เมื่อ ลูคัส ได้เดินออกไปแล้ว ออเวน คิดทบทวนสิ่งที่เพื่อนได้พูดบอกตน ใช่สิเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันดูแปลกจริงๆ ทุกอย่างมันช่างประจวบเหมาะกันโดยแท้ ไม่ว่าจะเป็คนที่อยู่ในห้องที่ดูสะลึมสะลือ และอีกคนก็นอนหลับเป็ตายไม่ยอมตื่นทั้งที่เขาออกจะเคาะประตูเสียงดังซะขนาดนั้น แล้วยังเลขาของเขาทำไมถึงได้รู้ว่าทั้งสองได้พากันเข้าไปในห้องพักไหน ชั้นไหนอีก
“แซม.. แซมโว้ย!” ออเวน ะโเรียกบอดี้การ์ดเสียงดังลั่นบ้าน
“ครับคุณออเวน มีอะไรหรือครับ?” แซมมี่ วิ่งเข้ามาหาคนที่ะโเรียก
“วันนั้นนายไปเอาคีย์การ์ดห้องพักของโรงแรม พนักงานได้ถามอะไรนายหรือเปล่า?” ออเวน เอ่ยถามบอดี้การ์ด อย่างสงสัยและหาสิ่งผิดปกติ
“ก็ ไม่นี้ครับ ผมบอกว่าขอคีย์การ์ดห้องนั้น เขาก็ให้มาทันทีโดยไม่พูดอะไรสักคำ” แซมมี่ เอ่ยบอกกับเ้านายของตน
“แล้วนายคิดว่าเื่เมื่อคืนมันน่าสังสัยไหมวะ?” ออเวน เอ่ยถามลูกน้องของตนขึ้นมาอีก
“ก็มีมากเลยแหละครับ เพราะทุกอย่างมันเหมือนเป็การจงใจให้เกิดขึ้นยังไงอย่างงั้นแหละ” แซมมี่ แสดงความคิดเห็นในมุมของตัวเองออกมาให้เ้านายได้รับรู้
“นายไปนำตัว อังตรวน มาพบฉันที่นี่เดี๋ยวนี้” ออเวน สั่งการบอดี้การ์ดของตนโดยพลัน
“ครับนาย” แซมมี่ ขานรับคำสั่งแล้วก็เร่งรีบไปดำเนินการในทันทีไม่รอช้า
แซมมี่ พา อังตรวน มาที่บ้านของ ออเวน ในเวลาไม่ถึงชั่วโมง และก็พาเข้าไปยังห้องทำงานของ ออเวน ทันที ซึ่งขณะนั้น ออเวน ได้ทำการอาบน้ำเปลี่ยนชุดเสื้อผ้าใหม่เรียบร้อยแล้ว และได้รออยู่ในห้องทำงานอยู่ก่อนแล้วด้วย
“คุณออเวนครับ วันนั้นผมไม่รู้เื่จริงๆ นะครับ ผมไม่ได้ทำอะไร คุณขวัญสุตา เลยนะครับสาบานได้เลย” อังตรวน เอ่ยบอก ออเวน ทันทีที่เข้ามาในห้องทำงาน
“ไม่ได้ทำแล้วนายไปอยู่ในห้องนั้นได้ยังไง แถมยังถอดเสื้อผ้าออกจนหมดด้วย” ออเวน กล่าวถามขึ้น พร้อมกำมือแน่นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ตนได้เห็นมา
“ผมก็ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่นั้นได้ยังไงเหมือนกัน รู้แต่ว่าความจำสุดท้ายผมได้ดื่มไวน์เข้าไป แล้วทุกอย่างมันก็เบลอๆ แล้วจากนั้นก็จำไม่ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น มารู้ตัวตื่นก็เห็นตัวเองนอนอยู่ในห้องพักของโรงแรมแล้วครับ และก็นอนอยู่เพียงคนเดียวไม่เห็น คุณขวัญสุตา อยู่ในห้องด้วยเลยครับ” อังตรวน ทวนความทรงจำ พร้อมกับเล่าออกมาให้ ออเวน ได้ฟังและรับทราบ
“ฮัลโล! เอเดรียน นี้ฉันเอง ออเวน ฉันอยากขอดูกล้องวงจรปิดที่โรงแรมแกสักหน่อยวะ” ออเวน กดโทรศัพท์มือถือโทรออกหา เอเดรียน ที่เป็ทั้งเพื่อนและเ้าของโรงแรมที่เกิดเหตุนั้น
“อะไรวะ โทรมาขออย่างนี้เลยเหรอ ก็ทำตามขั้นตอนเข้าไปที่โรงแรมสิวะ จะมาขออะไรฉัน” เอเดรียน พูดทีเล่นทีจริงมาตามสาย
“ไม่ล่ะเสียเวลา ฉันจะเข้าไปดูวันนี้และเดี๋ยวนี้เลย ให้คนของนายอำนวยความสะดวกให้ฉันด้วย” ออเวน กล่าวขึ้นพร้อมกับกำลังจะโมโหเพื่อนที่ยังจะมาล้อเล่นอยู่ได้ คนยิ่งร้อนใจอยู่
“อะไรจะรวดเร็วปานนั้น นายมีปัญหาด่วนขนาดนั้นเลยเหรอ?” เอเดรียน เอ่ยถามขึ้นอย่างจริงจริง เป็งานเป็การ
“มี.. ปัญหาด่วนมากด้วย เดี๋ยวฉันค่อยเล่าให้ฟังภายหลัง แต่ตอนนี้ฉันจะเข้าไปดูกล้องวงจรปิดที่โรงแรมนายก่อน” ออเวน กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังและร้อนรน
“โอเค! เดี๋ยวฉันสั่งคนของฉันให้ก็แล้วกัน” เอเดรียน กล่าวบอกเพื่อนออกไป
“ขอบใจมาวะ” ออเวน กล่าวตอบแล้วกดวางสาย
“แซม เอารถออก ฉันจะไปโรงแรม...” ออเวน ลุกขึ้นพร้อมกับสั่งการบอดี้การ์ดของตนทันที
๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖