ในมิติเร่งเวลา (光阴秘境) จิตสำนึกของหลงเทียนเฟย (龙เทียน非) ทอดกายลงบนเก้าอี้หยกอันอ่อนนุ่ม ความสงบสุขเข้าโอบล้อมดวงจิตราวกับอ้อมกอดแห่ง์ ทว่าแม้จะอยู่ในสรวง์ส่วนตัวนี้ ความรู้สึกพึงพอใจของเขาก็ยังคงถูกบดบังด้วยภาระอันหนักอึ้งในอก'แต่ถึงกระนั้น...ข้าก็ยังต้องมานั่ง 'ฝึกฝน' อยู่ในที่แห่งนี้' เขาลูบขมับเบาๆ ราวกับพยายามขับไล่ความยุ่งยากออกจากความคิด 'การลงทุนลงแรงเพียงเล็กน้อยในตอนนี้ เพื่อให้ได้มาซึ่งความสงบสุขอันยั่งยืนในภายหน้า ย่อมเป็สิ่งที่คุ้มค่ายิ่งกว่าการต้องมานั่งรับมือกับความวุ่นวายไม่รู้จบ'ความรู้สึกของ 'ััแห่งความโกลาหล' (混沌触感) ที่เพิ่งได้รับยังคงก่อกวนประสาทััของเขาเล็กน้อย ทำให้เขารับรู้ถึงกระแสพลังงานที่บิดเบี้ยวรอบกายอย่างไม่คุ้นชิน ราวกับโลกทั้งใบกำลังเต้นระบำอยู่ในจังหวะที่แตกต่างออกไป ความแปลกใหม่นี้แม้จะไม่เป็อันตราย แต่ก็ชวนให้หงุดหงิดอย่างยิ่งเขาลองโคจรพลังปราณ (灵气) และสำรวจวิชาที่เพิ่งได้รับ 'คัมภีร์ดาบหมื่นสรรพสิ่ง' (万象剑诀) มันเป็วิชาที่ยิ่งใหญ่สมชื่อ ทว่าในขั้นต้นนี้ มันดูเหมือนจะเป็เพียงการสร้าง 'เขตแดนกระบี่ป้องกันอัตโนมัติ' รอบกายเท่านั้น'จะป้องกันความยุ่งยากได้มากน้อยแค่ไหนกันนะ' เขาพึมพำกับตัวเอง 'หากวิชานี้ไม่สามารถกันพวกคนน่ารำคาญไม่ให้เข้ามายุ่มย่ามได้ ข้าจะเสียเวลาสังเคราะห์มันไปเพื่ออะไรกัน'ความคิดของซูโม่ (苏墨) ชายหนุ่มบัณฑิตปริศนาผู้มองทะลุกลิ่นอายของเขาได้นั้นยังคงติดอยู่ในใจของหลงเทียนเฟย ราวกับเงาที่ตามติดไม่ยอมจางหาย สัญชาตญาณรักตัวกลัวตาย (怕死) ของเขาบอกว่าบุรุษผู้นั้นคือภัยคุกคามที่ไม่อาจมองข้ามได้ และงานชุมนุมยอดฝีมือที่กำลังดำเนินอยู่ก็ยังคงเต็มไปด้วยบุคคลอันตรายที่พร้อมจะก่อเื่ได้ทุกเมื่อเป้าหมายแรกคือการเพิ่มระดับขั้นย่อยใน ััปราณ (感气) ให้พลังปราณเข้มข้นขึ้น หลงเทียนเฟยหลับตาลง โคจรพลังปราณอย่างเชื่องช้า พลังงานที่หนาแน่นในมิติถูกดึงดูดเข้ามาในร่างของจิตสำนึกราวกับสายน้ำหลาก ความรู้สึกเบื่อหน่ายกับการบำเพ็ญเพียรแบบซ้ำซากเข้าเกาะกุม แต่เขาก็ยังคงมุ่งมั่น'เหตุใด์จึงไม่ปล่อยให้ข้าได้อยู่เฉยๆ บ้างนะ' เขาบ่นพึมพำในใจ 'การต้องมานั่งดูพลังปราณไหลวนเช่นนี้ ช่างน่าเกียจคร้านยิ่งนัก'วันแล้ววันเล่าในมิติเร่งเวลาผ่านไป (ในโลกภายนอกอาจเป็เพียงไม่กี่ชั่วยาม) หลงเทียนเฟยใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการนอนหลับและผ่อนคลาย แต่ก็แบ่งเวลาส่วนน้อยไปกับการโคจรพลังปราณอย่างจำใจในที่สุด...ความพยายามอันแสนจำใจของเขาก็ให้ผลจิตสำนึกของหลงเทียนเฟยพลันสั่นะเือย่างรุนแรง! คลื่นพลังปราณอันมหาศาลที่ถูกกักเก็บไว้ในมิติเร่งเวลาพลันหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของจิตสำนึกราวกับเขื่อนที่พังทลาย มันหล่อหลอมรวมกับพลังปราณในกายอย่างรุนแรง ก่อเกิดเป็กระแสลมปราณสีทองอ่อนๆ ที่หมุนคว้างรอบกายของเขา เบื้องบนท้องฟ้าสีครามอันไร้ที่สิ้นสุดของมิติ พลันปรากฏมวลเมฆสีเงินครามขนาดใหญ่ ก่อตัวเป็รูปวงกลมที่ส่องประกายเรืองรอง ก่อนที่วงแสงนั้นจะรวมตัวกันแน่นขึ้น แล้วพลันะเิออกเป็ละอองแสงระยิบระยับที่โปรยปรายลงมาอย่างช้าๆ[ ตรวจพบการเปลี่ยนแปลง...ผู้ใช้ทะลวงสู่ระดับ ััปราณ (感气) ขั้น 8 (ระดับ 8) สำเร็จ! ]"เฮ้อ...ในที่สุดก็เสร็จไปอีกหนึ่งเื่ที่น่าเบื่อหน่าย" เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกราวกับเพิ่งยกูเาออกจากอก พลังปราณในร่างของจิตสำนึกพลันเข้มข้นขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกว่าสามารถควบคุมพลังงานได้ดียิ่งขึ้นปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน ราวกับพลังปราณเ่าั้เป็ส่วนหนึ่งของลมหายใจของเขาเองเป้าหมายต่อไปคือการทำความคุ้นเคยกับ 'คัมภีร์ดาบหมื่นสรรพสิ่ง' (万象剑诀) ที่เพิ่งได้รับมา'วิชานี้ควรจะช่วยให้ข้าได้พักผ่อนอย่างแท้จริง' เขาครุ่นคิด 'หากมันสามารถป้องกันข้าจากภัยคุกคามโดยอัตโนมัติได้ทั้งหมด ข้าก็ไม่จำเป็ต้องมานั่งระแวดระวังอะไรอีก'เขาตัดสินใจที่จะ "ทดสอบ" วิชาโดยไม่ต้องออกแรง เขาเรียกจิตสำนึกของตัวเองขึ้นมาอีกหลายสิบเงา แต่ละเงาคล้ายคลึงกับตัวเขาอย่างน่าประหลาด จากนั้นจึงสั่งให้เงาเ่าั้ "โจมตี" เขาอย่างแ่เบาเพื่อดูปฏิกิริยาของ 'คัมภีร์ดาบหมื่นสรรพสิ่ง'ทันทีที่เงาแรกพุ่งเข้าใกล้ รัศมีพลังงานที่มองไม่เห็นก็พลันปรากฏขึ้นรอบกายของหลงเทียนเฟย พลังปราณก่อตัวเป็กระบี่เล่มบางนับสิบเล่มหมุนวนรอบตัวเขาอย่างรวดเร็ว เบี่ยงเบนการโจมตีของเงาเ่าั้ออกไปอย่างง่ายดาย'ยอดเยี่ยม!' เขากล่าวอย่างพึงพอใจ 'ดูท่ามันจะทำงานได้ดีกว่าที่คิดเอาไว้'แต่แล้วเขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย 'ถึงกระนั้น...หากเป็ศัตรูที่แข็งแกร่งกว่านี้เล่า? หากเป็ซูโม่เล่า? มันจะสามารถป้องกันได้ทั้งหมดหรือไม่? และข้าจะตั้งค่าให้มันป้องกันเฉพาะภัยคุกคามที่ข้าไม่อยากรับมือได้อย่างไร'ความคิดนั้นทำให้เขาตัดสินใจที่จะทำความเข้าใจวิชานี้ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ไม่ใช่เพื่อเพิ่มพลังโจมตี แต่เพื่อ "ตั้งโปรแกรม" ให้วิชาทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุดโดยใช้ความพยายามของเขาน้อยที่สุดขณะที่กำลังทดลองวิชาอยู่นั้น 'ััแห่งความโกลาหล' (混沌触感) ที่เขาได้รับก็พลันทำงานอย่างรุนแรงขึ้นหลงเทียนเฟยรู้สึกถึงกระแสพลังงานที่บิดเบี้ยวไหลวนอยู่ทั่วทั้งมิติเร่งเวลา มันไม่ใช่พลังปราณบริสุทธิ์ แต่เป็พลังงานที่แปลกประหลาด ยากจะเข้าใจ มันคล้ายกับเสียงกระซิบที่ไร้ตัวตน ดึงดูดความสนใจของเขาให้เพ่งมองไปยังจุดหนึ่งที่ลานหินหยกที่นั่น ไม่มีสิ่งใดปรากฏให้เห็นด้วยตาเปล่า แต่ 'ััแห่งความโกลาหล' ของเขากลับรับรู้ได้ถึง 'รอยร้าว' เล็กๆ ในมิติ ราวกับผืนผ้าถูกฉีกขาด รอยร้าวนั้นปล่อยพลังงานที่บิดเบี้ยวออกมาอย่างเชื่องช้า'นี่คือ...รอยร้าวในมิติเร่งเวลาอย่างนั้นรึ' ความรู้สึกหนาวเยือกแล่นปราดเข้าสู่จิตสำนึกของเขา นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาเคยพบเจอมาก่อน และมันบ่งบอกถึงความเสี่ยงที่ไม่ได้ระบุไว้ในคู่มือการใช้งาน'ดูท่าการใช้มิติเร่งเวลานานเกินไป...ก็มีราคาที่ต้องจ่ายสินะ' เขาลูบคางอย่างใช้ความคิด 'และพลังงานต้นกำเนิดของข้าก็ดูจะลดลงไปมากเช่นกัน'แม้จะหงุดหงิดกับความยุ่งยากใหม่ที่ปรากฏขึ้น แต่เขาก็ยังคงมุ่งมั่น 'เอาเถอะ อย่างน้อยก็รู้ถึงปัญหาและสามารถแก้ไขได้'เขาตระหนักว่าเขาไม่สามารถอยู่ในมิติเร่งเวลาได้ตลอดไป เขาต้องหาทางแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นในโลกภายนอก'เนตรแห่งจิต (心眼)...' หลงเทียนเฟยหวนนึกถึง 'หญ้าิญญาหมอกมายา' (幻雾灵草) ที่เก็บไว้ในแหวนมิติของร่างหลัก การได้มาซึ่งทักษะนี้จะช่วยให้เขามองทะลุภาพลวงตาและอาจจะมองเห็น 'ความบิดเบี้ยว' ที่ซูโม่ใช้'เอาล่ะ' เขาตัดสินใจ 'การฝึกฝนในวันนี้ถือว่าเพียงพอแล้ว ข้าควรกลับไปจัดการเื่ที่น่าเหนื่อยหน่ายในโลกภายนอกให้เรียบร้อยเสียก่อน'ใบหน้าที่ดูซื่อตรงปรากฏรอยยิ้มที่แฝงความเหนื่อยล้าแต่เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น เพื่อความสงบสุข...เขาจะยอมลงทุนลงแรงอีกสักครั้ง
(จบตอนที่ 27)
336
