้ไหม”
ออกญา “ไอหื่นเอ้ย ขนาดจะอึบเด็กฉันยังจะเอาฟรี แต่ก็เอาเถอะ”
มอส “เยี่ยม เธอนี้เพื่อนรักฉันจริงๆ เลย”
ออกญา “เอาเถอะ อย่าก่อเื่ก็แล้วกัน”
มอส “เธอระวังตัวด้วยละ พวกมาเฟียปอยเปตนั้นไว้ใจไม่ได้หรอก พวกมันอะชั่วบริสุทธิ์เลย พวกมันยอมทำทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ของมัน”
ออกญา “จ้าๆ พวกมันไม่กล้ามีเื่กับฉันหรอก อย่าลืมสิ ฉันคือใคร”
มอส “ครับๆ เ้าแม่ธุรกิจมืด ราชินีโลกใต้ดิน แต่ตอนนี้เธออยู่ในถิ่นของมัน ระวังตัวด้วยละ”
ออกญา “ขอบคุณที่เป็ห่วง ไว้กลับไปจะพาสาวๆ ตัวท็อปไปบริการให้นะ”
มอส “สาวๆ ตัวท็อปน่าสนใจดีนะ แต่เธอน่าสนใจกว่า”
ออกญา “ไอหื่น”
ออกญากดวางสาย
รถจอดลงหน้าโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง บอดี้การ์ดลงมาเปิดประตูและถือกระเป๋าให้ออกญาพาไปยังห้องหรูบนสุดของโรงแรม
บอดี้การ์ดยกกระเป๋าวางให้ออกญาในห้องของเธอ
ออกญา “พวกนายไปพักเที่ยวเล่นที่คาสิโนก็ได้นะ พรุ่งนี้เช้ามาเจอกันใหม่”
บอดี้การ์ด “ให้พวกเราเฝ้าอยู่หน้าห้องจะไม่ดีกว่าเหรอครับ”
ออกญา “ไปเถอะน่า ไม่มีอะไรหรอก ถ้ามีปัญหาอะไรฉันจะโทรไปเอง”
บอดี้การ์ด “รับทราบครับ”
ออกญาเอาเงินสดให้บอดี้การ์ด “เอานี้แบ่งกันคนละห้าหมื่นนะ เล่นให้สนุกละ”
บอดี้การ์ด “ขอบคุณมากครับท่าน”
ออกญาปิดประตูล็อคห้องถอดเสื้อผ้าเปลือยกายแล้วลงไปแช่น้ำในอ่าง
เธอนึกถึงอดีต พ่อแม่ที่ขายเธอให้ซ่องโสเภณี ด้วยหน้าตาและร่างกายที่งดงามตลอดหลายปีเธอถูกบังคับให้ต้องรับแขกกับผู้ชายไม่ซ้ำหน้าอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะถูกเ้าพ่อธุรกิจมืดซื้อไปแล้วถูกเขายัดเยือดให้เป็เมียเขา หลายปีผ่านไปจากการถูกขัง เ้าพ่อธุรกิจมืดถูกสังหารโดย PALMER46
ออกญาที่เป็เมียของเ้าพ่อธุรกิจมืดได้รับการสืบทอดตำแหน่งแทน อำนาจทุกอย่างกลายเป็ของเธอ เธอกลายเป็เ้าแม่ธุรกิจมืด หลายปีผ่านไปจากการทำธุรกิจและทำากับมาเฟียกลุ่มอื่น เธอเอาชนะจนถูกเรียกว่า ราชินีโลกใต้ดิน
ปัจจุบัน
ออกญาลุกออกจากอ่างอาบน้ำ เธอใส่ชุดคลุมแล้วรินไวน์ราคาแพงใส่แก้ว เธอจุดบุหรี่แล้วยกแก้วไวน์ไปยืนชมวิวที่หน้าต่างกระจก
วันต่อมา
ออกญาในชุดเดรสดำเดินไปพร้อมบอดี้การ์ดสามคนเข้าไปยังตึกแห่งหนึ่ง พวกเขาขึ้นไปยังชั้นบนสุด ในห้องตกแต่งหรูหาายแก่คนหนึ่งนั้นบนหน้าโต๊ะที่บนโต๊ะมีเงินตั้งกองอยู่เป็กอง บอดี้การ์ดของชายคนนั้นอยู่ในห้องสี่คน
ออกญา “สวัสดีค่ะคุณจนิน”
จนิน “โหว่ ออกญา ที่รักเธอสวยทำเอาฉันหลงทุกครั้งไม่เปลี่ยนเลย”
ออกญา “คุณก็ชมเกินไปค่ะ”
จนิน “หื้ม นึกแล้วก็เสียดาย ทำไมเราต้องเป็คู่แข่งกันนะ ฉันว่าเรามาแต่งงานกันแล้วรวมธุรกิจกันดีกว่าไหม”
ออกญาหัวเราะเบาๆ “คุณจนินอย่าแกล้งฉันเล่นสิค่ะ”
จนิน “แกล้งเหรอ ฉันพูดจริงนะ”
ออกญา “เรามาเข้าเื่กันเถอะ คุณไม่ยอมส่งยาให้พวกเราเหมือนเมื่อก่อนแล้วนิ ตามระบบเก่าคุณผลิตและขายเองในถิ่นกัมพูชา แต่ในทุนคุณต้องขายให้พวกเราแล้วพวกเราก็เอาไปขายอีกทีหนึ่ง แต่เดี๋ยวนี้คุณส่งลูกน้องไปขายเองไม่ผ่านฉันแล้วนิ”
จนิน “ก็แบบนี้มันได้กำไรดีกว่า ฉันจำได้ว่าระบบเก่าพวกเธอต้องส่งแรงงานมนุษย์มาขายให้พวกเราไปทำกำไรต่อด้วยนิ ในตอนสมัยเ้าพ่อคนเก่าที่ไม่ใช่เธอ”
ออกญา “ใช่ ฉันไม่ทำการค้ามนุษย์แบบโหดร้ายเหมือนเ้าพ่อคนเก่า เพราะนั้นมันเลวระยำสิ้นดี”
จนิน “ก็นั้นแหละ เธอไม่ส่งแรงงานมนุษย์ให้เรา เราก็ไม่ส่งยาให้เธอ”
ออกญา “แต่หลายปีก่อนหน้าแกยังส่งให้เลยนิ”
จนิน “ก็ตอนนี้ฉันมีวิธีที่กำไรดีกว่าแล้วนิ แถมคนที่ฉันส่งไปขายยาก็หลอกลักพาตัวคนมาได้ด้วย กำไรจากยาก็ดี แถมได้สินค้ามนุษย์มาเอา เอาไปขายแรงงานก็ดี พวกสวยๆ เอาไปบังคับขายตัวก็ดี หรือพวกที่ใช้ประโยชน์ไม่ค่อยได้เอาแยกชิ้นส่วยขายเครื่องในก็ได้ เธอรู้ไหมปอด 1 ข้างขายได้ประมาณ 5 ล้านบาทเลยนะ”
ออกญา “แกนี้มันเลวจริงๆ”
จนิน “ทำไม เกิดเป็ห่วงเพื่อนร่วมชาติหรือไง”
ออกญา “ฉันไม่สนหรอกว่าแกจะทำอะไรคนไทยหรือคนกัมพูชาด้วยกัน แต่แกไปหากินในถิ่นของฉัน ฉันจะฆ่าพวกสมุนแกทุกคนที่แกส่งไป แล้วจำไว้ถ้าจะขายยาในถิ่นฉัน ต้องผ่านมือฉันเท่านั้น”
จนิน “หื้ม คิดไว้ว่าจะขยายธุรกิจของฉันไปตีตลาดฝั่งไทยให้เยอะกว่านี้อยู่ แต่ก็นั้นแหละ มันมีเธอ งั้นคงมีทางเลือกสองทาง ทางแรกยอมกลับไปค้าขายกับเธอ ทางเลือกที่สอง ฆ่าเธอทิ้งซะ”
บอดี้การ์ดของออกญาและบอดี้ของจนินยกปืนมาต่างฝ่ายต่างเล็งใส่กัน
ออกญา “แกยังไม่รู้จักฉันดี กลับไปเลือกทางแรกดีกว่าไหม”
จนิน “เหรอ”
มือปืนของจนินโผล่มาจากประตูด้านหลังยิงบอดี้การ์ดของออกญาเข้าหัวตายทั้งสามคน
จนิน “ก็ไม่เท่าไหร่นะ”
ออกญา “แกไอสารเลว แกวางแผนไว้ั้แ่แรกแล้วสินะ”
จนิน “สารเลวเหรอก็ไม่ผิดหรอกนะ ทั้งแกและฉันเราต่างก็เป็พวกสารเลว ฉันขายยา แกขายยา ฉันขายอาวุธเถื่อน แกขายอาวุธเถื่อน ฉันค้ามนุษย์ แกเองก็ค้ามนุษย์ พวกเรามันก็เลวเหมือนๆ กัน”
ออกญา “ฉันไม่ค้ามนุษย์แบบแก ฉันไม่เคยบังคับใครมาเป็แรงงาน ฉันไม่เคยหลอกใครมาฆ่าอวัยวะ และผู้หญิงในซ่องฉันก็ไม่ได้บังคับใครมาทำ”
จนิน “อย่าทำเป็โลกสวยนะ มีตั้งกี่คนที่ตายเพราะยาที่แกขาย มีตั้งกี่คนที่ถูกฆ่าเพราะอาวุธที่แกขาย ผู้หญิงในซ่องไม่ได้บังคับเหรอ ใช่ แต่พวกแกก็ใช้วิธีล่อลวงด้วยเงินใช่ไหมละ”
ออกญากัดฟันแน่นพูดไม่ออก
จนิน “จับมัด”
บอดี้การ์ดเดินเข้ามาจับออกญา
ออกญา “อย่ามาแตะฉันนะ”
บอดี้การ์ดจับออกญามัดแล้วผูกมือดึงแขนขึ้นไว้
จนิน “ราชินีโลกใต้ดินเหรอ ตอนนี้ถูกมัดอย่างกับนางกระหรี่ จะฆ่าแกด้วยวิธีไหนดีละ ไม่สิ จะฆ่าตอนไหนก็ได้ แต่ขอเก็บไว้สนุกก่อนก็ไม่เลว”
จนินฉีกเดรสของออกญาออกแล้วดูดหน้าออกเธอ
ออกญา “แกมันสารเลว แกมันไอสัตว์ชั้นต่ำ”
จนินตบหน้าออกญา “หุบปากไปนางกระหรี่”
จนินถอดกางเกงของตัวเองแล้วเริ่มข่มขืนออกญา
ออกญา “อย่านะ อย่า”
ออกญาร้องไห้น้ำตาไหลแต่แววตาเต็มไปด้วยความแค้น “ฉันจะฆ่าแก ฉันสัญญาว่าจะฆ่าแก ฉันจะตัดไอจ้อนของแกแล้วเอามันยัดปากแก”
จนิน “เธอยิ่งปากร้ายฉันยิ่งได้อารมณ์วะ”
จนินหลังข่มขืนเสร็จ เดินไปจุดบุหรี่
ออกญาด้านมัดยืนร้องไห้ “ไอชั่ว ไอสารเลว”
จนิน “เด็กๆ ถ้าจะสนุกฉันก็ไม่ว่าหรอกนะ เชิญตามสบาย”
จนินให้ลูกน้องอีก 5 คนรุมข่มขืนออกญา
ออกญา “ไม่ๆ ขอร้องละ ฉันไม่เอาแล้ว ขอร้อง”
เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ทุกคนออกจากให้ไปปล่อยให้ออกญาที่ถูกมัดในร่างเปลือยร่างกายเต็มไปด้วยรอยช้ำ แววตาเธอสิ้นหวังและเหนื่อยล้า
ออกญานึกถึงอดีตของเธอที่ครั้งหนึ่งเคยตกต่ำแบบนี้ แล้วก็วันที่ชายใส่หน้ากากและเสื้อฮูดสีน้ำเงิน PALMER46 เข้ามาปลดปล่อยเธอจากเ้าพ่อธุรกิจ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนตอนนั้น ไม่มี PALMER46 แล้ว ไม่มีใครมาช่วยเธอได้
ออกญา “จะไม่มีฮีโร่มาช่วยฉันแบบตอนนั้นสินะ”
ทันใดนั้นออกญามองเห็นกรรไกรต้องอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ เธอยื่นขาไปพยายามเขี่ยกรรไกรมา “มาสี้ มาสิวะ”
ออกญาใช้เท้าเขี่ยกรรไกรมาได้แล้วใช้นิ้วเท้าสองข้างหนีบกรรไกรยกขึ้นงอตัวขึ้นไป ส่งกรรไกรไปที่มือ
เธอพยายามใช้กรรไกรตัดและเลื่อยเชือกให้ขาด จนเธอปลดปล่อยตัวเองได้ในที่สุด
ออกญาพยายามหาโทรศัพท์ของเธอแต่หาไม่เจอ “บ้าเห้ย มันเอาโทรศัพท์ฉันไป”
เธอเอาเศษเสื้อผ้า ผ้าม่านมาทำเป็ชุดปกปิดร่างกาย แล้วแอบออกจากห้องนั้น
เมื่อมีคนด้านผ่านเธอหลบในที่มืดแล้ววิ่งเข้าไปในห้องแม่บ้าน แล้วเอาชุดแม่บ้านมาใส่ เธอถือถังน้ำและไม้ถูพื้นเนียนออกจากตึกไป
ทันใดนั้นจนินกลับมาที่ห้องก็เห็นว่าออกญาหนีไปแล้ว
จนินโทรหาบอดี้การ์ด “นางนั้นมันหนีไปแล้ว จับมันกลับมาแจ้งให้ทุกคนรู้ด้วย จับเป็หน้าตายก็ได้ ตั้งค่าหัวนางไว้เลย 10ล้านบาท”
บอดี้การ์ดต่อสายต่อ “ออกญาหนีไปแล้ว ช่วยกระจายข่าวด้วย จับเป็หน้าตายก็ได้ ตั้งค่าหัว 10ล้านบาท”
ภายในไม่กี่นาทีข่าวค่าหัวออกญากระจายไปทั่วปอยเปต มาเฟียในแก๊งของจนินทุกคนเริ่มออกตามล่าออกญา
ออกญายืนแอบดูลูกน้องของจนินที่ยืนดักอยู่หน้าโรงแรมที่เธอพัก “แบบนี้จะไปเอาโทรศัพท์สำรองก็ไม่ได้”
ทันใดนั้นสมุนของจนินเห็นออกญา แล้ววิ่งตรงมาที่ออกญา
ออกญารีบวิ่งหน้าฝ่าฝูงชน วิ่งตัดหน้ารถข้ามถนนไป
สมุนของจนินสามคนวิ่งผลักฝูงชนล้มแล้ววิ่งข้ามถนนฝ่ารถไป คนหนึ่งโดนรถชน แต่คนที่เหลือก็ยังวิ่งไล่ออกญาไป
ออกญาวิ่งเข้าไปในห้างที่มีคนหนาแน่นแล้วเนียนไปกับฝูงชน
ลูกน้องจนินโทรตามทุกคนรายงานที่อยู่ล่าสุดของออกญา
ออกญา “ไม่นานพวกมันต้องหาเราเจอแน่ เราต้องหนีไปชายแดนแล้วข้ามกลับไปฝั่งไทย”
ทันใดนั้นลูกน้องจนินก็เห็นออกญา เธอเลยเริ่มวิ่งหนีอีกครั้ง เธอวิ่งออกจากห้างวิ่งหนีไปตามทางแล้วเข้าไปในสลัมแห่งหนึ่ง
หญิงแก่คนหนึ่งโบกมือเรียกออกญาไปแล้วให้ที่ซ่อนเธอในบ้าน
สมุนของจนินวิ่งมาห้าคน “เห็นผู้หญิงใส่ชุดแม่บ้านวิ่งมาทางนี้ไหมยาย”
ยายส่ายหน้า
สมุนจนิน “อ่อเหรอ”
สมุนจนินทำไปเดินไปแล้วเดินกลับมาตบหน้ายาย “แกให้ที่ซ่อนมันใช่ไหม พวกมึงเข้าไปค้นด้านในสิ”
ออกญามองทุกอย่างผ่านช่องรูไม้เล็กๆ
สมุนจนินเข้าไปลื้อเข้าข้างในบ้าน ถีบประตูห้อง ดูในห้องน้ำค้นทุกมุม ออกญาแอบอยู่ในตู้ในห้องครัว
ในมือออกญากำซ่อมไว้แน่น แล้วมองผ่านรูเล็กๆ เห็นคนหนึ่งกำลังดึงคอเสื้อยายอยู่
คนหนึ่งเดินมาเปิดตู้ในห้องครัวออกญาพุ่งออกมาแล้วเอาซ่อมปักตาของสมุนคนนั้นแล้ววิ่งหยิบมีดไปที่ทางออก ก่อนจะเอาไปแทงคนที่ทำร้ายยายที่จะช่วยเธอ
สมุนคนนั้นหลบได้แล้วถีบออกญาจนล้มแล้วควักปืนออกมา
ออกญา “อ้า”
สมุน “เกือบไปแล้ว ทิ้งมีดซะ”
ออกญาทิ้งมีดแล้วยกมือขึ้น
สมุนคนนั้นยิงยายทิ้งทันที
ออกญา “ไอสารเลว แกจะฆ่ายายเขาทำไม”
สมุน “ก็ลงโทษที่ช่วยแกไง”
ออกญาก้มลงดูศพยาย “ยายคะหนูขอโทษ”
ระหว่างออกญาก้มลงมือเธอกำทรายไว้เต็มมือแล้วโยนใส่ตาคนที่ถือปืน จนเขาแสบตามองไม่เห็น ออกญาวิ่งหนีต่อทันที
เธอวิ่งเข้าไปในตึกเก่าๆ วิ่งขึ้นบันไดไปแล้วแหวกคนที่กำลังลงบันได
สมุนไล่ตามออกยาเข้าไปผลักคนที่กำลังลงบันได
ออกญาผลักข้าวของใส่สมุนที่ตามมา คนหนึ่งจับเธอได้ทันแต่เธอถีบเขาตกบันไดไป
ออกญาวิ่งหนีไปจนถึงชั้นดาดฟ้า เธอวิ่งไปจนถึงขอบดาดฟ้าเธอไม่มีทางหนีแล้ว
สมุน 4 คนวิ่งขึ้นมาแล้วหอบ
สมุน “จนมุมสักที เมื่อกี้โยนทรายใส่ตาฉันยังแสบอยู่เลย”
ออกญา “แกมันสมควรโดนยิ่งกว่านั้นอีก”
สมุน “ได้ยินมาว่าลูกพี่ให้บอดี้การ์ดสนุกกับร่างกายเธอเต็มที่เลยนิ มานี้สิ ถ้ายอมให้พวกเราสนุกบ้าง พวกเราจะไม่ฆ่าเธอ”
ออกญา “จริงเหรอ จะไม่ฆ่าฉันจริงเหรอ”
สมุน “ใช่ แค่คนละยกสองยก มาสิ แล้วเธอจะติดใจ”
ออกญาเดินไปหาพวกมันช้าๆ “สัญญานะว่าจะไม่ฆ่าฉัน”
สมุนยิ้มเ้าเล่ห์ “พี่สัญญาน้อง”
ออกญาเดินไปไกล้พวกมัน เธอไม่ได้ตั้งใจจะมอบร่างกายให้พวกมัน เธอรู้ว่าหลังจากพวกมันใช้ร่างกายเธอเสร็จก็จะฆ่าทิ้งอยู่ดี เธอแค่หลอกเพิ่มระยะในการวิ่งะโข้ามตึก
ออกญาหันหลังแล้ววิ่งะโข้ามไปอีกตึกหนึ่ง เธอะโข้ามได้สำเร็จแต่ขาเธอกระแทกกับพื้นแรงมากจนาเ็รุนแรง
สมุนยกปืนยิงใส่ออกญา คนหนึ่งยิงโดนแขนขวาออกญา
ออกญาพยายามลุกแล้ววิ่งลงบัลไดไป
สมุนคนหนึ่งะโแบบออกญาตามไปแต่ไม่พ้นตกลงไปตาย
พวกที่เหลือไม่กล้าเลยวิ่งบันไดตามไป
พวกมันวิ่งไปดักที่ทางออกอีกตึก คนหนึ่งดักอีกคนวิ่งไปดูด้านในแต่ไม่เจอ
พวกมันคิดว่าออกญาวิ่งหนีออกตึกไปแล้วจึงรีบกระจายกันไปตามหา
ออกญายังไม่ได้หนีออกตึก เธอพังห้องห้องหนึ่งที่เ้าของไม่อยู่แล้วเข้าไปซ่อนตัว
ออกญาพักเอาะุออกจากแขนขวาที่โดนยิงแล้วเอาผ้าพันแผลไว้
แล้วพันผ้ารอบขาซ้ายที่จบจากการะโข้ามตึกมา
เธอถอดเสื้อผ้าทั้งหมด
เธอเอากรรไกรตัดผมยาวสวยๆ ของเธอออกให้สั้นเหมือนผู้ชาย
เธอเอาผ้ามาพันรัดหน้าอกให้เล็กลง
แล้วเอาชุดผู้ชายของเ้าของห้องมาใส่
เธอใส่ผ้าโพกหน้า ใส่หมวกและแว่นกันแด่ด ตอนนี้เธออยู่เหมือนผู้ชายที่ทำงานเป็แรงงานในไซต์ก่อสร้าง
เธอเดินเนียนออกไปนอกตึกเธอเดินไปตามถนนด้านหลังเต็มไปด้วยสมุนของจนิน ด้านซ้ายและขวาก็เหมือนกัน ด้านหน้าเองไม่ต่างกัน ในมือถือพวกมันคือรูปของออกญา
ออกญาสูบลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินตรงไปฝ่าพวกสมุนของจนินหลายสิบคนโดยที่พวกมันไม่สงสัย
ออกญาเดินต่อไปมุ่งหน้าไปเพื่อออกจากเมือง แต่ทันใดนั้นจู่ๆ ข่าวทุกช่องในทีวีก็รายงาน “อาชญากรจากฝั่งไทย เ้าแม่ธุรกิจมืด หรือราชินีโลกใต้ดิน เมื่อเช้าเธอสังหารบอดี้การ์ดตัวเองไปสามคน ตอนนี้เธอแฝงตัวหลบหนีอยู่ในเมือง ขอให้ทุกคนที่พบเห็นเธอช่วยกันจับกุมเธอหรือไม่ก็โทรแจ้งเ้าหน้าที่ตำรวจด้วย และโปรดระวัง บุคคลคนคนนี้เป็บุคคลอันตราย”
ชายคนหนึ่งเดินมาชนออกญา “ขอโทษครับ”
ออกญา “ไม่เป็ไรค่ะ”
ชายคนนั้นยิ้มให้แล้วเดินต่อไป เขาพึมพำ “ผู้ชายไม่ใช่เหรอ เมื่อกี้เธอพูดว่าไม่เป็ไรค่ะแถมเสียงเหมือนผู้หญิงเลย หน้าก็ขาวเนียนไม่เหมือนกรรมกรเลย หน้าคุ้นๆ นะ หรือว่าอาชญากรในข่าว”
ชายคนนั้นโทรแจ้งตำรวจ ออกญาที่กำลังเดินไม่นานก็มีรถตำรวจมาจอดข้างเธอ
ตำรวจ “เห้ย แกทำกรรมกรไซต์ก่อสร้างตรงไหนวะ”
ออกญาไม่ตอบอะไร
ตำรวจ “ไหนเอาบัตรประชาชนมาดูหน่อย พอดีมีอาชญากรหลบหนี แล้วมีคนสงสัยว่าเป็คุณนะ”
ออกญาหยิบกระดาษลดราคาอาหารในกระเป๋ากางเกงให้
จังหวะตำรวจก้มอ่านออกญาวิ่งหนีทันที
ตำรวจะโ “เห้ย จับมันนั้นอาชญากร นั้นออกญา”
ชาวบ้านพลเมืองดีหลายคนพยายามวิ่งไล่ และะโจับออกญา บางคนพยายามพาของใส่ให้ออกญาล้ม
แต่ออกญาหลบแล้วยังคงวิ่งหนีต่อไป เธอถอดผ้าโพกหน้า แล้ววิ่งเข้าไปหลบในซ่องแห่งหนึ่ง
โสเภณีคนหนึ่ง “เห้ยนี้มันอาชญากรในข่าวนิ”
ออกญา “ไม่ๆ ฉันไม่ได้ทำ พวกมันใส่ร้ายฉัน พวกมันพยายามฆ่าฉัน ขอร้องละช่วยฉันด้วย”
โสเภณีพยักหน้า “อืมรออยู่ตรงนี้นะ”
โสเภณีคนนั้นเดินไปด้านหน้ามีตำรวจเข้ามาหาเธอ
โสเภณีโกหกช่วยออกญาไป “เธอวิ่งไปทางนั้นนะ”
ตำรวจ “ขอบคุณครับ”
ตำรวจวิ่งไปทางที่โสเภณีบอก
โสเภณีกลับมาที่ห้องของเธอแล้วล็อคประตู
โสเภณี “โดนมาหนักเลยสินะ ไปทำอะไรมาละ”
ออกญา “ไม่ได้ทำอะไรเลย พวกมันฆ่าลูกน้องฉัน แล้วก็จะฆ่าฉันด้วย”
โสเภณี “หน้าเธอมีรอยช้ำนะ โดนอะไรมาละ”
ออกญาร้องไห้ “พวกมันข่มขืนฉัน แล้วก็ซ่อมฉัน”
โสเภณี “ออกญาคนในข่าวสินะ ราชินีโลกใต้ดิน ตอนนี้ตกต่ำจนต้องให้โสเภณีอย่างฉันช่วย ที่ฉันช่วยเธอเพราะฉันดูออกหรอกนะ ฉันนะเจอคนมาหลายประเภทจนแค่แว็บแรกก็รู้แล้วว่าใครดีใครเลว”
ออกญา “ขอบคุณนะที่ช่วยฉัน ไม่งั้นฉันคงโดนพวกมันฆ่าไปแล้ว”
โสเภณี “กินข้าวกินน้ำหน่อยไหม บนโต๊ะนั้นมื้อเที่ยงฉันเอง ยังไม่ได้กินเลย เธอเอาสิ”
ออกญา “ขอบคุณ”
โสเภณี “แค่ข้าวราคาถูกๆ ไม่รู้จะถูกใจราชินีไหมนะ”
ออกญากินข้าวถูกๆ อย่างเต็มใจ หลังกินเสร็จเธอถอดผ้าพันแผลที่แขนขวาออกมาเพื่อล้างแผล
โสเภณี “โดนยิงมาเหรอ ดูคงจะเจ็บมากเลย”
ออกญา “อืม”
โสเภณี “เธอนิน่าอิจฉาจังเลยนะ ได้ยินมาว่าคือเ้าแม่ธุรกิจมืด แถมยังมีฉายาเท่ๆ อย่างราชินีโลกใต้ดินอีก ชีวิตแต่ละวันคงสบายมากเลยสินะ ได้นอนเตียงนุ่มๆ กินอาหารหรูๆ ดีกว่าโสเภณีที่ถูกด้อยค่าอย่างฉันเยอะเลย น่าอิจฉา”
ออกญา “แล้วตอนนี้เธอเห็นฉันเป็แบบนั้นเหรอ”
โสเภณี “ตอนนี้ไม่นับสิ”
ออกญา “ครั้งหนึ่งฉันก็เคยเป็โสเภณีแบบเธอนะ มันมีหลายอย่างและ่เวลาแย่ๆ จนวันหนึ่งก็มีฮีโร่มาปลดปล่อยฉัน และทำให้ฉันได้ทุกอย่างมา”
โสเภณี “ฮีโร่ ใครเหรอ”
ออกญา “PALMER46”
โสเภณี “ฆาตกรดังๆ คนนั้นนะเหรอ อยากให้เขามาช่วยฉันบ้างจัง แต่เขาตายไปแล้วนิ”
ออกญา “ใช่ เขาตายแล้ว”
โสเภณี “แล้วเธอจะเอาไงต่อละ”
ออกญา “ฉันจะหนีข้ามชายแดนไปฝั่งไทย ถ้าไปถึงที่นั้นฉันจะปลอดภัย”
โสเภณี “นิ เธอรวยและมีอำนาจมากนิ ถ้าเธอรอดไปได้ ช่วยเอาเศษเงินและอำนาจซักเสี้ยวช่วยฉันหน่อยได้ไหม ให้ฉันไปเป็โสเภณีในซ่องของเธอก็ยังดี ได้ยินว่าที่ในเขาดูแลดีมากเลยนิ”
ออกญายิ้ม “ได้สิ ฉันสัญญา ถ้าฉันรอดไปได้ ฉันจะกลับมาช่วยเธอ”
โสเภณี “สัญญาแล้วนะ”
ออกญา “เธอมีเสื้อผ้าให้ฉันเปลี่ยนไหม ชุดนี้พวกมันเห็นฉันจากที่ไกลแล้วจำได้เลยแน่”
โสเภณี “มีสิ แต่ตั้งจ่ายคืนพันเท่านะ”
โสเภณีหยิบเสื้อผ้าออกจากตู้ให้ออกญา
ออกญาถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมด ออกญาใส่กางเกงยืนขายาวและเสื้อยืดสีขาว ชุดธรรมดาๆ และหมวกแก๊ปสีดำ
ออกญา “ฉันไปก่อนนะ”
โสเภณี “ขอให้ปลอดภัย”
ออกญาเดินต่อไปตามทาง เธอขโมยมอเตอร์ไซค์เก่าๆ คันหนึ่ง
แล้วขี่ไปตามถนนจะออกนอกเมือง
ด้านหน้ามีด้านของพวกสมุนจนินดักอยู่ เพราะเป็เส้นทางสำหรับข้ามชายแดนไปฝั่งไทยเลยมีสมุนดักอยู่เยอะมาก
ออกญาก้มหน้าขับรถไปช้าๆ พวกมันคิดว่าเธอเป็ชาวบ้านทั่วไป
ออกญาขับรถผ่านพวกที่ยืนคุยกันอยู่ห่างกันไม่ถึงสองเมตร
เธอขับไปอย่างแเีแต่แล้วหมวกเธอปลิวไปกับลมโดยไม่ได้ตั้งใจ
สมุนคนหนึ่งเก็บหมวกให้เธอ แววตาออกญานั้นสั่นกลัว เธอหายใจแรงด้วยความกลัว
สมุนคนนั้นเห็นแล้วรู้ว่าคือออกญา เขาเห็นถึงแววตาที่สั่นกลัว และกายหายใจที่อยากมีชีวิตรอด เขาสวมหมวกให้ออกญา
สมุนกระซิบ “ด้านหน้าอย่าใช้เส้นทางสายหลัก ให้ใช้เส้นทางชาวบ้านแทน ไม่ต้องกลัว ใจเย็นไว้ ไป”
ออกญาหันไปมองหน้าชายคนนั้น ก่อนจะขับมอเตอร์ไซค์ไปต่อ
เธอขับเข้าถนนสายชนบทจู่ๆ พวกสมุนจนินขับมอเตอร์ไซค์ 2 คนขับสวนมาแล้วรู้ทันทีว่าเป็เธอ
ออกญาเร่งความเร็วหนี พวกมันขับตามมาติดๆ สมุนยิงปืนใส่ออกญาสามนัด นัดหนึ่งเข้ายางรถของออกญา รถเธอล้มสีหลักพุ่งเข้าไปในบ้านไม้หลังหนึ่ง
ออกญาที่รถล้มาเ็หนัก “โถ้เว้ย”
สมุนจอดรถแล้วเข้าไปในบ้านไม้หลังนั้น พวกมันสองคนพยายามลากออกญาออกนอกบ้าน
ออกญาดิ้น “ปล่อยนะไอเวร”
ออกญากัดไปที่แขนคนหนึ่ง
สมุน A “อ้าๆ ช่วยที”
สมุน B ถีบหน้าออกญาจนเธอปล่อย
ออกญาเืออกจากจมูกและปาก
สมุน A ดึงปืนออกมา “ฆ่าแม่งให้จบๆ ไปเลย”
ทันใดนั้นจู่ๆ มีเลื่อยยนต์ผ่าลงกลางหัว สมุน A
สมุน B ใ “เหี้ยไรวะเนี้ย”
ออกญาหันไปดูในบ้านเต็มไปด้วยร่างมนุษย์ “ฆาตกรโรคจิต”
สมุน B ดึงปืนออกมาอย่างลนลาน แต่ไม่ทันฆาตกรโรคจิตแทงเลื่อยยนต์เข้ากลางอก สมุน B
ฆาตกรโรคจิตหันไปมองออกญาต่อ “สาวสวย น่ากิน”
ออกญาลุกขึ้นพยายามหาทางหนีออกนอกบ้าน
ฆาตกรโรคจิตวิ่งไล่ตามเธอมันเลื่อยผ่าทุกอย่างที่ขวางหน้า เสียงเครื่องเลื่อยยนต์ตามติดๆ ด้านหลังออกญา
จังหวะหนึ่งออกญาหลบแล้ววิ่งสวนกลับไปที่ศพสมุน A แล้วเก็บปืนมาแล้วหันไปยิงฆาตกรโรคจิตเข้าหัวตายในนัดเดียว
ออกญาหอบๆ “นี้มันเื่บ้าอะไรวะ”
ออกญาขับรถของสมุนจนินที่ตายไป เธอขับไปต่อ
แต่ไม่นานเสียงเฮลิคอปเตอร์ก็ดังขึ้นออกญาหักรถมอไซค์เข้าไปในป่าหาต้นไม้บัง
คนบนเฮลิคอปเตอร์ยิงปืนตามมารัวๆ ออกญาลงรถหลบหลังต้นไม้
เธอถอดแม็กกาซีนดูกระปืนที่เหลือ เหลือแค่หนึ่งนัด
ออกญา “โถ้เว้ย ให้มันได้อย่างนี้สิ”
คนบนเฮลิคอปเตอร์ยิงปืนตามมารัวๆ
ออกญาหายใจเข้าลึกๆ ถือปืนอย่างมั่นคง จังหวะคนบนเฮลิคอปเตอร์รีโหลดะุ เธอออกจากต้นไม้ แล้วเล็งปืนไปที่คนขับ
ปัง นัดเดียวเข้าหัวคนขับ เฮลิคอปเตอร์ที่กำลังตกพุ่งมาทางออกญา ออกญาวิ่งหนีหลบ แรงะเิดันเธอจนกระเด็น
ออกญาาเ็หนักจากแรงะเิ เศษไม้ชิ้นเล็กจากต้นไม้ที่โดนแรงะเิกระเดนมาปักท้องของเธอ
ออกญาดึงเศษไม้ออกแล้วถอดเสื้อกดาแที่เืไหลไว้
เธอไม่มีเวลาให้พัก
ออกญา “ถ้าเฮลิคอปเตอร์มาแสดงว่าด้านหลังต้องมีพวกมันกำลังแห่กันมาแน่ อ้า~~”
ออกญากัดฟันทนเจ็บพยายามเดินต่อไป “อีกนิดเดียว อีกนิดเดียว”
เธอเดินไปจนถึงถนนสายหลักสำหรับข้ามชายแดน
พระอาทิตย์ยามเย็นเริ่มเป็สีส้ม
ออกญาเดินไปจนเห็นชายแดนไทยในสายตา
เธอมองด้านหลังเห็นรถหลายคันของพวกมาเฟียจนินมาจากที่ไกล
ออกญากัดฟันเดินให้เร็วกว่าเดิม เธอเดินไปจนเกือบถึงชายแดนไทย
ทหารไทยหลายสิบคนยกปืนขู่เธอ “หยุดอยู่ตรงนั้น คุณกำลังจะลุกล้ำอาณาเขตของราชอาณาจักรไทย”
ออกญาเดินไปไม่หยุด “ไม่ๆ เดี๋ยวก่อน ฉันคนไทย ฉันเป็ไทย”
สมุนของจนิงจอดรถแล้วหลายสิบคนวิ่งตามออกญามาติดๆ
ทหารไทย “หยุดเดี๋ยวนี้คิดผู้หญิง ไม่งั้นเราจะยิง”
ออกญายังคงเดิน “พวกมันจะฆ่าฉัน ขอร้องละ”
ทหารไทย “ขอย้ำ คุณกำลังจะลุกล้ำอาณาเขตของราชอาณาจักรไทย”
ออกญาเดินต่อไป “ขอร้องละ ขอร้อง”
วินาทีที่ออกญาก้าวเข้าไปยังอาณาเขตไทย ทหารไทยทุกคนเล็งปืนไปยังสมุนของพวกมาเฟียจนิน
ทหารไทย “ผู้หญิงคนนี้คือประชาชนของราชอาณาจักรไทย ถ้าคุณคิดจะทำร้ายเธอเท่ากับคุณประกาศากับราชอาณาจักรไทย ขอย้ำถ้าคุณคิดจะทำร้ายเธอเท่ากับคุณประกาศากับราชอาณาจักรไทย”
สมุนจนินทุกคนยอมถอย
ทหารพาออกญาไปทำแผลแล้วไปส่งที่โรงพยาบาล
พวกเขาตรวจสอบประวัติเธอก็รู้ว่าเธอคือเ้าแม่ธุรกิจมืด ผู้มีฉายาราชินีโลกใต้ดิน
ไม่นานสำนักงานตำรวจ FIB ก็ตามมาคุมตัวออกญาถึงโรงพยาบาล
หลังแผลหายดีออกถูกนำเธอถูกนำตัวไปที่สำนักงานใหญ่ FIB ที่กรุงเทพ
ออกญาอยู่ในห้องสืบสวนกับ FIB พนักงานสืบสวนคนหนึ่ง
พนักงานสืบสวน “ราชินีโลกใต้ดิน โดนมาเฟียปอยเปตหักหลัง พอหนีมาฝั่งไทยก็โดนจับอีกน่าสงสารจริง รอดมาได้สุดท้ายก็ติดคุกหัวโต”
ออกญา “ห้องนี้แอร์เย็นดีว่าไหม”
พนักงานสืบสวน “เธอรู้ไหมว่าโทษของเธอถึงขั้นปะาชีวิตเลย แต่ให้ลดโทษอย่างน้อยก็เหลือตลอดชีวิต เธอนะไม่มีทางรอดเลย เหลือแค่จะตายในห้องปะา หรือตายในคุก”
ออกญา “อย่างน้อยก็ดีกว่าโดนพวกมาเฟียที่ไล่ล่าฉันข่มขืนแล้วฆ่าจนตาย”
พนักงานสืบสวน “งั้นเหรอ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ต่อให้เธอติดคุกฉันก็จะใช้เส้นสายฉันไปอึบเธอ คุกนะไม่ใช่สนามเด็กเล่น และความเป็จริงก็ไม่ได้สวยงามด้วย เธอจะโดนฉันและเพื่อนๆ ฉันที่เป็เ้าหน้าที่ต่อแถวอึบเธอซ้ำแล้วซ้ำอีก หนึ่งปี สิบปี จนกว่าเธอจะแก่แล้วดูไม่ได้ แล้วก็ตายอยู่ในคุกเน่าๆ เธอในตอนนี้ไม่ใช่ราชินีอะไรทั้งนั้น เธอกำลังจะเป็แค่นักโทษหญิงแล้วก็เป็เครื่องเพศของฉัน”
ออกญา “ก็น่ากลัวดีนะ นายนี้มันโคตรหื่นกามเลย นายเป็พวกเลวๆ ที่ชอบรับสินบน ฉันเองก็รู้จักคนแบบนายนะ ฟังนะ ฉันนะจะไม่ต้องไปติดคุกหรือไปเป็ผู้หญิงให้นายปลดปล่อยกามเลย เดี๋ยวหัวหน้าของแก ใช่หัวหน้า FIB จะเดินมาห้องนี้แล้วเรียกฉันไป แล้วที่นี้ฉันก็จะบังเอิญหนีไปได้ระหว่างโดนเขาคุมตัว ฟังนะไอหนอน ฉันจะทำเป็ลืมเื่เหี้ยๆ ที่แกพูดกับฉันไป แต่อย่าให้ฉันเห็นหน้าแกอีก”
พนักงานสืบสวน “หึ เธอกลัวจนเพี้ยนไปแล้วรึไง”
ทันใดนั้นจู่ๆ ชายแก่ผมขาวหัวหน้า FIB เดินมาเปิดประตู “เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปสืบสวนต่อเอง”
ออกญา “ลาก่อนไอหนอน”
หัวหน้า FIB ปลดกุญแจมือให้ออกญา ออกญาเดินคู่กับหัวหน้า FIB อย่างสนิทสนม
หัวหน้า FIB “แล้วเธอจะไปไหนต่อละ”
ออกญา “คิดว่าจะไปฉลองสักหน่อย”
หัวหน้า FIB “อย่าให้โดนจับอีกละ อย่าลืมโบนัสให้ฉันด้วยนะ”
ออกญา “ได้สิค่ะ”
3 เดือนต่อมา
เที่ยงคืน
ออกญาเดินบุกเดี่ยวเข้ากลางตึกของมาเฟียปอยเปต ในชุดเดรสดำเซ็กซี่ใส่แว่นดำ
เธอเดินเข้าไปในห้องที่เธอเคยโดนข่มขืน เธอเข้าไปแล้วนั่งลงบนเก้าอี้
จนินเหวอ “เธอรอดไปแล้วกลับมาทำไม”
ออกญาจุดบุหรี่ดูด "วิวหน้าต่างจากห้องนี้สวยดี คาสิโนใหญ่ในปอยเปตของพวกแก ตรงนี้เห็นชัดเลย"
จนิน “ฉันไม่เข้าใจ แกกลับมาทำอะไรวะ”
ออกญายกนิ้วชี้ “หน้านายดูเหว่อนะ อยากรู้เหรอว่าฉันกลับมาทำไม ฉันมาก็เพื่อฆ่า นาย นาย นาย แล้วก็นาย พวกนายทำฉันไว้เจ็บแสบมาก จริงสิ ฉันจะตัดไอจ้อนของแกแล้วก็ยัดปากแกด้วย”
จนินและลูกน้องหัวเราะกัน “เธอนี้นะจะมาฆ่าพวกเรา”
พวกมาเฟียไม่รู้เลยว่ามือดีของออกญากำลังใช้ปืนเก็บเสียงและมีดทยอยฆ่าไปทีละคนทีละคนด้านนอกห้อง
ออกญา “คาสิโนปอยเปตเริ่มมีการเปิดบริการปี 1990 ถูกต้องตามกฎหมายจากรัฐบาลกัมพูชา คาสิโนเริ่มเติบโตอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะใน่ที่การท่องเที่ยวจากประเทศไทยเริ่มเพิ่มขึ้น โดยเฉพาะในด้านการเดินทางข้ามพรมแดนไปเล่นการพนัน เนื่องจากในประเทศไทยการพนันยังคงเป็สิ่งผิดกฎหมาย นักท่องเที่ยวจากไทยจึงนิยมเดินทางข้ามไปยังปอยเปตเพื่อเล่นคาสิโน คาสิโนปอยเปตมีจำนวนหลายแห่ง รวมถึงโรงแรม, สถานบันเทิง และสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ที่รองรับนักท่องเที่ยวจากทั่วโลก โดยเฉพาะนักท่องเที่ยวจากประเทศไทย ตอนนี้ด้านในมีคนไม่น้อยที่กำลังจะทรมานเพราะความโลภของตัวเอง ฉันคงช่วยอะไรพวกเขาไม่ได้และไม่ได้คิดจะช่วยด้วย แต่ฉันทำลายที่นั้นทิ้งได้โดยไม่ต้องมีคนไปเสียอนาคตเพราะมันอีก”
จนิน “พูดบ้าอะไรของแกวะ โดนพวกเราไล่ฆ่าจนบ้าไปแล้วหรือไง”
ออกญาหันเก้าอี้มองหน้าจนิน “นายนะยังไม่รู้จักฉันดี ฉันจะให้พวกนายดู ว่าทำไมในโลกใต้ดินพวกเขาถึงเรียกฉันว่าราชินีโลกใต้ดิน วันนั้นนายคิดผิดที่หักหลังฉัน ถ้าจะทำลายคาสิโนของนายทั้งปอยเปตทิ้ง ถ้าแบบส่งคนไปทุบฉันอาจต้องใช้คนเยอะหน่อย หรือต่อให้เอารถแมคโครทุบตึกก็ยังต้องใช้เยอะอยู่ดี”
จนินโทรศัพท์สายโทรเข้า เสียงในสาย "พวกมันบุกมัน คนของเราตายกันจะหมดอยู่แล้ว"
จนิน "ห๊ะอะไรนะ"
สายถูกตัด
ออกญา "ลองดูวิวด้านหลังฉันสิ สวยงามดีนะ และการแสดงโชว์จะเริ่มในอีก 5 4 3 2 1"
จู่ๆ คาสิโนที่อยู่ภายใต้การดูแลของจนินทั้งปอยเปต แหล่งรายได้ของมาเฟียปอยเปตทุกแห่งเกิดการะเิที่รุนแรง เมืองปอยเปตลุกไปไฟในพริบตา
ในห้องของจนินประตูเปิดออก ลูกน้องของออกญาหลายสิบคนเดินเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ
ลูกน้องของออกญาของออกญายิงพอดี้การ์ดของจนินอย่างโเี้
ออกญา “ไอตัวหัวหน้า ตัดจู๋แล้วเอายัดปากมัน แล้วถีบให้ตกตึกลงไปตายนะ”
นักฆ่าชุดดำของออกญา “ครับ”
นักฆ่าชุดดำยิงหน้าต่างกระจกให้แตกแล้วเดินไปหาจนิน
จนินร้องไห้ “ฉันขอโทษ ออกญา ฉันขอโทษ อย่าฆ่าฉันเลย ขอร้องละ”
ออกญา “เดี๋ยวก่อน”
นักฆ่าชุดดำหยุด
จนิน “ขอบคุณ ขอบคุณ”
ออกญาหยิบขวดน้ำใบเล็กขึ้นมา “เอาขวดนี้ยัดก้นมันด้วย”
นักฆ่าชุดดำเดินไปต่อยหน้าจนินใช้มีดผ้ากางเกง
จนิน “ไม่ๆ ไม่เอา”
นักฆ่าชุดดำตัดจู๋ของจนิน
จนิน “อ้า”
นักฆ่าชุดดำเอามันยัดปากจนิน แล้วจับจนินพลิกตัวแล้วเอาขวดยัดก้น แล้วเหวี่ยงร่างมันตกตึกตายไป
นักฆ่าชุดดำ “ผมขอโบนัสเพิ่มด้วยนะท่าน มือผมไปโดนจ้อนๆ สกปรกของมันด้วย”
จนิน “ทำเป็บน ฉันโดนหนักกว่าแกอีก ตอนฉันจับไอจ้อนของแกฉันไม่เห็นเคยบ่นเลย ไป กลับถิ่นเราดีกว่า”
![#ยัยตัวร้ายสุดที่รัก Hate to Love You [enemy to lover] มี E-book!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738859758_69899499.webp)
1K
