ตามล่า หาหัวใจ_End

    บทที่ 13 สืบหาความจริง

            เมื่อ ลูคัส ได้เดินออกไปแล้ว ออเวน คิดทบทวนสิ่งที่เพื่อนได้พูดบอกตน ใช่สิเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันดูแปลกจริงๆ ทุกอย่างมันช่างประจวบเหมาะกันโดยแท้ ไม่ว่าจะเป็๲คนที่อยู่ในห้องที่ดูสะลึมสะลือ และอีกคนก็นอนหลับเป็๲ตายไม่ยอมตื่นทั้งที่เขาออกจะเคาะประตูเสียงดังซะขนาดนั้น แล้วยังเลขาของเขาทำไมถึงได้รู้ว่าทั้งสองได้พากันเข้าไปในห้องพักไหน ชั้นไหนอีก


            “แซม.. แซมโว้ย!” ออเวน ๻ะโ๠๲เรียกบอดี้การ์ดเสียงดังลั่นบ้าน


            “ครับคุณออเวน มีอะไรหรือครับ?” แซมมี่ วิ่งเข้ามาหาคนที่๻ะโ๠๲เรียก


            “วันนั้นนายไปเอาคีย์การ์ดห้องพักของโรงแรม พนักงานได้ถามอะไรนายหรือเปล่า?” ออเวน เอ่ยถามบอดี้การ์ด อย่างสงสัยและหาสิ่งผิดปกติ

            “ก็ ไม่นี้ครับ ผมบอกว่าขอคีย์การ์ดห้องนั้น เขาก็ให้มาทันทีโดยไม่พูดอะไรสักคำ” แซมมี่ เอ่ยบอกกับเ๽้านายของตน


            “แล้วนายคิดว่าเ๱ื่๵๹เมื่อคืนมันน่าสังสัยไหมวะ?” ออเวน เอ่ยถามลูกน้องของตนขึ้นมาอีก


            “ก็มีมากเลยแหละครับ เพราะทุกอย่างมันเหมือนเป็๲การจงใจให้เกิดขึ้นยังไงอย่างงั้นแหละ” แซมมี่ แสดงความคิดเห็นในมุมของตัวเองออกมาให้เ๽้านายได้รับรู้


            “นายไปนำตัว อังตรวน มาพบฉันที่นี่เดี๋ยวนี้” ออเวน สั่งการบอดี้การ์ดของตนโดยพลัน


            “ครับนาย” แซมมี่ ขานรับคำสั่งแล้วก็เร่งรีบไปดำเนินการในทันทีไม่รอช้า


            แซมมี่ พา อังตรวน มาที่บ้านของ ออเวน ในเวลาไม่ถึงชั่วโมง และก็พาเข้าไปยังห้องทำงานของ ออเวน ทันที ซึ่งขณะนั้น ออเวน ได้ทำการอาบน้ำเปลี่ยนชุดเสื้อผ้าใหม่เรียบร้อยแล้ว และได้รออยู่ในห้องทำงานอยู่ก่อนแล้วด้วย


            “คุณออเวนครับ วันนั้นผมไม่รู้เ๱ื่๵๹จริงๆ นะครับ ผมไม่ได้ทำอะไร คุณขวัญสุตา เลยนะครับสาบานได้เลย” อังตรวน เอ่ยบอก ออเวน ทันทีที่เข้ามาในห้องทำงาน


            “ไม่ได้ทำแล้วนายไปอยู่ในห้องนั้นได้ยังไง แถมยังถอดเสื้อผ้าออกจนหมดด้วย” ออเวน กล่าวถามขึ้น พร้อมกำมือแน่นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ตนได้เห็นมา


            “ผมก็ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่นั้นได้ยังไงเหมือนกัน รู้แต่ว่าความจำสุดท้ายผมได้ดื่มไวน์เข้าไป แล้วทุกอย่างมันก็เบลอๆ แล้วจากนั้นก็จำไม่ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น มารู้ตัวตื่นก็เห็นตัวเองนอนอยู่ในห้องพักของโรงแรมแล้วครับ และก็นอนอยู่เพียงคนเดียวไม่เห็น คุณขวัญสุตา อยู่ในห้องด้วยเลยครับ” อังตรวน ทวนความทรงจำ พร้อมกับเล่าออกมาให้ ออเวน ได้ฟังและรับทราบ


            “ฮัลโล! เอเดรียน นี้ฉันเอง ออเวน ฉันอยากขอดูกล้องวงจรปิดที่โรงแรมแกสักหน่อยวะ” ออเวน กดโทรศัพท์มือถือโทรออกหา เอเดรียน ที่เป็๲ทั้งเพื่อนและเ๽้าของโรงแรมที่เกิดเหตุนั้น


            “อะไรวะ โทรมาขออย่างนี้เลยเหรอ ก็ทำตามขั้นตอนเข้าไปที่โรงแรมสิวะ จะมาขออะไรฉัน” เอเดรียน พูดทีเล่นทีจริงมาตามสาย


            “ไม่ล่ะเสียเวลา ฉันจะเข้าไปดูวันนี้และเดี๋ยวนี้เลย ให้คนของนายอำนวยความสะดวกให้ฉันด้วย” ออเวน กล่าวขึ้นพร้อมกับกำลังจะโมโหเพื่อนที่ยังจะมาล้อเล่นอยู่ได้ คนยิ่งร้อนใจอยู่


            “อะไรจะรวดเร็วปานนั้น นายมีปัญหาด่วนขนาดนั้นเลยเหรอ?” เอเดรียน เอ่ยถามขึ้นอย่างจริงจริง เป็๲งานเป็๲การ


            “มี.. ปัญหาด่วนมากด้วย เดี๋ยวฉันค่อยเล่าให้ฟังภายหลัง แต่ตอนนี้ฉันจะเข้าไปดูกล้องวงจรปิดที่โรงแรมนายก่อน” ออเวน กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังและร้อนรน


            “โอเค! เดี๋ยวฉันสั่งคนของฉันให้ก็แล้วกัน” เอเดรียน กล่าวบอกเพื่อนออกไป


            “ขอบใจมาวะ” ออเวน กล่าวตอบแล้วกดวางสาย


            “แซม เอารถออก ฉันจะไปโรงแรม...” ออเวน ลุกขึ้นพร้อมกับสั่งการบอดี้การ์ดของตนทันที


    ๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖

    นิยายแนะนำ